Τον Μάρτιο του 1954 δημοσιεύθηκε στη Γαλλική εφημερίδα «Ντεπές», ένα τηλεγράφημα από το Βερολίνο, σύμφωνα με το οποίο ο Γερμανός πρώην πλοίαρχος Τίε, υπήρξε κυβερνήτης ενός πετρελαιοφόρου που εφοδίαζε με καύσιμα τα Γερμανικά αντιτορπιλικά στη Μεσόγειο. Ο ίδιος βεβαιώνει ότι ένα πλοίο που μετέφερε δέκα τόνους αργύρου σε ράβδους, φορτίο που αποτελούσε μέρος του θησαυρού του Ρόμελ, βυθίστηκε το φθινόπωρο του 1943 μεταξύ Ζακύνθου και Κεφαλονιάς. Το φορτίο προοριζόταν για τη Ζάκυνθο, βάση εντολών του Χίτλερ, όμως προσέκρουσε σε ύφαλο και βυθίστηκε. Ο Τίε δήλωσε πως σκόπευε να μεταβεί στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1954, με την θαλαμηγό «Λα Μπελ», προκειμένου να αναζητήσει τον θησαυρό.

Τον Μάρτιο του 1962 υπήρξαν κάποια δημοσιεύματα για ένα νέο βιβλίο του Γάλλου μυθιστοριογράφου Μωρίς Ντεκομπρά (το πραγματικό του όνομα ήταν Μωρίς Τασιέ). Το βιβλίο έφερε τον τίτλο «Η Αφροδίτη με τα χρυσά μάτια». Ο συγγραφέας αναφερόταν σε πραγματικά γεγονότα δοσμένα όμως με μυθιστορηματικό τρόπο. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι θησαυροί που συγκέντρωσαν οι Ναζί δεν κρύφτηκαν στον βυθό της Κορσικής, όπως όλοι πιστεύουν, αλλά μεταφέρθηκαν μυστικά στην Πάτρα με υποβρύχιο, κατά διαταγή του Γκαίμπελς και θάφτηκαν κάτω από τα ερείπια αρχαίου ναού. Δεν διευκρινίζεται αν πρόκειται για τον θησαυρό του Ρόμελ ή κάποιον άλλο θησαυρό. Καταγγέλθηκε, ότι μόλις έγινε γνωστό το περιεχόμενο του βιβλίου, κάποιοι Γερμανοί ανησύχησαν και ένας απ’ αυτούς, ονόματι Σραίντερ, πλησίασε τον συγγραφέα και του ζήτησε να αναβάλει την έκδοση για ένα εξάμηνο, προσφέροντάς του μάλιστα και 1.000.000 νέα Γαλλικά φράγκα, ώστε να πετύχει και την συγκατάθεση του εκδότη σ’ αυτό. Ο εκδότης αρνήθηκε και δήλωσε ότι επιμένει να εκδοθεί το βιβλίο αμέσως, ενώ ο Ντεκομπρά ανέφερε ότι διστάζει να επιτρέψει την έκδοση του βιβλίου του.

