Η (αρκετά μεγαλύτερή μου) Ηρα και η δεκαετία που ζήσαμε μαζί μού απέδειξε με βεβαιότητα ότι ισχύει στο ακέραιο η παροιμία «Το δις εξαμαρτείν…» και επομένως δεν μπορώ να συμπεριληφθώ στους… σοφούς.

Πιστεύω ακράδαντα στο ένστικτο, όχι ως μεταφυσική έννοια αλλά ως συσσωρευμένη εμπειρία που σε προετοιμάζει για παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον. Και, για ακόμη μια φορά, δεν το ακολούθησα με ολέθριες συνέπειες στην ψυχική μου ισορροπία. Περισσότερο με στεναχωρεί το γεγονός ότι χάθηκαν ουσιαστικά δέκα ολόκληρα χρόνια. Γιατί σχέση που δεν συνεχίζεται, δεν οδηγεί σε οικογένεια, τουλάχιστον δεν σε βελτιώνει είναι μια τελματωμένη σχέση και το χρονικό διάστημα που διαρκεί είναι απλώς πεταμένα χρόνια-εφιαλτικό να το παραδεχθείς, χρήσιμο για μελλοντικές καταστάσεις…

Γνώρισα την Ηρα στον (κοινό) χώρο εργασίας μας. Δεν αποτελεί και το πιο ασυνήθιστο δα γεγονός. Στην αρχή μού άρεσε εμφανισιακά, εξέπεμπε μια αδιόρατη γοητεία και είχε δυο μεγάλα εκφραστικά πράσινα μάτια. Ακόμη δεν υποψιαζόμουν γιατί ήταν πάντοτε μαυροντυμένη-ίσως και να μην το πρόσεξα όταν άρχισα να την ερωτεύομαι. Και υπήρξε μόλις ο δεύτερος έρωτας στην πολυτάραχη συναισθηματική εμπλοκή μου με το άλλο φύλο.

Μου προκάλεσε τα γνωστά-φαντάζομαι σε όλους μας-συμπτώματα: Ανορεξία, αφηρημάδα, σφίξιμο στο στομάχι, ζήλια… Το τελευταίο δεν το είχα ποτέ αισθανθεί τόσο βαθιά. Τη ζήλευα την Ηρα. Στην πορεία θα ανακάλυπτα το γιατί: Διαισθανόμουν πως φλέρταρε με διάφορους άνδρες και άρχισα να προβληματίζομαι. Δεν ήταν και το πιο λογικό μια γυναίκα που μόλις έχεις συνάψει σχέση μαζί της, με τέτοια διαφορά ηλικίας να παιχνιδίζει δεξιά και αριστερά. Τελικά οι φόβοι μου διαψεύστηκαν. Ως προς το αποτέλεσμα, γιατί για το φλερτ δεν χωράει, ακόμη και σήμερα που το σκέφτομαι, η παραμικρή αμφιβολία.

Η Ηρα ήταν μια έντονα ερωτική γυναίκα. Μαζί της πέρασα σχεδόν δυο μήνες πρωτόγνωρων απολαύσεων και σεξουαλικών εκπλήξεων. Ωσπου τον Αύγουστο εκείνου του χρόνου πήγαμε διακοπές οι δυο μας…

Εξαφνα, χωρίς προφανή αιτία, η Ηρα άρχισε σταδιακά να μεταβάλλεται. Από ένα ερωτικό και αισθησιακό πλάσμα σε μια στριφνή, απόμακρη και μάλλον αδιάφορη για μένα γυναίκα. Και η ζήλια καραδοκούσε και πάλι…

Ετσι, πριν προλάβω να το αντιληφθώ, η συνεύρεσή μας κατέληξε για εκείνη μια… αγγαρεία! Ορισμένες φορές, σαν να θυμόταν τον παλιό της εαυτό, μετατρεπόταν εκ νέου στην ερωτική γυναίκα που γνώρισα στη δουλειά. Εκείνες τις ελάχιστες στιγμές, τόσο λίγες που τις θυμάμαι όλες (!!!), ψέλλιζε κάτι για αυτοπεποίθηση δικιά μου που της ενέπνεε προφανώς μια ιδιαίτερη έλξη ξανά, για να επιστρέψουμε και πάλι στον πληκτικό έρωτα με τα παρακάλια και τις αμήχανες προσπάθειές μου να… την πείσω.

Πολλοί ήδη θα χαμογελάτε υπαινικτικά, σκεφτόμενοι ότι κάτι άλλο υπήρχε στη ζωή της. Κι εγώ φυσικά αυτό πρώτα σκέφθηκα. Αλλά μετά τη δουλειά (στο ίδιο γραφείο) καταλήγαμε στο σπίτι της ή στο σπίτι μου (και όχι κάπου αλλού…).  Η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο: Η Ηρα πλέον αναλωνόταν σε απίστευτες δικαιολογίες για να αποφεύγει τη σωματική μας επαφή. Και το αποκορύφωμα ήταν όταν περιχαρής της ανακοίνωσα πως είχα τα κλειδιά του εξοχικού ενός στενού φίλου κάπου στο Πόρτο-Ράφτη: Μόνο που δεν με… έδειρε!

Αποφασίσαμε να συζήσουμε. Η Ηρα ήταν τόσο χειριστική που με έπεισε για την προσωρινότητα της ερωτικής της αδιαφορίας. Με διάφορες απίθανες προφάσεις συνέχιζε να με αποφεύγει. Κι εγώ, ένα άτομο με χαμηλή αυτοεκτίμηση, άρχισα το βασανιστικό ψάξιμο και τις ενοχικές μου σκέψεις ότι κάτι την ενοχλούσε μαζί μου.

