Πάντα με γοήτευε ο κίνδυνος, αντίθετα από την αποστροφή του διαβόλου προς το λιβάνι.

Με την αυτοκτονική εξερευνητική τρέλα που με διακρίνει, αψήφησα περιφρονητικά τα προστάγματα της αυτοπροστατευτικής λογικής, έβαλα την κεφάλα μου στον τορβά, αναχωρώντας στα ενδότερα μιας εμφυλιο-πολεμοχαρούς χώρας, από τις φτωχότερες στον κόσμο, ντυμένης σε πέπλα μυθικού μυστηρίου…

SANAA

Στη μυθική πρωτεύουσα Sanaa, με την ανεπανάληπτη μοναδική στον κόσμο χαρακτηριστική αρχιτεκτονική της (βλ. φωτό) made in Yemen (σήμερα ερείπια και μπάζα από τους ανελέητους σαουδαραβικούς βομβαρδισμούς εναντίον των αυτόχθονων ανταρτών Χούτι – βλ. φωτό), ο χρόνος έχει σταματήσει να κυλά, παραπέμποντας σε φατα-μοργκαν-ικό βιβλικό παραμύθι, ολάκερη προστατευμένη από την Unesco ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιστικής Κληρονομιάς.

Το τοπίο μαγευτικό, όμως οι υποδομές δραματικές, με χωμάτινους δρόμους, ελάχιστα ξενοδοχεία, εμετικά, χωρίς τρεχούμενο νερό, με κοινόχρηστες τούρκικες τουαλέτες και ρεύμα από ηλεκτρογεννήτριες.

Τα μαγαζιά κλείνουν όλα με ξύλινες ανοιγόμενες σανίδες (σφλ. κιουπένγκια).

Ήταν περίοδος του Ραμαζανιού, καθότι οι Γεμενιέζοι είναι αμιγώς φανατικοί μουσουλμάνοι. Όποιος αλλαξοπιστήσει θανατώνεται.

Όλη μέρα άπαντα κλειστά κι απονεκρωμένα, ψυχή στους δρόμους. Μόλις σουρούπωνε, όμως, ζωντάνευε το σύμπαν, ξεχύνονταν όλοι στο μεϊντάνι, άνοιγαν τα πάντα και το έριχναν στο φαγοπότι όλη νύχτα, μέχρι τα χαράματα, που συνέχιζε η νηστεία, διότι έτσι επιτάσσει ο Μωάμεθ.

Μια μέρα, κρυμμένος στο τζιπ μου, αποτόλμησα να φάω στα κρυφά ένα αυγό, κι ακόμα με κυνηγάει η πιτσιρικαρία, πετροβολώντας με!

ΑΛΑΟΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΧΩΡΙΟΥ ΕΙΣ ΧΩΡΙΟΝ ΤΗΣ ΥΕΜΕΝΗΣ

Το γεωλογικό τοπίο της ασύγκριτης Υεμένης:

Υποβλητικά σεληνιακό, κατάστικτο από αμέτρητους κρατήρες εσβησμένων ή ενεργών ηφαιστείων που σου κόβουν την ανάσα, ιδίως με θέα από το «σιδερένιο πουλί». Θεωρείται και η χώρα των οάσεων.

Την πρώτη νύχτα κοιμηθήκαμε σε σκηνές. Την επόμενη εξέφρασα την επιθυμία να γευθώ τη μιζέρια των κακόφημων «Φουντούκ», ελεεινών πανδοχείων αποκλειστικά για… σκληραγωγημένους στη βρωμιά ντόπιους, κατάχαμα στο χωμάτινο δάπεδο, επάνω σε ένα ματωμένο από κοριούς σεντόνι (one sheet hotel), και όχι σε… κυριλέ two sheet hotels, με πάνω και κάτω σεντόνι παρακαλώ, βεβαίως επάνω στο χώμα.

Παραδίπλα μου, στην… κομούνα (σε θάλαμο… ανδρονίτη) ροχάλιζαν βελάζοντας ντυμένοι με τα ρούχα τους οι λοιποί ένοικοι του… ξενοδοχείου.