Παρουσιάστηκε μια ακόμη παραλλαγή της ιστορίας, αυτή του Φλάιγκ, η οποία δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1966. Μέχρι τότε γνωρίζαμε από τις διάφορες αφηγήσεις ότι ο θησαυρός ποντίστηκε κάπου στην Κορσική. Ο θησαυρός αυτός συνοδεύεται από ένα είδος «κατάρας» μια και οι αξιωματικοί που ανέλαβαν την μεταφορά του, εκτελέστηκαν, αλλά και άλλοι θάνατοι, όπως του δικηγόρου Κονσελλιέρι, βύθισαν σε περισσότερο μυστήριο την υπόθεση. Ο Κονσελλιέρι είχε συγκεντρώσει στοιχεία για μια συμπληρωματική έρευνα και όταν, όπως είχε εκμυστηρευθεί, κατόρθωσε να εντοπίσει τη θέση πόντισης του θησαυρού, πέθανε από αδιευκρίνιστα αίτια. Ετσι η υπόθεση παίρνει νέα τροπή. Ο ίδιος ο Φλάιγκ φαίνεται να δηλώνει ότι έχει σοβαρές υπόνοιες πως ο θησαυρός δεν βρίσκεται στην Κορσική, αλλά στο Κυκλαδικό Πέλαγος. Οι Γερμανοί αξιωματικοί απέπλευσαν από τη Βόρειο Αφρική με προορισμό την Ιταλία, για να εξετάσουν το ενδεχόμενο να κρύψουν εκεί τα κιβώτια, αφού δεν ήταν ασφαλές να τα μεταφέρουν μέχρι το Βερολίνο. Η αντικατασκοπεία των Ες-Ες γνώριζε για τη αποστολή αυτή και έτσι οι αξιωματικοί έφτασαν στην Ιταλία και, όταν τέθηκαν υπό παρακολούθηση, διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν μαζί τους τον θησαυρό. Σύμφωνα με το Φλάιγκ, τον έκρυψαν στην ακτή κάποιου νησιού των Κυκλάδων, με σκοπό να επιστρέψουν και να τον πάρουν όταν θα έβρισκαν κατάλληλο μέρος στην Ιταλία. Ακολούθησε η εκτέλεσή τους και έτσι ο θησαυρός έμεινε για πάντα κρυμμένος στην Ελλάδα. Πολλοί θησαυροθήρες εξέφρασαν την επιθυμία να οργανώσουν μια αποστολή στις Κυκλάδες, αλλά οι πληροφορίες που διαδίδονταν ήσαν ασαφείς και αυτό λειτούργησε αποτρεπτικά. Τον Οκτώβριο του 1975 ο πρώην στρατηγός της Βέρμαχτ και βοηθός του Ρόμελ, Ζίνγκφριντ Βέστφαλ, στα πλαίσια μιας συνέντευξης που έδωσε στη Βόννη με αφορμή την κυκλοφορία ενός βιβλίου του, δηλώνει ότι: «Εκεί που ήταν ο Ρόμμελ υπήρχε απλώς άμμος και ήλιος». Χαρακτήρισε τις μαρτυρίες περί ύπαρξης θησαυρού παραμύθια, ανέφερε ότι γνώριζε για τις απόπειρες ανεύρεσης του θησαυρού στη Μεσόγειο αλλά και στη Σαχάρα και εξέφρασε την ελπίδα να μπει ένα τέλος σε αυτή την αυταπάτη.

Τα δημοσιεύματα για τον περίφημο θησαυρό του Ρόμελ, μετά την δεκαετία του ’79 μειώθηκαν αισθητά. Ανάμεσα στις τελευταίες καταγεγραμμένες απόπειρες, όπως μας ενημερώνει η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 20/07/2007, ηταν και αυτή ενός Γερμανικού τηλεοπτικού συνεργείου, το οποίο καταδιώχθηκε από Γαλλικό λιμενικό, γιατί δεν είχε την απαραίτητη άδεια. Η εφημερίδα συνεχίζει, ότι ο Βρετανός ερευνητής Τέρι Χότζκινσον υποστηρίζει ότι είναι στα ίχνη του θησαυρού, που είναι ποντισμένος ένα ναυτικό μίλι από τη Μπάστια της Κορσικής. Ο Χότζκινσον είπε πως συνεργαζόταν με Κορσικανούς ειδικούς και είχε εξασφαλίσει άδεια από τις Γαλλικές αρχές για την ανέλκυση κιβωτίων, τα οποία περιέχουν 220 κιλά χρυσού, αξίας περίπου 3.000.000 ευρώ. Ανέφερε επίσης ότι ο χρυσός προέρχεται από λεηλασίες περιουσιών Τυνησίων Εβραίων. Στην Τυνησία, όπως αναφέρει η ιστοσελίδα του «Σπίγκελ», υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης και μόνο από το νησί Τζέρμπα κατασχέθηκαν από τους Εβραίους 43 κιλά χρυσού από τους άντρες του Βάλτερ Ράουφ.

Η Υπόθεση Φλάιγκ μυρίζει έντονη απάτη, δίνοντας σε πολλούς το δικαίωμα να αναπτύσσουν διάφορες θεωρίες με θησαυρούς. Ολοι σχεδόν οι ερευνητές του θησαυρού συμφωνούν ότι αυτός βρίσκεται ποντισμένος σε κάποιο σημείο των ακτών της Κορσικής ή κατ’ άλλους σε κάποιο νησί των Κυκλάδων ή στην Πάτρα. Επίσης υπάρχει και μαρτυρία για το βυθισμένο καράβι μεταξύ Ζακύνθου και Κεφαλονιάς, που μετέφερε τις ράβδους αργύρου του Ρόμελ.

Μακάρι οι θησαυροί που οραματίζονται όλοι οι θησαυροκυνηγοί να βρεθούν από Ελληνες ερευνητές, στην Ελλάδα.

(Πηγή: «Αναζητώντας Θρυλικούς Θησαυρούς», Ι. Μπαϊμπάκης, Εκδ. Λεξίτυπον)