Νέα Δημοκρατία: Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο;

«Στις 10 Οκτωβρίου οι πολιτικοί μας αντίπαλοι θα δοκιμάσουν τη μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής τους». Τα τελευταία λόγια του τότε πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη σε μια (όχι και τόσο μεγαλειώδη) προεκλογική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη το 1993 πρέπει να χάθηκαν μέσα στους αλαλαγμούς του φανατισμένου πλήθους, το οποίο σημειωτέον είχε συρρεύσει απ’ όλες τις γωνιές της Ελλάδας-όπως κι εμείς άλλωστε! Ούτε η αποτυχημένη συγκέντρωση (αραία, αραία για να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα…) ούτε τα ερμητικά κλειστά παντζούρια των γύρω διαμερισμάτων ήταν ικανά να μετριάσουν την αδικαιολόγητη αισιοδοξία μου, που πήγαζε εν πολλοίς από την απόλυτη πίστη μου στην… ειλικρίνεια του «ψηλού». «Τη μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής τους θα δοκιμάσουν οι ΠΑΣΟΚτζήδες» επανέλαβα στον πατέρα μου που είχε μείνει στην Αθήνα. Με τον ανεπιτήδευτο ενθουσιασμό που (πρέπει να) χαρακτηρίζει κάθε 24χρονο νεαρό, κοιμήθηκα ήσυχος εκείνο το βράδυ, σκεπτόμενος ότι μια σκοτεινή συνωμοσία ΜΜΕ, εταιρειών δημοσκοπήσεων και οπαδών της τότε αντιπολίτευσης απέκρυπταν την αλήθεια από τον λαό, αλήθεια που γνωρίζαμε μόνο ο Κ. Μητσοτάκης, εγώ και μερικοί ακόμη νεοδημοκράτες: την πορεία προς τη νίκη στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου του 1993…

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η ΝΔ υπέστη πανωλεθρία, χάνοντας με 8 ποσοστιαίες μονάδες από το ΠΑΣΟΚ που άγγιξε τα ποσοστά του 1981. Ακόμη και την ώρα της μετάδοσης των αποτελεσμάτων, με την αφέλειά μου να πλησιάζει στο κόκκινο-ή μάλλον καλύτερα στο…μπλε- αρνιόμουν να παραδεχτώ τη βέβαιη ήττα με οδηγό ένα μεμονωμένο αποτέλεσμα από ένα χωριό που δεν το ήξερε ούτε ο Θεός, που έδινε στη «γαλάζια παράταξη» ποσοστό περισσότερο από 70%! Μια μικρή λεπτομέρεια: το χωριό με την απόλυτη πλειοψηφία της ΝΔ βρισκόταν στη Λακωνία!

Περιττό να σας περιγράψω τα συναισθήματα υπερβολικής σιγουριάς που με διακατείχαν και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, τον Σεπτέμβριο του 1996, όταν η αυτόνομη κάθοδος του Δημήτρη Τσοβόλα με το ΔΗΚΚΙ και οι εντυπώσεις που (νομίζαμε ότι) είχε κερδίσει ο Μιλτιάδης Εβερτ στο debate με τον Κώστα Σημίτη εκτόξευαν και πάλι την αισιοδοξία στα ουράνια, για να προσγειωθώ και πάλι στην απτή πραγματικότητα των exit polls, τα οποία προέβλεπαν (και δε διαψεύστηκαν) άλλη μια ήττα για τη ΝΔ.

