Οι κάμερες από τα… πρωινάδικα και τα… μεσημεριανάδικα είχαν πάρει θέση από νωρίς. Ταλαίπωροι ρεπόρτερ είχαν ξεροσταλιάσει ώρες πριν να περιμένουν. Μόνο η κανονική ροή των προγραμμάτων των καναλιών δεν διακόπηκε για το… γεγονός της χρονιάς. Τι συνέβαινε; Μήπως απειλήθηκε η παγκόσμια ειρήνη από καινούργια σύρραξη σε κάποια άκρη του κόσμου; Μήπως έφθασε μια ακόμη δυσάρεστη είδηση κατάρρευσης πολυεθνικού κολοσσού με τραγικές συνέπειες για την εύθραυστη παγκοσμιοποιημένη οικονομία; Μήπως συνέβη κάποια τεράστια οικολογική καταστροφή; Μήπως παραιτήθηκε η κυβέρνηση;

Τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Απλώς, μια «επώνυμη» Ελληνίδα βάφτισε ένα ακόμη από τα παιδιά της. Στήθηκα με όση ψυχική δύναμη μου είχε απομείνει να παρακολουθήσω το… υπερθέαμα της πολυτελούς δεξίωσης μετά το μυστήριο. Αρχισαν να προσέρχονται οι διάσημοι (στην Ελλάδα) καλεσμένοι: Ατάλαντοι ηθοποιοί, άμουσοι λαϊκοί τραγουδιστές, δημοσιογράφοι της κακιάς ώρας, μεγαλοστελέχη καναλιών, πανίσχυροι νεόπλουτοι οικονομικοί παράγοντες, τηλεοπτικοί μαϊντανοί… Ηταν όλοι εκεί.

Ξαφνικά τρομοκρατήθηκα. Μόλις συνειδητοποίησα ότι αυτό που έβλεπα δεν ήταν μια εκδήλωση στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής της Ελλάδας. Δυστυχώς για όλους μας ήταν το πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας! Που έχω την αίσθηση ότι χωρίζεται πλέον, έστω χονδροειδώς, σε δυο μεγάλες κατηγορίες ανθρώπων. Τους «επώνυμους» κάθε είδους και όλους τους υπόλοιπους που παρακολουθούν τις ζωές των «επωνύμων» και εύχονται να γίνουν σαν κι αυτούς-αν σταθούν «τυχεροί». Σε πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη σε ελληνικά σχολεία, στην ερώτηση στις μαθήτριες τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε η απάντηση που ακούστηκε περισσότερο ήταν: «Τραγουδίστρια» ή «παρουσιάστρια». Ασφαλώς και δεν ρίχνω ευθύνη στα μικρά παιδιά. Παρακολουθώντας την παραμυθένια ζωή που βιώνουν οι διάφοροι «Κακοφωνίξ» και οι παρουσιάστριες σαχλών εκπομπών δε μου προξενεί καμία εντύπωση η επιλογή των μαθητριών. Αλλωστε οι γονείς αυτών των παιδιών δεν ξημεροβραδιάζονται μπροστά στην αποχαυνωτική τηλεόραση, παρακολουθώντας σαν από μια αόρατη κλειδαρότρυπα τις χλιδάτες ζωές των άλλων, παραμελώντας τις δικές τους;

Οχι, δεν με πειράζουν οι πολυμελείς οικογένειες των «επωνύμων». Ας κάνουν μια στάνη παιδιά ο καθένας κι ας τα χαίρονται. Εκείνο που μ’ ενοχλεί είναι που σκέφτομαι τις νέες και τους νέους που θα ήθελαν να κάνουν οικογένεια και δεν μπορούν εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας. Ολους αυτούς που επιθυμούν να αποκτήσουν παιδιά και δεν αντέχουν τα οικονομικά βάρη που συνεπάγεται μια οικογένεια. Αλλά πιο πολύ με πειράζει η αδράνεια όλων μας, που παρατηρούμε σε μια οθόνη στιγμιότυπα από τις ονειρεμένες ζωές κάποιων ασήμαντων χωρίς ν’ αντιδρούμε σε όσα βλέπουμε. Και κρυφά ευχόμαστε να μας ακουμπήσει η καλή μας νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι της, μήπως και ξαφνικά βρεθούμε εμείς στη θέση τους και αφήσουμε για τους άλλους τον άχαρο ρόλο των παρατηρητών.

Ετσι είναι η σημερινή Ελλάδα. Υποκλίνεται μπροστά στο μεγαλείο κάποιων λαμπερών τίποτε, παραιτείται από τη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής και μεμψιμοιρεί απέναντι στα καθημερινά φαινόμενα μιας συνεχιζόμενης παρακμής. Την ίδια ώρα ορισμένοι πραγματικά προικισμένοι, κάποια δημιουργικά μυαλά παράγουν λαμπρό έργο στις τέχνες, στα γράμματα, στον πολιτισμό, μέχρι να βαρεθούν κι αυτοί την απαξίωση της αυστηρής μας κοινωνίας και εγκαταλείψουν κάθε σοβαρή προσπάθεια να ξεφύγουν από την ανυπόφορη αφάνεια που τους έχουν με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάσει τα Μέσα και ο θλιβερός περίγυρός τους.

Πιστεύω πως ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε. Να ενωθούμε όλοι εμείς που δεν ανήκουμε σε καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες. Να συνέλθουμε από τον βαρύ λήθαργο και ν’ απαιτήσουμε ζωή και όχι επιβίωση. Να τονώσουμε την αυτοπεποίθηση της χώρας μας πρώτα απ’ όλα. Να κλείσουμε τη δυσάρεστη παρένθεση της παρακμής. Να ζήσουμε τη ζωή μας και να μη μείνουμε θεατές στις ζωές των άλλων. Μπορούμε;

 

Αρης Νόμπελης