Η απίστευτη ιστορία της Ελένης Σιφωνίου

Δεν είναι μονάχα οι περιπέτειες χαρακτήρων στους ΟΡΝΙΘΕΣ…δεν είναι μόνο η περιπέτεια της διαδρομής για να φθάσουν οι ΠΙΝΑΚΕΣ απ’ όλο τον κόσμο στην ΕΜΣ για να πάρουν τον δρόμο της παράλληλης ΕΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΝΕΦΕΛΟΚΟΚΚΥΓΙΑΣ … Είναι κι οι ΙΣΤΟΡΙΕΣ τους που μιλούν ευθύβολα στην ψυχή… γιατί κρύβουν ΔΥΝΑΜΗ ΕΛΛΑΔΑΣ!!!

Σας παραθέτω μία εξ’ αυτών που με συγκλόνισε κυριολεκτικά.*

…μέρες πριν την πρεμιέρα των ΟΡΝΙΘΩΝ και της ΕΚΘΕΣΗΣ, στο ΚΘΒΕ αναμένω την Εταιρία Ταχυμεταφοράς να φροντίσει την αποστολή του έργου τέχνης της Λυδιας Λεβεντέρης από το Μπουένος Άιρες.

Η αποστολή καθυστερεί ελέω κορονοϊού και βρίσκομαι σε διαρκή επαφή με την Δρ. Χριστίνα Τσαρδίκος, ιδρύτρια του «ΝΟΣΤΟΣ» στην Αργεντινή, “ενδιάμεσο” της συνεννόησης με την καλλιτέχνη … Μέσα στην αγωνία μας για την τύχη του ΕΡΓΟΥ εν τέλει μαθαίνω για ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ και την …γιαγιά ΕΛΕΝΗ:

«Εδώ και 100 χρόνια, από την Ρόδο, μετανάστευσαν στην Αργεντινή, ο παππούς της Λυδίας, μαζί με τα αδέρφια του και έμεινε στην Ρόδο η μαμά του, η κυρία Ελένη, μαζί με τις κόρες της.
Αυτή η γυναίκα πέρασε χίλιες δυο δυστυχίες, μιλάμε για το 1914, κι έχασε κάθε επαφή με τα παιδιά της.
Παρ’ όλ΄αυτά, αυτή η γυναίκα, έγραφε γράμματα ανελλιπώς … Καθώς δεν γνώριζε γραφή κι ανάγνωση, έβαζε άλλους να τα συντάσσουν (ο παππάς του χωριού, ο δάσκαλος κι όποιος άλλος είχε χρόνο να ασχοληθεί και ήξερε να γράφει).
Τα γράμματα περιέκλειαν την αγωνία αυτής της γυναίκας για τα παιδιά της, αν ζουν, πως περνούν και φυσικά, όλη της την αγάπη. Έγραφε με μεγάλη συχνότητα, αδιάλειπτα…
Και πώς τα έστελνε; Όχι με το ταχυδρομείο φυσικά!
Έβρισκε ναυτικούς που ταξίδευαν προς Αργεντινή, τους παρακαλούσε και τους εμπιστευόταν τα γράμματά της με περισσή ελπίδα… Κι έτσι αυτά τα γράμματα φθάνανε σε μια διεύθυνση που είχε.
Όμως η συγκεκριμένη διεύθυνση δεν υπήρχε (!!!)
Κάποιος κρατούσε τα γράμματα, Έλληνας μάλιστα ήταν στην καταγωγή, και τα φύλαγε για χρόνια ολόκληρα δίχως να τα ανοίξει.
Χρόνια μετά, τα γράμματα αυτά φθάνουνε σε ένα απ’ τα παιδιά της (θείος της Λυδίας).
Όμως και αυτός επειδή δε γνώριζε ελληνικά, δεν τα άνοιξε, ούτε τα διάβασε επίσης….
Τυχαία, περνώντας τα χρόνια, πάνω από δεκαετία, κάποιος, ναυτικός βρίσκεται με έναν συγγενή της γιαγιάς αυτής, της Ελένης, και ρωτά … «μήπως έχεις εσύ που κάνεις τόσα ταξίδια κάποιο νέο για το όνομα αυτό»; «Ναι, βέβαια, αποκρίνεται. Τον είδα, είναι μια χαρά, έχει παντρευτεί με μια Αργεντίνα, έχει κάνει οικογένεια και παιδιά…
Έτσι, ξεκίνησαν για μια ακόμη φορά, αυτές οι επαφές της οικογένειας, που είχαν ξεχαστεί για πολλά χρόνια… στην ουσία ο ένας αγνοούσε την ύπαρξη του άλλου…
Και πως καταλήγει η ιστορία… Εδώ και δύο χρόνια η Λυδία μου λέει:
«Κοίταξε τι μου έδωσε ο παππούς – θείος μου… Κάτι γράμματα της γιαγιάς μου, που όμως είναι κλειστά και δεν τα ‘χει διαβάσει κανείς… Μπορείς να τα ανοίξεις»; ….

Εγώ τα άνοιξα μπροστά της και ένα προς ένα τα μετέφρασα…
Δεν μπορώ να σου μεταφέρω τον πόνο αυτής της γυναίκας, το πως γύρευε τα παιδιά της στα ξένα, την λαχτάρα κι την αγωνία της»!!!

