5. Mary Todd Lincoln

Αν και η Mary Todd Lincoln προσπάθησε ως γνωστόν να έρθει σε επαφή με τον σύζυγό της, τον πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν, μετά τη δολοφονία του το 1865, η ενασχόλησή της με τον Πνευματισμό ξεκίνησε τρία χρόνια νωρίτερα, όταν ο γιος τους Willie πέθανε από τυφοειδή πυρετό σε ηλικία 11 ετών. Η Mary Todd αρχικά παρακολούθησε σεάνς ως έναν τρόπο να αντιμετωπίσει τη θλίψη της, αλλά τις βρήκε τόσο ανακουφιστικές που άρχισε να διοργανώνει τις δικές της.

Σύμφωνα με την Ιστορική Ενωση του Λευκού Οίκου, υπάρχουν ενδείξεις ότι η Mary Todd διοργάνωσε έως και οκτώ σεάνς στον Λευκό Οίκο (συγκεκριμένα στο Κόκκινο Δωμάτιο) μετά τον θάνατο του Willie και ότι ο πρόεδρος παρακολούθησε μερικές από αυτές.

Αλλά αυτό που μπορεί να φαίνεται περίεργο σήμερα ήταν αρκετά συνηθισμένο εκείνη την εποχή, λέει η Lucile Scott, δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «An American Covenant: A Story of Women, Mysticism and the Making of Modern America». «Η Μέρι Τοντ Λίνκολν εντάχθηκε στο τεράστιο κύμα Αμερικανών που στράφηκε στον Πνευματισμό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, καθώς τα φαντάσματα πεσόντων στρατιωτών και η κυριολεκτική και πνευματική καταστροφή πολλαπλασιάστηκαν σε όλη τη χώρα», λέει. «Στα τέλη της δεκαετίας του 1850, περίπου το 10% του αμερικανικού ελεύθερου ενήλικου πληθυσμού συμμάχησε με τον Πνευματισμό με κάποια μορφή ή τρόπο, μια τάση που συνεχίστηκε και στη δεκαετία του 1860».

Ωστόσο, η δημοτικότητα και η ευρεία αποδοχή του κινήματος δεν θα διαρκούσε και σύντομα αντιμετώπισε αντιδράσεις, μεταξύ άλλων και από το ιατρικό κατεστημένο. «Οι γιατροί επινόησαν τον όρο «μεσομανία», συνδέοντας την παραφροσύνη με τον Πνευματισμό, και στη συνέχεια επαναπροσδιόρισαν τα συμπτώματα της παραφροσύνης ως τις πιο συνηθισμένες παρενέργειες της εισόδου – δυσκαμψία, επιληπτικές κρίσεις, έκσταση», εξηγεί ο Σκοτ.

Ομως η Mary Todd, που μέχρι τότε θρηνούσε τόσο τον γιο της όσο και τον σύζυγό της, συνέχισε να προσπαθεί να επικοινωνήσει με τα αποβιώσαντα μέλη της οικογένειάς της. Αυτό, μαζί με αυτό που θεωρήθηκε «ανάρμοστη» επίδειξη θλίψης μετά τη δολοφονία του προέδρου, έκανε τη Mary Todd αντικείμενο δημόσιας γελοιοποίησης.

«Το 1872, τόσο η Boston Herald όσο και οι New York Times χλεύασαν τη Mary επειδή παρακολούθησε μια συνεδρία για να έρθει σε επαφή με το πνεύμα του εκλιπόντος συζύγου της», λέει ο Scott. «Στη συνέχεια, το 1875, ο γιος της Μαίρη, ο Ρόμπερτ, την έκλεισε για λίγο σε σανατόριο για τις πνευματιστικές της πρακτικές».

6. Victoria Woodhull

Ισως πιο γνωστή για την υποψηφιότητά της για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1872, ως η πρώτη γυναίκα που το έκανε, η Victoria Woodhull πέρασε τη ζωή της ανοίγοντας δρόμους σε πολλούς κλάδους. Από νεαρή ηλικία, πιστεύεται ότι πίστευε ότι λάμβανε ειδική καθοδήγηση και προστασία από πνεύματα αποθανόντων, γεγονός που την ενδυνάμωνε να αναλαμβάνει δράσεις ασυνήθιστες για μια γυναίκα εκείνη την εποχή.

Εκτός από την υποψηφιότητά της για την προεδρία, η Woodhull ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που έγινε ιδιοκτήτρια μιας επενδυτικής εταιρείας στη Wall Street, ίδρυσε τη δική της εφημερίδα και μίλησε στο Κογκρέσο απαιτώντας να παραχωρηθεί στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Και ενώ η προσπάθειά της για πολιτικά αξιώματα δεν τελείωσε με τη μετακόμισή της στον Λευκό Οίκο, η Woodhull εξελέγη πρόεδρος της Αμερικανικής Ενωσης Πνευματιστών το 1871, χαρακτηρίζοντάς το «την κύρια τιμή» της ζωής της.

