Από το ομώνυμο βιβλίο της Μ.Χ. Αναγνωστοπούλου με εικονογράφηση της ιδίας που απευθύνεται σε ηλικίες 4-7 ετών και δημοσιεύεται σε συνέχειες.

Ο ΠΑΡΙΣ, Ο ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Ο Πάρις και ο αδερφός του ο Λουκάς είχαν πάει και αυτοί διακοπές με τη μαμά και το μπαμπά .

Είχε βραδιάσει τώρα και κάθονταν αναπαυτικά στις πολυθρόνες του μπαλκονιού. Κοίταζαν τον ουρανό. Ήταν τόσο σκούρος μπλε, σχεδόν μαύρος και γεμάτος αστέρια.

-«Τι είναι τα αστέρια;» ρώτησε ο Πάρις, χωρίς να μπορεί να ξεκολλήσει τα μάτια του από τον ουρανό.

-«Είναι ήλιοι σαν το δικό μας ήλιο» του είπε ο μπαμπάς.

-«Ο δικός μας είναι μεγάλος»

-«Αυτοί οι ήλιοι» είπε η μαμά, «είναι πολύ μακριά από εδώ γι αυτό φαίνονται μικροί. Να, βλέπεις το αυτοκίνητό μας που είναι μακριά τώρα πόσο μικρό φαίνεται;»

-«Ναι» έκανε ο Πάρις απορημένος.

-«Ναι» έκανε και ο Λουκάς.

-«Φαίνεται τόσο μικρό» λέει ο μπαμπάς «που δε χωράμε μέσα. Αν πάμε όμως κοντά του, θα μπορούμε να μπούμε».

Γέλασαν όλοι.

-«Και το φεγγάρι;» ρώτησε ο Πάρις. «Είναι κι αυτό ήλιος;»

-«Όχι» είπε η μαμά.. «Το φεγγάρι γυρίζει γύρω-γύρω από μας, τη Γη».

-«Φεγγάρι;» είπε ο Λουκάς.

-«Ναι, φεγγάρι».

-«Γελάει» είπε δείχνοντας ψηλά με το δάχτυλό του.

-«Και η Γη;» ρώτησε ο Πάρις.

-«Η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο. Μαζί με τη Γη γυρίζουν και άλλοι πλανήτες γύρω από τον Ήλιο».

Τα παιδιά έμειναν να σκέφτονται απορημένα.

-«Και γύρω τους οι πλανήτες έχουν και αυτοί όπως η Γη φεγγάρια να γυρίζουν».

Αυτό τους φάνηκε ακόμη πιο απίστευτο. Πριν καταφέρουν να το χωνέψουν, κάτι φωτεινό σαν αστέρι έτρεξε σα βέλος στον ουρανό και χάθηκε.

-«Κοίτα!!!» έκαναν με μια φωνή ο Λουκάς και ο Πάρις, γεμάτοι θαυμασμό.

-«Αυτό είναι πεφταστέρι» τους είπε η μαμά. Τότε άρχισε να τραγουδάει:

Στείλε με ως το φεγγάρι

Και άσε με να δω

Πώς είν΄η Άνοιξη στον Άρη

Στο Δία να τραγουδώ…..

-«Τι είναι μαμά Άρη και Δία;»

-«Ο Άρης και ο Δίας είναι δύο μεγάλοι πλανήτες. Όμως αρκετά μάθατε γι απόψε. Τώρα είναι ώρα για ύπνο. Αύριο θα πούμε πιο πολλά και θα κάνουμε ο καθένας έναν ήλιο, έναν πλανήτη και ένα φεγγάρι για να δείξουμε πώς γυρίζουν το ένα γύρω από το άλλο».

Τα παιδιά που είχαν νυστάξει κοιτάζοντας ξαπλωμένα τον ουρανό, σηκώθηκαν πρόθυμα να πάνε στα κρεβάτια τους. Πρώτα όμως φίλησαν τη μαμά και το μπαμπά. Τους μάθαιναν όλο ωραία πράγματα.

Μ.Χ. Αναγνωστοπούλου