Όσοι από τους φίλους μου παρακολουθούν ποδόσφαιρο σε άλλες χώρες είναι φυσικό να μην τους αφήνει αδιάφορους το Καμπιονάτο. Οι περισσότεροι, ως μεσήλικες πλέον, έχουν κάνει τις επιλογές τους όσον αφορά την ομάδα που υποστηρίζουν στο ιταλικό πρωτάθλημα. Έτσι, όπως είναι αναμενόμενο, η πλειοψηφία τους συμπαθεί την τεράστια Γιουβέντους, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που προτιμούν… Μιλάνο και διαχωρίζονται σε οπαδούς της Μίλαν και της Ιντερ. Κάποιοι λιγότεροι στρέφουν το βλέμμα τους προς την πρωτεύουσα και δείχνουν την προτίμησή τους στη Ρόμα ή στη Λάτσιο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του πατέρα μου που υποστηρίζει τη Φιορεντίνα (παρότι η καταγωγή μας είναι από τη Γένοβα). Τέλος, γνωρίζω ανθρώπους που συγκινούνται από τη Νάπολι, ενώ ένας γνωστός μου είναι οπαδός της… Ουντινέζε!

Κάποιος που δεν γνωρίζει την ιστορία του ποδοσφαίρου στη γείτονα, πιθανόν να πιστεύει πως οι ομάδες-θηρία που προαναφέρθηκαν καλύπτουν το ποδοσφαιρικό στερέωμα στην Ιταλία. Αλλά ξεχνούν την Τορίνο. Το μεγαθήριο της δεκαετίας του ’40 που δεν είχε αντίπαλο στις εγχώριες διοργανώσεις, ενώ, δυστυχώς για τους ποδοσφαιρόφιλους, την εποχή που μεσουράνησε δεν είχαν δημιουργηθεί ακόμη τα κύπελλα Ευρώπης, οι διασυλλογικές οργανώσεις, για να φανεί η τεράστια αξία της κι εκεί. Ο νόμος που λέει πως στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντοτε ο καλύτερος βρίσκει την εξαίρεσή της στην «Γκρανάτα», η οποία, με την πυραυλοκίνητη ομάδα που διέθετε, σάρωσε τους τίτλους στην Ιταλία, κερδίζοντας πέντε συνεχόμενα τρόπαια. Αληθινός ηγέτης της ομάδας εκείνης υπήρξε ο αξεπέραστος Βαλεντίνο Ματσόλα και μια πλειάδα αστεριών τον πλαισίωναν: Ο Μπαλαρίν, ο Γκρέζαρ, ο Ριγκαμόντι, ο Καστιλιάνο, ο Γκαμπέτο, ο Γκράβα, ο Σούμπερτ, ο Λόικ, ο Μπατσικαλούπο, ο Οσόλα κ.ά.

Η «Γκρανάτα συνήθιζε να αγωνίζεται με πέντε (!) επιθετικούς και με βασική έννοια της το θέαμα. Αλλωστε ποτέ το θέμα δεν ήταν το αν αλλά πόσο θα κέρδιζε! Είναι φυσικό πολλά ρεκόρ που πέτυχε η Τορίνο τότε να παραμένουν ανεπανάληπτα: 10-0 επί της Αλεσάντρια είναι η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος, οι 21 σερί νίκες δεν γίνεται να ξεπεραστούν, τα 125 τέρματα σε μια περίοδο προκαλούν δέος, τα 89 εκτός έδρας γκολ συνιστούν μια καταπληκτική επίδοση!

Αλλά τα σχέδια του Μεγαλοδύναμου για την ιστορική ιταλική ομάδα ήταν άλλα: Επιστρέφοντας από τη Λισαβόνα, ένα συννεφιασμένο απόγευμα στη Σουπέργκα, η μοιραία πτήση της 4ης Μαϊου του 1949 συνετρίβη στην Μπαζίλικα και στέρησε τη ζωή από 18 σημαντικά στελέχη αυτής της υπερομάδας.

Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Παιχνίδι χωρίς όρια» ο διαπρεπής αθλητικογράφος Χρήστος Σωτηρακόπουλος το ερειπωμένο «Φιλαντέλφια», το γήπεδο στο οποίο μεγαλούργησε η ιταλική ομάδα παραμένει εγκαταλελειμμένο. Παρά τις εκκλήσεις φιλάθλων και τις διαφημιστικές εκστρατείες το άδειο αυτό κουφάρι μέχρι τις μέρες μας δεν έχει ξαναζωντανέψει…

 

Άρης Νόμπελης