Χτες το πρωί με ξύπνησε ο ψίθυρος του ανέμου

απ’ το φτερούγισμα αυτής της πεταλούδας

που ερχόταν απ’ τον κήπο με μαντάτα :

 Η  Άνοιξη που τόσο καρτερούσα

πάλι τον έχασε το δρόμο και δεν ήλθε.

Κι έπεσα τότε σκεφτικός στο προσκεφάλι

αναμετρώντας πόσες Άνοιξες χαθήκαν.

Ποτέ δεν έφτασαν, τα ρόδα για ν’ ανθίσουν

κι οι μαργαρίτες να κοιτάξουνε τον Ήλιο

κι εγώ να ξαναβρώ την ευωδιά τους

που όλο ξεχνώ, καθώς η μνήμη μ’απολείπει.

…και τότε σ΄είδα στο καδράκι  να γελάς…

 

Κώστας Μπιζάνος

26.2.2020