«Παιδί μου χθες σου έκανα το μνημόσυνο, γιατί αφού δεν απαντάς σίγουρα έχεις πεθάνει… όμως εγώ στην ψυχή μου κρατώ πάντα την ελπίδα πως είσαι ζωντανός και μια μέρα θα σε βρω να σε σφίξω στην αγκαλιά μου»… έγραφε μεταξύ άλλων…
Στο λέω και βουρκώνω…
Διάβασα πάνω από 40 γράμματά της… ο αγώνας αυτής της μορφής με συγκλόνισε…
Είναι σαν αυτή η γιαγιά να ήρθε και να με βρήκε απ’ τον άλλο κόσμο για να πάω το μήνυμά της στα δισέγγονά της…
Και μαζί της γνώρισα όλη την ιστορία της Ελλάδας, την ιστορία της Ρόδου, παράλληλα με την ιστορία της οικογένειάς της, που την εξιστορούσε στα γράμματα κι ας ήξερε πως δεν φθάνουν πουθενά…
«Παιδί μου ας μη μου απαντάς… ας μην λαμβάνεις τα γράμματα…αρκεί εσύ να είσαι καλά» λέει σε κάποια άλλη στιγμή στον ποταμό των λέξεων και των γεμάτων αγάπη νοημάτων που έφεραν τα γράμματα αυτά!!!

Κι αν ήμουν εγώ συγκλονισμένη με όσα σπαρακτικά ανακάλυπτα στις λέξεις της, φαντάσου η Λυδία που για πρώτη φορά άκουγε μ’ έναν τρόπο την εμβληματική γιαγιά- Ελένη να της μιλά…. Δεν γνώριζε καν την ύπαρξη αυτής της επικοινωνίας… υπήρξαν λυγμοί της που στο άκουσμα των γραφομένων ήταν σπαραξικάρδιοι…

Ακόμη και μετά την ανακάλυψη των παιδιών της εκείνη συνέχισε να τους γράφει με τον ίδιο τρόπο, να πλέκει απ’ την Ελλάδα κάλτσες και να τους στέλνει να τις φορέσουν (λες κι εδώ στην Αργεντινή δεν είχαν να αγοράσουν κάλτσες )… όμως το νήμα της αγάπης της έπλεκε το μεγαλείο της μητρότητας για να το ταξιδέψει στην άλλη άκρη του κόσμου και νοητά να τους αγγίξει μ’ έναν τρόπο…

Λοιπόν φαντάσου αυτή την μορφή που ολόκληρη την ζωή της την πέρασε με την αγωνία του ταχυδρόμου να της φέρει μιαν απάντηση….

Κι εμείς, όλη αυτή την βδομάδα, ζούσαμε την αγωνία, του ταχυδρομείου να έρθει να παραλάβει το έργο της Λυδίας και με κάποιο τρόπο η Λυδία θέλησε να στείλει στην γιαγιά της το γράμμα αυτό που δεν έλαβε ποτέ από την οικογένειά της
Κι αυτή η έγγραφη απάντηση το πολυπόθητο γράμμα που ποτέ δεν έλαβε η γιαγιά Ελένη ταξιδεύει τώρα μ’ αυτόν τον πίνακα.

Δηλαδή, αυτός ο πίνακας, που τώρα θα πάει στην Ελλάδα να ζήσει ως περιουσιακό στοιχείο του ΚΘΒΕ, είναι το μήνυμα ελπίδας, αναγνώρισης και αγάπης που αυτή η γυναίκα στέλνει σ’ αυτή την προγιαγιά που δεν γνώρισε ποτέ…

Σας το εμπιστεύομαι:
Ένα γράμμα για την Έλενα Σιφωνίου (γράφει η ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΛΥΔΙΑ ΛΕΒΕΝΤΕΡΗΣ).

«Γιαγιά μου, δεν σε γνώρισα ποτέ. Όμως σε ένιωσα στα πρώτα βήματα της παιδικής μου ηλικίας, ανάμεσα στα πουλιά, τα ψάρια, τα σκυλιά, τα περιστέρια, τα παπαγαλάκια του παλιού σπιτιού στο “Pasaje Manuel Solá”, της γειτονιάς “Villa Devoto”. Γιαγιά Έλενα Σιφώνιου, αυτή του πορτρέτου ζωγραφισμένο με μολύβι και οβάλ κορνίζα, που ήταν πάντα κρεμασμένο στο προσκεφάλι του κρεβατιού του Μάρκου και της Μικαέλας, το ίδιο πορτρέτο που σήμερα είναι μάρτυρας μου και συμμέτοχος των έντονων οικείων διαλόγων μεταξύ λαδομπογιές, πινέλα, χαρές, λύπες και χρώματα. Γιαγιά γραμματική, αφηγήτρια, πονεμένη, πάντα στοργική, ακόμη και αν απουσίασαν οι επιθυμητές αγαπημένες παρουσίες και σου έλειψαν οι επιθυμητές απαντήσεις.
Γιαγιά που σήμερα δέχεσαι από αυτήν την δισέγγονη – ανυποψίαστη ζωγράφο μεταφυσικών μηνυμάτων της εικόνας και της λέξης – εκείνη την επιστολή που λαχταρούσες από παλιά και που δεν έφτασε…

Αγαπητή Έλενα της Ρόδου, μπορεί αυτό το μήνυμα Ελπίδας και Ειρήνης να φτάσει στον κόσμο, για να ξεπεράσει την πανδημία που μας απειλεί όλους.

Ενωμένοι στην Αγάπη, στην Αλληλεγγύη και στην Νοημοσύνη που επέτρεψε στον Άνθρωπο να αναπτύξει τις Τέχνες, την Επιστήμη και την Δημοκρατία, από εκείνους τους μυθικούς χρόνους της Αρχαίας Ελλάδας.