Υπήρξε αναμφίβολα μία από τις πλέον εμβληματικές εικόνες του 20ού αιώνα: Η έξοδος του Νιλ Αρμστρονγκ από το Apollo 11, την ώρα που αρθρώνει την αθάνατη φράση «Ενα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο βήμα για την ανθρωπότητα». Λόγια τόσο ταιριαστά με τη στιγμή, ώστε κάποιος θα θεωρούσε ότι είχαν γραφτεί από πολύ πριν. Και αν ολόκληρο το εγχείρημα αποτελούσε σκηνικό μιας καλοστημένης παράστασης; Και αν τελικά οι προσσεληνώσεις δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, παρά μόνο κινηματογραφήθηκαν σε ένα χολιγουντιανό στούντιο;

Την εκδοχή αυτή φαίνεται σταδιακά να υιοθετούν όλο και περισσότεροι Αμερικανοί. Πρόκειται μάλλον για μια θεωρία συνωμοσίας στα όρια του εξωφρενικού, η οποία στην αρχή αντιμετωπίστηκε με ιλαρή διάθεση. Οταν όμως το 1978, η κινηματογραφική ταινία «Ακρωτήριο Κένεντι: Πτήση Αιγόκερως 1» αναφερόταν σε μια ψεύτικη προσεδάφιση στον Αρη, πολλοί άρχισαν να πιστεύουν ότι το φιλμ βασιζόταν σε πραγματικά γεγονότα. Οι σχετικές σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης έδειξαν ότι εκατομμύρια Αμερικανοί αμφισβητούσαν τις προσσεληνώσεις.

Τα πιο συνηθισμένα ερωτήματα που τίθενται, σχετίζονται με ορισμένες από τις φωτογραφίες των προσσεληνώσεων: Πώς γίνεται η αμερικανική σημαία να κυματίζει από τον άνεμο, ενώ είναι γνωστό ότι στη σελήνη δεν φυσάει ποτέ; Γιατί δεν φαίνονται αστέρια στον ουρανό; Και, τέλος, πώς εξηγείται το κοινό φόντο, ακόμα και σε φωτογραφίες που έχουν ληφθεί σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων μεταξύ τους;

Οι εξηγήσεις που έχουν δοθεί είναι: Η σημαία που φαίνεται να κυματίζει είχε μόλις ξετυλιχθεί για να τυλιχθεί αμέσως μετά, καθώς ο ιστός της βιδωνόταν στο έδαφος. Η απουσία των αστεριών οφείλεται στο ότι οι φωτογραφικές μηχανές είχαν ρυθμισθεί για γρήγορες ταχύτητες κλείστρου, έτσι ώστε να αποφεύγονται οι υπερεκθέσεις των φιλμ σε πολύ έντονο φως. Στη συνέχεια, το αχνό φως των άστρων δεν είναι ορατό, μέσα από το φωτογραφικό φιλμ. Τέλος, ο ισχυρισμός για το κοινό φόντο είναι αστήρικτος, καθώς εμφανίζονται σημαντικές διαφορές, κυρίως σε ό,τι αφορά τις σχετικές θέσεις των σεληνιακών υψωμάτων.

Υπήρξαν και άλλες απορίες, όπως: Γιατί δεν σχηματίστηκε κάποιος ορατός κρατήρας στο σημείο της προσσελήνωσης; Γιατί κατά την αποχώρηση της σεληνακάτου δεν φάνηκε καμία φλόγα; Και πώς κατόρθωσε το διαστημόπλοιο με το πλήρωμά του να επιβιώσει περνώντας μέσα από τις ζώνες ακτινοβολίας Βαν Αλεν;

Οι επίσημες επιστημονικές απαντήσεις ήταν: Δεν σχηματίστηκε κρατήρας γιατί η σεληνάκατος ελάττωσε ταχύτητα, προτού προσεγγίσει το έδαφος, άρα δεν υπήρξε πρόσκρουση, ακόμη, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η βαρύτητα της σελήνης είναι πολύ μικρότερη από τη γήινη. Η απουσία φλόγας κατά την αποχώρηση οφείλεται στο γεγονός ότι η σεληνάκατος χρησιμοποιούσε ως προωθητικά αέρια υδραζίνη και τετροξείδιο του αζώτου, τα οποία αναφλέγονται εν επαφή, χωρίς σπινθήρα, παράγοντας ένα σχεδόν αόρατο καυσαέριο. Οσο για τις ζώνες Βαν Αλεν, η τροχιά του Apollo 11 είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε να περάσει μέσα από τις διαστημικές ζώνες σε μόλις 30 λεπτά. Ακόμη, το μεταλλικό κύτος του διαστημοπλοίου προστάτευε τους αστροναύτες από την ακτινοβολία, ώστε η ποσότητά της στον οργανισμό να μην ξεπερνά την ακτινοβολία μιας ακτινογραφίας θώρακα.

Τέλος, ένα από τα πιο περίπλοκα κεφάλαια της θεωρίας συνωμοσίας αφορούσε τους σεληνιακούς βράχους, τα απόλυτα τεκμήρια που αποδεικνύουν ότι η άφιξη ανθρώπων στη σελήνη αποτελεί ιστορική πραγματικότητα. Οι συνωμοσιολόγοι μιλούν για μια αποστολή εξερεύνησης της Ανταρκτικής, με επικεφαλής τον Βέρνερ φον Μπράουν, δύο μόλις χρόνια πριν από την εκτόξευση του Apollo 11. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι η αποστολή έγινε για τη συλλογή πετρωμάτων από μετεωρίτες, προερχόμενους από τη Σελήνη, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν στη σκηνοθετημένη απάτη, ως αληθινά κομμάτια σεληνιακού εδάφους. Μετεωρίτες προερχόμενοι από τη Σελήνη υπάρχουν στην Ανταρκτική, ωστόσο, ο πρώτος που χαρακτηρίστηκε «σεληνιακός» βρέθηκε μόλις το 1981, πάνω από δέκα χρόνια μετά τις πρώτες προσσεληνώσεις, ακριβώς λόγω της ομοιότητας της σύστασής του με τα δείγματα εδάφους που έφεραν μαζί τους οι αστροναύτες του Apollo11 επιστρέφοντας στη Γη.

Η συνολική ποσότητα αναγνωρισμένων πετρωμάτων από σεληνιακούς μετεωρίτες της Ανταρκτικής δεν ξεπερνά τα 2,5 κιλά, σε σύγκριση με τα 381 κιλά βράχου και χώματος που μετέφερε στη Γη το Apollo 11.

Φαίνεται ότι για κάθε ζήτημα που ανακίνησαν οι υποστηρικτές των θεωριών συνωμοσίας υπάρχει μια τεκμηριωμένη επιστημονική εξήγηση, ωστόσο θα μπορούσε η Αμερική να σκηνοθέτησε τις προσσεληνώσεις; Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Εξ άλλου, όπως έχουν αποφανθεί πολλοί επιστήμονες, αρκεί να αναλογιστεί κανείς πόσοι άνθρωποι και πόση δουλειά θα χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί μια επική υπερπαραγωγή, απλώς και μόνο για να εξαπατηθεί ο κόσμος. Μάλλον πιο εύκολο ήταν λοιπόν κάποιοι να πάνε πραγματικά στη Σελήνη!

(Πηγή: ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ, Charlotte Greig, Εκδ. Πεδίο)