Θα μπορούσε να αποτελεί και το αγαπημένο μου μότο. Και δεν είναι ψέμα. Οσοι (και όσες) με έβλαψαν σ’ αυτή τη ζωή όλως περιέργως δεν είχαν καλό τέλος. Βέβαια, ως γνήσιος ορθολογιστής, δεν πιστεύω πως μια μεταφυσική δύναμη λειτουργούσε απολύτως εκδικητικά για πάρτη μου. Αλλά, όπως έχω ακούσει να λένε, «μια φορά μ@λ@κας, πάντα μ@λ@κας». Δηλαδή κάποιος που συμπεριφέρεται με αγενή και προκλητικό τρόπο στον Ρένο Μπαλή που φημίζεται για την ηρεμία του και την καλή του προαίρεση, θα φερόταν κατά τον ίδιο τρόπο και στους υπόλοιπους που δεν ήταν… Μπαλήδες και δεν σήκωναν πολλά-πολλά.

Βεβαίως δεν πρέπει να βγάζω την αφεντιά μου έξω από αυτό το πανηγύρι των τοξικών ψυχών. Δεν είμαι αθώα περιστερά. Φέρθηκα με απαίσιο τρόπο στη γυναίκα που ήμασταν μαζί για κάτι λιγότερο από εννέα χρόνια, συχνά υποτιμώντας το καλόκαρδο Χριστινάκι, που έμελλε τελικά να είναι η νέμεσίς μου και μου απάντησε με τον πιο σκληρό τρόπο που θα μπορούσε: Σε συμπαιγνία με τους συγγενείς της και μιας τσαούσας φίλης της έβαλε στην-αδιατάρακτη μέχρι τότε-σχέση μας ένα τρίτο πρόσωπο, παντελώς άγνωστο σε μένα που το μόνο που γνώριζα ήταν πως λεγόταν «Γιωργάκης». Ναι, έτσι με αποκάλεσε η καλή μου Χριστίνα όταν κάποτε βγαίνοντας με δύο… έμπλεξε τα ονόματα.

Δεν έχει νόημα να της ζητήσω συγνώμη αφού ήθελες τα και παθέ στα. Και να πεις ότι δεν μου δόθηκαν οι κατάλληλες ευκαιρίες για να την παντρευτώ ή να τη χωρίσω… Η γνωστή και διαγνωσμένη αναβλητικότητά μου έφερε τελικά το αναπόφευκτο ναυάγιο. Είχα δύο ευκαιρίες και κατέληξα σε αχαρτογράφητα νερά, με αποτέλεσμα να μπω σε έναν φαύλο κύκλο, να χάσω τα χρήματά μου και να απειλούμαι με ανεργία και αστεγία στην πιο δημιουργική περίοδο της ζωής μου. Δεν μπορώ να ξεχάσω πως το 1996 δεν κάλεσα στο καθιερωμένο πλέον πάρτι τη γοητευτική και εξωτική Αλεξάνδρα, ακούγοντας τη συμβουλή ενός παλιού φίλου, για να μη χαλάσω τη σχέση μου που-κατά τα άλλα-πρόσεχα σαν κόρη οφθαλμού. Αν πάλι διάλεγα τον δρόμο του γάμου, τότε είχα την οικονομική ευχέρεια για να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της Χριστίνας και των γονιών της. Αλλά πάντοτε ανέβαλλα το μεγάλο βήμα και συνέχιζα να προκαλώ την τύχη μου μένοντας μετέωρος, εντός και εκτός σχέσης. Πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια που κορόιδευα όχι τη Χριστίνα μα κυρίως τον ανώριμο εαυτό μου. Ερωτευόμουν δεξιά και αριστερά χωρίς αυτό να εμποδίζει μια σταθερή και σε γερά θεμέλια σχέση όπως έβλεπαν οι γύρω μου αλλά αντιλαμβανόμουν κι εγώ. Υστερα από κάθε αποτυχία και κάθε χυλόπιτα παρηγοριόμουνα στην αγκαλιά της άβγαλτης συντρόφου μου που κάποτε είπε το… αδιανόητο καθώς γκρεμιζόταν συθέμελα η σχέση μου: «Οχι, πιστός υπήρξες, δεν μπορώ να πω…». Αν τολμήσω να βρω κάτι αστείο σε όλη αυτή την τραγική ιστορία, είναι πως η Χριστίνα και η μετέπειτα σύζυγός μου με θεωρούσαν πιστό αλλά τεμπέλη. Φυσικά λάθεψαν και στα δύο σκέλη. Δεν θα ζητήσω συγνώμη από τη σύζυγό μου γιατί αυτό που μου αρνιόταν έπρεπε να το βρω κάπου αλλού. Αλλά στο Χριστινάκι μου οφείλω μια ειλικρινή και πραγματική συγνώμη για τα πεπραγμένα μου…

Μα αυτή, Ρένο, σε απάτησε. Οχι, αγαπητοί φίλοι. Δεν απάτησε εμένα. Εκοψε απλώς τον γόρδιο δεσμό μιας πολύχρονης σχέσης που οδηγείτο στο πουθενά. Καθώς πλησιάζω στην έκδοση του βιβλίου μου με όλες αυτές τις περιπέτειες με το άλλο φύλο ήθελα να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου. Σε όλες τις γυναίκες της ζωής μου θέλω να απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ για το όμορφο ταξίδι με τις όποιες φουρτούνες του. Αξιζε τον κόπο…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