Ενας φίλος του πατέρα μου, πανέξυπνος επιχειρηματίας και… ζάμπλουτος, με συμβούλευσε κάποτε να τολμώ στη διάρκεια της κρίσης, να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα και τη συρρίκνωση των επιχειρηματικών προσπαθειών και να βγαίνω δυναμικά μπροστά όταν οι άλλοι λιποψυχούν στο θέαμα μιας οικονομίας σε κατάρρευση. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είναι ούτε τοκογλύφος, ούτε αγοράζει περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί: Απλώς διαθέτει το σπάνιο χάρισμα να ανακαλύπτει τις καλά κρυμμένες-για τον μέσο όρο-ευκαιρίες. Εκείνο που δεν μου είπε, πιθανότατα γιατί δεν με αφορούσε, ήταν για τις «ευκαιρίες» των διαφόρων επιτήδειων, ιδιαιτέρως σε εποχές οικονομικής στενότητας που κάνουν τον κόσμο (αναγκαστικά) πιο εύπιστο και πιο ευάλωτο σε διάφορες δήθεν ενδιαφέρουσες προτάσεις

Το «αεροπλανάκι». Η γνωστή-και πάντα αποδοτική για τους απατεώνες-πυραμίδα. Ευδοκιμεί σε περιόδους που ο απελπισμένος κόσμος επιθυμεί να αυξήσει γρήγορα το εισόδημά του.

Πώς την πατάμε: Συνήθως μέσω κάποιου συνεργού ή και αφελή φίλου. Μας προτείνεται να τοποθετήσουμε τις οικονομίες μας σε μια χρηματιστηριακή ή επενδυτική εταιρεία με το κλασικό επιχείρημα ότι τα επιτόκια των τραπεζών, ακόμη και σε προθεσμιακές καταθέσεις, δεν αποδίδουν παρά ψίχουλα. Ετσι, σπεύδουμε να βάλουμε τις αποταμιεύσεις μας και, καμιά φορά τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής, σε ορισμένους που υπόσχονται… εξωτικές επενδύσεις σε καφέ στη Βραζιλία, σε «εκ των έσω πληροφόρηση», σε χρυσό, σε γιεν, σε ένα καινούργιο προϊόν που δήθεν θα κάνει θραύση κ.λπ. Υπογράφετε συνήθως συμβόλαιο και τους πρώτους μήνες πράγματι σας έρχονται έγγραφα (φτιαγμένα συνήθως στο excel) που δείχνουν πως η επένδυσή σας απέφερε κιόλας καρπούς. Σε μια τέτοια ακριβώς περίπτωση 85 συνάνθρωποί μας, μεταξύ των οποίων κι εγώ, εμπιστευθήκαμε τη σπείρα του αρχιαπατεώνα Δαμιανού Καστρινάκη, που υποσχόταν ετήσια επιτόκια 8% και πλήρη εξασφάλιση των χρημάτων μας (αυτό το ξεχασμένο θέμα θα το ανοίξουμε από τη Δευτέρα). Δυστυχώς για όλους μας, ο επιτήδειος Καστρινάκης και η συμμορία του, με τεράστια ευθύνη της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς το 2003, κάτω από τη μύτη της οποίας λειτουργούσε για χρόνια, έπαιζε επιθετικά παράγωγα χωρίς δική μας εντολή και τροφοδοτούσε τη συνεχή χασούρα του με χρήματα νέων πελατών. Φυσικά, όταν έσκασε το κανόνι, δεκάδες άνθρωποι έχασαν όλα τους τα λεφτά, αφού τα συμβόλαια που είχαμε υπογράψει, εφόσον ο Καστρινάκης, σαν καλός και άξιος απατεώνας, δεν διέθετε κανένα περιουσιακό στοιχείο τα κάναμε… ταπετσαρία!!!

Πώς να προφυλαχθούμε:

Είναι απλό. Ποτέ και για κανέναν λόγο δεν δίνουμε χρήματα να τα διαχειριστεί τρίτο πρόσωπο, γνωστό ή άγνωστο σε μας, χωρίς για το ποσό αυτό να εγγυηθεί εγγράφως τεράστιο πιστωτικό ίδρυμα, π.χ. η Τράπεζα της Ελλάδας ή η Εθνική. Ούτε καν ιδιωτική τράπεζα της οποίας δεν γνωρίζουμε την οικονομική κατάσταση.

 

Αρης Νόμπελης