Στις βουλευτικές εκλογές του Απριλίου του 2000 είχα ήδη το πτυχίο του εκλογικού αναλυτή, που ωστόσο ελάχιστα με βοήθησε να αντιληφθώ τις σχετικά λανθασμένες προβλέψεις του (καθηγητή μου) Ηλία Νικολακόπουλου, οι οποίες όμως ήταν αρκετές για να βγάλουν τους οπαδούς της ΝΔ στους δρόμους, πανηγυρίζοντας μια ανέλπιστη νίκη που φυσικά δεν ήρθε ποτέ, καταδικάζοντας την παράταξη να μείνει στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για επιπλέον τέσσερα χρόνια…

Συνυπολογίζοντας και το ασύλληπτο σενάριο των δημοτικών εκλογών του 1998 στην πόλη μας, με τον Νίκο Καυκάλα να χάνει τη δημαρχία για μόλις μια ψήφο (και εγώ τη θέση του δημοτικού συμβούλου επίσης για τον ίδιο λόγο), μάλλον αντιλαμβάνεστε γιατί στις εθνικές εκλογές του 2004 έπρεπε να καταμετρηθεί το…99,99% των ψηφοδελτίων για να πιστέψω ότι (επιτέλους) η ΝΔ έγινε κυβέρνηση!

Ο λαός αποφάσισε να γυρίσει σελίδα αλλά εν τω μεταξύ η πιο μεγάλη αλλαγή συνέβη μέσα μου. Το ρομαντικό παιδάκι που μέτραγε τα αυτοκίνητα με τις μπλε και τις πράσινες σημαίες στην οδό Αριστοτέλους εν έτει 1985, κάνοντας μια ιδιότυπη δημοσκόπηση, που ξενυχτούσε το βράδυ της 2ας Ιουνίου της ίδιας χρονιάς μήπως μεταβληθεί το (παγιωμένο) εκλογικό αποτέλεσμα, που έτρεχε στο άλσος της Ν. Σμύρνης, στο φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ, για να ακούσει τον αείμνηστο Ευάγγελο Αβέρωφ να υπόσχεται ότι του «…αρκεί να μας οδηγήσει στη νίκη», που ανέβαινε στη Λάρισα και στη Θεσσαλονίκη για τον Κ. Μητσοτάκη, που δεν καταλάβαινε γιατί με τόσο υψηλό ποσοστό ο τελευταίος δε σχημάτιζε κυβέρνηση τον Ιούνιο του 1989, που πανηγύριζε τρέχοντας αλλόφρονας πάνω κάτω στη Β. Σοφίας το 1990, όταν ο Τέρενς Κουίκ διαπίστωνε ραδιοφωνικά ότι η ΝΔ καταλαμβάνει την 151η έδρα, δεν υπήρχε πια. Ενας ώριμος 35άρης, ελεύθερος επαγγελματίας, στεκόταν πλέον κριτικά απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις και τις μελετούσε με βάση το συμφέρον του. Κι αυτός ο άνδρας, λίγο πριν τα δεύτερα…άντα, είδε τις υποσχέσεις περί πρόσληψης στο δημόσιο με τους επιτυχόντες-επιλαχόντες του γραπτού διαγωνισμού του 1998 να μένουν απραγματοποίητες. Παρατήρησε τους μικρομεσαίους να αναστενάζουν από τα αντιλαϊκά μέτρα. Διαπίστωσε ότι για να διπλασιάσει τον μισθό του ο πρόεδρος του ΟΠΑΠ έκοψε τη διαφήμιση απ’ όλον τον τοπικό Τύπο, προσφέροντάς την όμως απλόχερα στις αντικυβερνητικές εφημερίδες. Και απογοητεύτηκε όταν ζήτησε αξιοκρατικά να δοκιμαστεί εκ νέου στη δημοσιογραφία αλλά αυτή η ευκαιρία δεν του δόθηκε ποτέ.

Μη με ρωτήσετε τι θα ψηφίσω, ούτε να μου εκμαιεύσετε προγνωστικά για την επικείμενη αναμέτρηση των Ευρωεκλογών. Οσον αφορά το πρώτο, δε γνωρίζω τι μεταξύ συναισθήματος και λογικής θα επικρατήσει τελικά. Και για το δεύτερο, πιστεύετε σοβαρά ότι ο μόνος Ελληνας που νόμιζε πως θα κερδίσει ο Μητσοτάκης το 1993 μπορεί να σας κατατοπίσει;

Υ.Γ. Το κείμενο γράφτηκε λίγο πριν τις ευρωεκλογές του 2014.

Άρης Νόμπελης