Για… κατούρημα, στο πρώτο δεντράκι έξω αριστερά.

Παρέλειψα ν’ αναφέρω πως ΟΛΟΙ οι Γεμενέζοι μυρικάζουν ασταμάτητα μια μπάλα εθιστικού ναρκό-χορτου στο στόμα τους, το λεγόμενο cat, για να τους κρατάει σε εγρήγορση με την ενεργοποιητική του δράση.

Από την… εθνική αυτή συνήθεια δεν εξαιρούνται ούτε καν οι… πατέρες του Κοινοβουλίου. Απαξάπαντες, λοιπόν με… φουσκωμένα μάγουλα από το cat.

Βέβαια, δεν… ανακάλυψαν τον τροχό οι Γεμενέζοι. Την ίδια… κουλτούρα συνάντησα και στο Μαρόκο.

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ (ΕΜΠΟΛΕΜΗ) ΥΕΜΕΝΗ & Η ΠΑΡΑ ΤΡΙΧΑ ΑΠΑΓΩΓΗ ΜΟΥ!

Ήμουν με ομάδα συμπαθέστατων Βεδουίνων, πληρωμένων καλά για να με προστατεύουν από του κομμουνιστές αντάρτες της Βόρειας Υεμένης, σε μια περίεργη περίοδο εμφυλιο-πολεμικής ανακωχής μεταξύ Βορείων και Νοτίων.

Ανάμεσα στα σκέλια του, ο οδηγός μου του τζιπ 4Χ4, ο φιλικός Αλή, είχε συνέχεια το καλάσνικοφ, για προφύλαξή μας από τους άγριους Βορειο-αντάρτες.

Το εγχείρημα τελέστηκε (από εκείνους απρόθυμα) με δική μου ευθύνη και επιμονή.

Η αυστηρή εντολή που είχα λάβει, ήταν να μην εγκαταλείπω το τζιπ, για να μην με απαγάγουν ως όμηρο οι αντάρτες.

Ο λόγος της απαγωγής (Δυτικών!) τουριστών ήταν πασιφανής: Οι φύλαρχοι αντάλλασσαν εκβιαστικά τους ομήρους με το κτίσιμο πηγαδιών, σχολείων κλπ. με χρήματα των Δυτικών, ή ακόμα και της κυβέρνησης της Υεμένης.

Τα ΄θελε όμως ο κωλάκος μου, οπότε πετάχτηκα έξω να φωτογραφήσω το ειδυλλιακό ηλιοβασίλεμα επάνω από το σεληνιακό τοπίο…

Ούτε που πήρα χαμπάρι πως κοντά μου καραδοκούσε ο εχθρός των κομμουνιστών Βεδουίνων… Ο λεβέντης οδηγός μου πυροβολεί στον αέρα για να αποτρέψει την απαγωγή μου, ορμάει και με τραβάει πίσω στο τζιπ.

Ύστερα από ομοβροντία κούφιων πυροβολισμών ο… εχθρός υποχωρεί…

… Απτόητοι φτάσαμε σε διάσημο ανταρτο-κρατούμενο χωριό και το διακινδυνεύσαμε να διανυκτερεύσουμε σε ελεεινό… υπνωτήριο.

Την επομένη επισκεφτήκαμε τη… λαϊκή αγορά όπλων, με όλα τα (φιλο-ρωσικής προέλευσης) πολεμο-καλούδια: Καλάσνικοφ, σφαίρες, νάρκες, χειροβομβίδες, και ότι τραβάει η ψυχή του τρομοκράτη.

Αρκεστήκαμε στην αγορά πυρομαχικών και χειροβομβίδων, για την προσωπική μας υπεράσπιση…

Σε μια ανάπαυλα από την επιστροφή μας στην (απαγορευμένη!) Βόρεια Υεμένη, ο Αλή με έμπασε στα μυστικά της αμυντικής σκοποβολής, κάνοντάς με αστέρι στο σημάδεμα, ως βοηθό του, οσάκις έλειπε για… κατούρημα!

