Ενας κοινός πολιτισμός αναπτύχθηκε κάποτε στα απέναντι εδάφη της Υεμένης και της Αιθιοπίας.

Η χώρα που σήμερα ισχυρίζεται πως έχει τον στενότερο δεσμό με τη Βασίλισσα του Σαβά, είναι η Αιθιοπία. Ο τελευταίος αυτοκράτοράς της Χαϊλέ Σελασιέ, που εκθρονίστηκε το 1974 και πέθανε ένα χρόνο αργότερα, θεωρείτο ως ένας από τους απογόνους της βασίλισσας του Σαβά και του Σολομώντα. Για χίλια ολόκληρα χρόνια αυτός ο δεσμός με το θρυλικό παρελθόν έπαιξε βασικό ρόλο στη στέψη των αυτοκρατόρων της Αιθιοπίας.

Κατά τη στέψη του ο Χαϊλέ Σελασιέ προχώρησε καβάλα στο άλογό του, ανάμεσα σε σπαθιά που χτυπούσαν και τύμπανα που ηχούσαν, έως την πύλη της παλιάς πρωτεύουσας, Αξούμ, τη «Δεύτερη Ιερουσαλήμ». Εκεί, κάτω από το σημείο του κοπτικού σταυρού, ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αιθιοπίας έκοψε ένα συμβολικό σχοινί και είπε: «Είμαι ο γιος του Δαβίδ και του Σολομώντα και του Ιμπν Χακίμ».

Ο Ιμπν Χακίμ, που σημαίνει «γιος σοφού», είναι ο ίδιος ο Μενελίκ, ο θρυλικός γιος του Σολομώντα και της βασίλισσας του Σαβά. Η ιστορία του Μενελίκ παρουσιάζεται στον μυθικό κύκλο «Κέμπρα Νεγκάστ» ή Δόξα των Βασιλέων, που συντάχθηκε από τον αιθίοπα μοναχό Γιετσάκ το 1320 μ.Χ.

Σύμφωνα με την αφήγηση του Γιετσάκ, το βασίλειο του Σαβά εκτεινόταν και στις δυο όχθες της Ερυθράς Θάλασσας και από τη δυτική περιοχή (σημερινή Αιθιοπία) ξεκίνησε η Μακέντα (γυναίκα της φωτιάς), δηλαδή η βασίλισσα του Σαβά, και ταξίδεψε ως το βασίλειο του σοφού Σολομώντα. Εντυπωσιάστηκε τόσο με όσα είδε και άκουσε, ώστε δέχθηκε τη θρησκεία των Ιουδαίων και έκανε με τον Σολομώντα ένα παιδί, τον Μενελίκ.

Η βασίλισσα γύρισε στη χώρα της κι όταν ο γιος της μεγάλωσε, αποφάσισε να πάει στην Ιερουσαλήμ για να γνωρίσει τον πατέρα του. Ο Σολομώντας τον καλοδέχθηκε και τον δίδαξε τους νόμους και την πίστη των Εβραίων. Πριν επιστρέψει, οι ιερείς του βασιλιά τον έχρισαν πρώτο αυτοκράτορα της Αιθιοπίας. Ο Σολομώντας ενθουσιάστηκε τόσο με τον γιο του, ώστε διέταξε τους ηγεμόνες του Ισραήλ να στείλουν τους πρωτότοκους γιους τους μαζί με τον Μενελίκ και να πάρουν μαζί τους και την Κιβωτό του Μαρτυρίου.

Η ιστορία του Μενελίκ διαδόθηκε αρχικά από τους Αιθίοπες ιερείς και αργότερα από τους Σταυροφόρους. Από τον 14ο αιώνα έγινε μέρος της παράδοσης όλου του χριστιανικού κόσμου. Σ’ αυτό το σημείο η πολιτική και η θρησκεία είχαν το ίδιο όφελος, γιατί με την αποδοχή των ισχυρισμών των Αιθιόπων, οι Ευρωπαίοι ένοιωθαν πως κέρδισαν έναν σύμμαχο ενάντια στους απίστους, δηλαδή τους Αραβες.

Ακόμη και η γεωγραφία άλλαξε, για να θεμελιωθεί ο ισχυρισμός των Αιθιόπων. Ενώ μέχρι τον 14ο αιώνα πίστευαν πως η πρωτεύουσα της βασίλισσας του Σαβά βρισκόταν στην Αραβική χερσόνησο, το 1460 ο Φρα Μάουρο, του μοναστηριού Μουράνο της Βενετίας έφτιαξε έναν μεγάλο χάρτη του κόσμου που έδειχνε την πρωτεύουσα του Σαβά στην Αιθιοπία.

Ισως κάποτε το Σαβά και η Αιθιοπία να υπήρξαν τμήματα της ίδιας χώρας. Σε μερικά σημεία, οι απέναντι ακτές της Ερυθράς Θάλασσας απέχουν μόλις 50 μίλια και πάντοτε τα πλοία μετέφεραν από τη μια μεριά στην άλλη εμπορεύματα και επιβάτες. Οι Σαβαίοι εξάλλου είχαν εγκατασταθεί στις αιθιοπικές ακτές, όπου ακόμη βρίσκονται λείψανα των μεγάλων λίθινων ναών τους. Τα αρχαία αιθιοπικά χειρόγραφα είναι γραμμένα σε ένα αλφάβητο παρόμοιο με το αλφάβητο του Σαβά και οι ανασκαφές σε ένα τείχος του Αξούμ αποκάλυψαν επιγραφές που αναφέρουν τις νίκες των Σαβαίων στην Αραβία.

Ιερά κείμενα της Αιγύπτου, που χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα, περιγράφουν την Αιθιοπία ως βασίλειο του Σαβά. Οι δύο όχθες της Ερυθράς Θάλασσας διατηρούσαν τους στενούς δεσμούς τους ως το 6ο αιώνα μ.Χ., οπότε οι Πέρσες εισέβαλαν στην Αραβία. Ομως, έναν αιώνα αργότερα, μετά τον θρίαμβο του Ισλάμ στη χώρα αυτή, οι χριστιανοί Αιθίοπες έκοψαν κάθε επαφή με τους ανατολικούς γείτονές τους.

(Πηγή: ΤΟ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ, Εκδ. ΩΡΙΩΝ)