Μέχρι που μια μέρα, άθελά της ασφαλώς, μου αποκάλυψε τα παράπονα του πρώην της. Και αντιλαμβάνεστε ποια ήταν: Η παντελής σεξουαλική αδιαφορία της! Οσο καπάτσα και να ήταν η Ηρα, δεν μπορούσε πλέον να με ξεγελάσει. Δυο μαρτυρίες ανδρών ήταν θαρρώ αρκετές για να αποδείξουν ότι δεν έφταιγα εγώ για τα σοβαρά προβλήματα που κυοφορούνταν ήδη στη σχέση μας.

Και ο καιρός περνούσε ανελέητα. Η Ηρα χρησιμοποιούσε όλη την αστείρευτη φαντασία της για να εφευρίσκει κάθε φορά και μια πειστικότερη δικαιολογία: Βαρυστομάχιασε, βιαζόταν για τη δουλειά, είχε επείγον ραντεβού, νύσταζε, κοιμόταν, πείναγε. Και το βασανιστήριο δεν είχε τελειωμό…

Ενα βράδυ βγήκαμε με ένα άλλο ζευγάρι κάπου στα βόρεια προάστια. Η σύντροφος του άλλου νεαρού ήταν… κάποιας ηλικίας αλλά τόσο εντυπωσιακή και ελκυστική γυναίκα που θαμπώθηκα. Παρατηρούσα το τέλειο σώμα της, το πολλά υποσχόμενο χαμόγελο, τη θελκτική της συμπεριφορά. Και άρχισα να νιώθω δυστυχισμένος. Οταν μάλιστα ο τέταρτος της παρέας γύρισε προς το μέρος μου και απεφάνθη ότι «είσαι πολύ τυχερός, φιλαράκο, που έχεις την Ηρα…» τότε με πήρε ο διάολος. Τυχερός… Μου ήρθε να σκάσω στα γέλια. Τυχερός που για χρόνια ολόκληρα στερήθηκα κάθε σεξουαλική απόλαυση… Τυχερός που δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να πάω με άλλη γυναίκα… Τυχερός που το έτερόν μου ήμισυ είχε καταντήσει απλός συγκάτοικος… Τυχερός που δεν έχαιρα καμιάς εκτίμησης… Τυχερός που ξόδεψα μια περιουσία όχι για να κάνω σεξ αλλά για να μην κάνω!!! Τυχερός που η σύντροφός μου είχε πάρει προ πολλού διαζύγιο από την αλήθεια… Τυχερός που δεν ήξερα πια τι να πιστέψω. Ψέματα για το πτυχίο, ψέματα για την ηλικία, ψέματα για την οικονομική της κατάσταση (που δεν με ενδιέφερε στο κάτω-κάτω της γραφής)… Τυχερός που δεν σεβάστηκε δυο γονείς μάλαμα που τη λάτρευαν… Τυχερός που δεν θα έκανα ποτέ παιδιά… Τυχερός που στην πρώτη μου προσπάθεια να απομακρυνθώ ανταμείφθηκα με… απόπειρα αυτοκτονίας (!!!) και συναισθηματικό εκβιασμό… Οταν τα δύο ζευγάρια αποχαιρετηθήκαμε και τους είδα να απομακρύνονται αγκαλιά συνειδητοποιώντας τι επρόκειτο να επακολουθήσει και παρατηρώντας τη δικιά μου μιζέρια κόντεψα να αφηνιάσω. Και δεν μου επιτρεπόταν να μιλήσω για τα προσωπικά μου σε κανέναν…

Κάποια μέρα ανακοίνωσα στην Ηρα πως η πολυετής σχέση μας έφθασε στο τέλος της. Της πρότεινα να μαζέψει τα πράγματά της το συντομότερο δυνατό και να πάει ο καθένας σπίτι του. Εκείνη στωικά, λες και το περίμενε, αδιαμαρτύρητα έφτιαξε τις βαλίτσες της και αναχώρησε προς άγνωστη κατεύθυνση. Ποτέ δεν μου αποκάλυψε πού μένει. Ούτε γι’ αυτό δεν είπε την αλήθεια. Αργότερα έμαθα από κοινούς γνωστούς πως διέδιδε ότι για τον χωρισμό έφταιγε η… μητέρα μου. Δεν με είχε ικανό ούτε να χωρίσω με αξιοπρέπεια…

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τι πέρασε και πώς άντεξε τόσα χρόνια. Ισως, μονολογώ, η Ηρα να ήταν το σκληρό φροντιστήριο που έπρεπε να περάσω για να προσέχω από εδώ και μπρος. Αλλά να περνάς τα πιο παραγωγικά σου χρόνια δίπλα σε έναν άνθρωπο που ποτέ δεν σε εκτίμησε και σε καταδίκασε ετσιθελικά στη σεξουαλική πείνα δεν το θέλει ούτε ο Θεός. Γι’ αυτό νομίζω πως η τύχη κάτι μου χρωστάει. Δεν είναι ακόμη ορατό στον ορίζοντα. Αλλά νομίζω πως κοντοζυγώνει. Και κάνω υπομονή. Αυτό πλάι στην Ηρα το έμαθα καλά…

Υ.Γ.: Το όνομα της συντρόφου μου και κάποιες λεπτομέρειες για τη σχέση και τις τοποθεσίες δεν είναι αληθινά. Δεν θέλω να εκθέσω καμία γυναίκα. Συνεχίζω να είμαι ρομαντικός…

 

Ρένος Μπαλής