Εδώ κολλάει και το εξής γαργαλιστικό:

Μπορεί μεν να έχουν οι Σκωτσέζοι τη φήμη ότι κάτω από το παραδοσιακό kylt τους είναι ξεβράκωτοι (επιδεικνύοντας καθήμενοι τα… απόκρυφά τους), αλλά κι αυτοί εδώ οι μεντεμπούρηδες Βεδουίνοι, της ερήμου ντε, δεν υστερούν ενδυματο-κατουρο-λογικώς, αφού αναγκάζονται να κάνουν τσίσα τους καθιστοί, ωσεί γυναίκες, της μακράς βεδουινο-κελεμπίας επιτασσούσης.

Μιλάμε για πολλή καζούρα, καταμεσής των ηφαιστειογενών ερημότοπων!

ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Πορευόμενοι μέσα στα κακοτράχαλα γεμενέζικα ηφαιστειογενή εδάφη, ένα αδελφό τζιπ τρακάρει άγρια, αλλά όχι θανάσιμα. Το τζιπ παλιοσίδερα, ο οδηγός στο νοσοκομείο. Χτυπιέται με τύψεις ο οδηγός αυτός, αποδίδοντας το δυστύχημα σε τιμωρία του Αλλάχ, επειδή ενέδωσε στις παροτρύνσεις ημών των «άπιστων» να μην οδηγεί νηστικός, για την ασφάλεια όλων μας.

Εξεπλάγην θετικά, όταν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, το ταξιδιωτικό γραφείο αντικατέστησε τζιπ και οδηγό.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στους ανύπαρκτους δρόμους της Υεμένης το να κυκλοφορείς με θεόρατο τζιπ 4Χ4 δεν είναι θέμα επίδειξης, αλλά επιβίωσης, δεδομένου ότι τα κοινά αυτοκίνητα αδυνατούν να κινηθούν.

SHIBAM – ΟΙ… ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ, στο Wadi! Hadhramout της Υεμένης. «Το Manhattan της ερήμου».

Η λογική μου αρνούνταν να το αποδεχτεί!…

Και όμως:

Διασχίζοντας ένα τεράστιο σε μήκος γουάντι (wadi), δηλ. αποξηραμένη κοίτη ορμητικού χειμάρρου, μέσα στη φονική έρημο των 50+ βαθμών Κελσίου, έτριβα τα μάτια μου: Ονειρεύομαι; Fata morgana? To… Manhattan της ερήμου?… Μέγας είσαι Κύριε!…

Πραγματικοί πανύψηλοι ουρανοξύστες μέσα στο πουθενά, πολυώροφοι 20+ ορόφων, σατανικά πλεγμένων από κορμούς δέντρων και λάσπη!

Ναι! Σωστά διαβάζετε! Το αποκορύφωμα του βεδουίνικου μεγαλείου…

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΗ ΦΟΝΙΚΗ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΥΕΜΕΝΗΣ

Ξυπνήσαμε από τις τρεις τα χαράματα. Σάμπως κλείσαμε μάτι από την  κάψα της προσμονής; Παρόλο που είχα φάει με το κουτάλι αρκετές ερήμους με πρώτη και καλύτερη τη Σαχάρα.

Ξυπνήσαμε νωρίς, για δύο λόγους:

Να προλάβουμε την ανατολή του ήλιου στις 5 το πρωί και (το κυριότερο) να κατορθώσουμε να διασχίσουμε την έρημο προτού πέσει το σκοτάδι.

Διότι, άμα χαθείς στην έρημο, …χαιρετίσματα!

Μαζευτήκαμε πολλά ετερόκλιτα τζιπ, όλα TOYOTA Cruiser 4X4, με πανσπερμία τουριστών.

Οι οδηγοί είχαν φροντίσει να ξεφουσκώσουν λίγο τα λάστιχα, για καλύτερη πρόσφυση στην άμμο.