7. Dan Akyroyd

Εκτός του ότι ήταν μέλος του αρχικού καστ του «Saturday Night Live» όταν η εκπομπή έκανε πρεμιέρα το 1975, ο Dan Akyroyd συνδέεται στενά με τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην κινηματογραφική σειρά Ghostbusters. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο συνέγραψε το σενάριο, αλλά και η ιδέα για την ταινία του 1984 ήταν δική του. Και ο Akroyd δεν χρειάστηκε να ψάξει μακριά για έμπνευση: Ο προπάππους του, Sam Aykroyd, ήταν μέλος μιας πνευματιστικής κοινότητας στον Καναδά, όπου διοργάνωνε τακτικά σεάνς στο αγροτόσπιτο της οικογένειας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930.

Το 2009, ο Peter Aykroyd (πατέρας του Dan και εγγονός του Sam) δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο «A History of Ghosts», το οποίο καταγράφει τη γενική ιστορία του Πνευματισμού, καθώς και τον ρόλο της οικογένειας Akykroyd στην κοινότητα. Συζητώντας για τον Πνευματισμό σε μια συνέντευξη τον Μάιο του 2020 στην «Canadian Broadcasting Corporation», ο Dan Aykroyd σημείωσε: «Πιστεύουμε -και υποθέτω ότι είναι η θρησκεία μου- ότι μπορείς να μιλήσεις από την άλλη πλευρά, (και) ότι η συνείδηση επιβιώνει”.

8. Hilma af Klint

Αν και καλλιτέχνες των αρχών του 20ού αιώνα, όπως ο Βασίλι Καντίνσκι και ο Πιετ Μόντριαν, πιστώνονται σε μεγάλο βαθμό την πυροδότηση του φαινομένου της αφηρημένης δυτικής τέχνης, μια σουηδή ζωγράφος με το όνομα Hilma af Klimt άρχισε να δημιουργεί παρόμοια τολμηρά, πολύχρωμα και γεωμετρικά έργα ακόμη νωρίτερα. Εκτός από την τέχνη, η αφ Κλιμτ είχε ένα άλλο σημαντικό ενδιαφέρον στη ζωή της: Ο πνευματισμός. Σύμφωνα με τον Scott, πιστεύεται ότι έδειξε για πρώτη φορά πνευματιστικές τάσεις το 1879, σε ηλικία 17 ετών, λίγο πριν ξεκινήσει καριέρα ως καλλιτέχνης

«Το 1896, η Χίλμα άρχισε να διοργανώνει τακτικά σεάνς με άλλες τέσσερις γυναίκες που αυτοαποκαλούνταν οι Πέντε», εξηγεί ο Σκοτ. «Στο πλαίσιο της επικοινωνίας τους με την άλλη πλευρά, οι γυναίκες άρχισαν να παράγουν αυτόματα σχέδια που διοχετεύονταν από τα πνεύματα». Ενώ η Hilma ευθυγραμμίστηκε πιο επίσημα με άλλα πνευματιστικά κινήματα, συνέχισε να ζωγραφίζει τα πνευματικά της θέματα μέχρι το θάνατό της το 1944.

Μερικά από τα πιο γνωστά έργα τής Κλιμτ ανήκουν σε μια σειρά που ονομάζεται «Ζωγραφική για τον Ναό», η οποία, όπως λέει ο Σκοτ, «προσπάθησε να αναπαραστήσει τα υπερβατικά παλλόμενα πεδία που δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε με τις αισθήσεις μας». Αρχισε να ζωγραφίζει τη σειρά το 1906, αφού τα πνεύματα ήρθαν σε επαφή μαζί της και με τους υπόλοιπους Πέντε παροτρύνοντάς την να αναλάβει το έργο, και την ολοκλήρωσε το 1915.

«Τα πνεύματα της είπαν ότι οι πίνακες θα στεγάζονταν μια μέρα σε έναν ναό, τον οποίον η Χίλμα οραματιζόταν να αποτελείται από πολλαπλά επίπεδα που συνδέονται με ένα σπειροειδές μονοπάτι», σημειώνει ο Σκοτ. «Λίγο περισσότερο από 100 χρόνια αφότου ολοκλήρωσε τη σειρά, το έργο της παρουσιάστηκε στο Μουσείο Guggenheim της Νέας Υόρκης, έναν ναό των τεχνών με ακριβώς τέτοιο σχεδιασμό».