Αρχηγός – πλοηγός ήταν ένας 18άρης βεδουίνος πιτσιρικάς, τον οποίο θ’ ακολουθούσαμε όλοι με ευλάβεια. Αυτός μόνος του στο τζιπ του.

Τον συμπάθησα παράφορα! Το τσαγανό του, η δίψα του για δράση και ζωή σπινθηροβολούσαν από τα αστραφτερά του μάτια…

Τον πλησίασα: «Μου επιτρέπεις να καθίσω δίπλα σου;», τον ικετεύω.

«Απαγορεύεται, αλλά δε μπορώ να σου το αρνηθώ», μου απαντά.

«Εξόν κι αν φοβάσαι ή κάνεις εμετό με τα αεροπλανικά κόλπα μου»!

«Δίπλα σου να ‘μαι, κι ό,τι να ΄ναι», του υποκλίνομαι.

Μου εμπιστεύτηκε και το καλάσνικόφ του, για τους άγριους βεδουίνους πειρατές της ερήμου, που δεν αστειεύονται…

… Κρατήσου, μου λέει! Θα κάνουμε το αυτοκτονικό βολ πλανέ της ερήμου!

… Μανούλα μου! Είδα τον ουρανό σφοντύλι καθώς γκάζωσε μανιασμένα επάνω σε πανύψηλο αμμόλοφο, έκανε looping και… πέσαμε στα μαλακά!

Αισθάνθηκα… να υγραίνεται το σώβρακό μου!…

Την επόμενη φορά άλλα κόλπα:

Γκάζωμα, καβάλημα κορυφής αμμόλοφου, πέταγμα στον αέρα στην κορυφή του επόμενου αμμόλοφου, αυτοκτονική κορυφο-αμμολοφο-πρόσκρουση, με αστραπιαία ολίσθηση στη βάση του, και όλα αυτά χωρίς… αλεξίπτωτο!

Καμία σύγκριση με τους χαβαλετζήδικους ελιγμούς των «τουριστών του γλυκού νερού» του συρμού, με τζιπ ή «γουρούνες», στην έρημο του Dubai, των Η.Α.Ε. (Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων).

Για να μην τα πολυλογούμε, εμείς ταξιδεύαμε…με την ταχύτητα του φωτός καβαλώντας τις αμμοθίνες, αφήνοντας τη μάζα ξοπίσω μας να… κουρεύεται, με σκασμένα λάστιχα, αβαρίες κλπ.

Όμως, ήταν σαν τσομπανόσκυλο, σαν κλώσα: Με ιλιγγιώδη ταχύτητα έφτανε στην ουρά της φάλαγγας και δεν απομακρυνόταν, αν δεν είχαν όλα καλώς.

Στο μεταξύ αντικρύσαμε κι ένα μικρό καραβάνι καμηλιέρηδων. Καθαρή σύμπτωση, διότι σήμερα τα καραβάνια των καμήλων αντικαταστάθηκαν από τα καραβάνια των Toyota Cruiser.

Να επισημανθεί ότι είχαμε και ελαφρά αμμοθύελλα, που αλλοίωνε το ανάγλυφο των αμμοθινών. Άλλες εξαφανίζονται, άλλες γεννιούνται, από στιγμή σε στιγμή.

Σε στιγμή που προπορευόμασταν παρασάγγες από τους άλλους, ο οδηγός μού δίνει το τιμόνι του Toyota Cruiser 4X4, λέγοντάς μου: «Άντε, θα σου κάνω τη χάρη! Δε μπορώ να σε βλέπω να βασανίζεσαι από… οδηγητικο-στερητικό σύνδρομο!».

… Μπαμπάκι έκλασα από τη χαρά μου!…

Ζόρισμα στο ανέβασμα του αμμόλοφου, πύραυλος στο κατέβασμα!…

Ναι, υπάρχει Θεός, ψέλλιζα πανευτυχής! Τώρα ας πεθάνω!

Πού χρόνος να σκεφτώ την απομακρυσμένη μούσα μου και τα τρία μας παιδιά, που ντε και καλά το’ βαλα αμέτι μουχαμένι να τους αφήσω ορφανούς!

Αναλογίζομαι ότι ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝ ΖΩΗ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΔΙΑΚΟΠΕΣ ΑΔΙΑΝΟΗΤΕΣ ΑΠΟΚΟΤΙΕΣ ΜΟΥ, ΣΠΟΝΔΗ ΣΤΗ ΝΟΣΗΡΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΝΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Κάποια στιγμή, η σφυρίχτρα του αρχηγού ήχησε στον πρωινό μυρωμένο αέρα της ερήμου. Παραταχθήκαμε όλοι για να ΥΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, καθώς έσκαγε μάτι ο ζωογόνος άρχοντας των ουρανών!

Ήλιε μου, ήλιε μου, βασιλιά μου!, ψιθύρισα συγκινημένος…

Έζησα αμέτρητες ανατολές και δύσεις ηλίου ανά τον πλανήτη.

Ετούτη η ανατολή έρχεται σε συγκίνηση αμέσως μετά την ανεπανάληπτη ανατολή στο θρυλικό όρος Nemrud, του ελληνο-πρεπούς Βασιλείου της Κομμαγηνής στις εσχατιές της τουρκικής Ανατολίας, με τις παγκοσμίως διάσημες κυκλώπειες πέτρινες κεφαλές των ξακουστών βασιλέων…

Η ΜΕΤΑ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΩΝ… ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΝΟΜΑΔΩΝ ΒΕΔΟΥΙΝΩΝ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Είχε σουρουπώσει κι άρχισε ο εκνευρισμός να βγούμε από την έρημο προτού χαθούμε μέσα στη νύχτα, γαμώ τις πυξίδες του οδηγού μας…

Επισημαίνεται ότι δεν μπαινοβγήκαμε απ’ το ίδιο σημείο. Διασχίσαμε διαμετρικά όλη την έρημο, βγαίνοντας… στην αντίπερα όχθη της.

«Θέλετε να επισκεφτούμε τα τσαντίρια φίλων νομάδων Βεδουίνων της ερήμου;», Ρωτάει ο οδηγός μας.

Μπορείς ν’ αρνηθείς την πρό(σ)κληση;

… Πλησιάζουμε. Μας υποδέχονται με πυροβολισμούς. Πυροβολεί συνθηματικά στον αέρα κι ο δικός μας, είδει λευκής σημαίας…

Οι πυροβολισμοί σταματούν. Κατάλαβαν πως δεν είμαστε επικίνδυνοι επιδρομείς. Μας υποδέχονται με αλαλαγμούς. Μας τρατάρουν εδέσματα καμήλας, σίσα (μπύρα), τελετουργικό τσάι.

Παίζουν τα πατροπαράδοτα όργανα, με τρελό γλέντι!…

… Μεσάνυχτα και κάτι συνεχίσαμε τον δρόμο του γυρισμού.

Ο πιτσιρικάς οδηγός μας αποδείχτηκε αντάξιος των προσδοκιών μας, βγάζοντάς μας ασφαλείς από την  έρημο…

Τον ευχαρίστησα μετ’ ασπασμού και του αυτονόητου φιλοδωρήματος…

Ο ΣΦΑΓΙΑΣΜΟΣ 32 ΑΓΓΛΟΦΩΝΩΝ ΟΜΗΡΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΩΝ ΜΑΣ ΑΠΟ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΒΕΔΟΥΙΝΟΥΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1999

Όπως προανέφερα, οι αντάρτες (κυρίως της Βόρειας Υεμένης) συνελάμβαναν Δυτικούς ομήρους, ανταλλάσσοντάς τους με πολυποίκιλα αιτήματα. Σπανίως τους σκότωναν, οσάκις δεν επετύγχαναν τον σκοπό τους.

Μεγάλο το σοκ, όταν οι αντάρτες σφαγίασαν 32 αγγλόφωνους τουρίστες την Πρωτοχρονιά του 1999, μακράν της εμπόλεμης Βορείου Υεμένης, σε απόσταση αναπνοής από το δικό μας κομβόι.

[Κατά την επιστροφή μου, το γυναικάκι μου μού εξομολογήθηκε πως τρελάθηκε από τα συνταρακτικά μακελάρικα τηλεοπτικά νέα μου, αδυνατούσα να επικοινωνήσει μαζί μου…].

Την επομένη του μακελειού, η κυβέρνηση της Υεμένης (σε μια φιλότιμη προσπάθεια να υπερασπιστεί τις ζωές των τουριστών της χώρας της) μάς επέβαλε (σε όλους τους τουρίστες) να μετακινηθούμε σε φάλαγγα από την ανατολική Μουκάλα (τον τόπο της τραγωδίας) προς το (χιλιοτραγουδισμένο από ναυτικούς) δυτικό λιμάνι του Aden (κυριολεκτικά κτισμένο μέσα και γύρω από τον κώνο εσβησμένου κρατήρα ηφαιστείου), τη συνοδεία στρατιωτικών δυνάμεων, με τανκς, πολυβόλα κλπ. Εντυπωσιακή η σκηνή με όλο το κομβόι «όλων των φυλών του Ισραήλ».

Η εμπειρία δεν ήταν πρωτόγνωρη για… εμάς τους μπαρουτοκαπνισμένους που ζήσαμε πολλάκις αυτό το σκηνικό στα αλλεπάλληλα αυτοκτονικά μας ταξίδια στην ριζοσπαστικοποιημένη Αίγυπτο των φονταμενταλιστών ισλαμιστών (να πορεύεσαι προς τις πυραμίδες, υπό την προστασία στρατεύματος με τανκς και κανόνια), έχοντας πίσω μας και το βάπτισμα του πυρός πολέμου στην πρωτεύουσα του Κασμίρ Σριναγκάρ, εν μέσω διασταυρωμένων πυρών, λόγω της πολυετούς διαμάχης επί της περιοχής μεταξύ των μουσουλμάνων Πακιστανών και των ινδουιστών Ινδών, η οποία εμμένει να συνεχίζεται ακάθεκτη μέχρι σήμερα, χωρίς ίχνος φωτός στο βάθος του  ινδουιστικο-ισλαμικού τούνελ…

Τι ‘άλλο να πρωτοθυμηθώ από το «Βιβλίο των βασανιστικών μου αναμνήσεων στην αιματοκυλισμένη Υεμένη» με τους υπερήφανους Γεμενίτες, που δεν θεωρούνται άνδρες, αν δεν φέρουν νυχθημερόν στο ζωνάρι τους το πατροπαράδοτο γαμψό σπαθάκι τους (τη «τζαμπία»)…

Σίγουρα έγινα αστέρι στη σκοποβολή και στην περιπλάνηση των αμμόλοφων με Toyota Cruiser 4X4 στις φονικές ερήμους της προκλητικής Υεμένης, γλιτώνοντας παρά τρίχα την ομηρεία μου, αλλά και από τον σαδιστικό σφαγιασμό των ανταρτών, μοναδικός προορισμός για όσους λάτρεις της αδρεναλίνης βράζει το αίμα τους…

Άλλος για την sui generis πλανεύτρα Υεμένη των ανήσυχων εξερευνητών;

Αλήθεια, δυσκολεύομαι να εμπεδώσω το πώς είναι δυνατόν να εμφανίζονται τόσο μισαλλόδοξες και τόσο Δυτικο-εχθρικές, χώρες σαν την Υεμένη (ή και το Ιράν), με τόσο γλυκούς κι αγαπησιάρηδες κατοίκους, που τους φυλάω με αγάπη στην καρδιά μου, παρά την εύλογη πικρία μου…

 

Κωνσταντίνος Γλύστρας,

Χαλάνδρι, 19η  Σεπτεμβρίου Σωτηρίου Έτους 2020