Η ελάχιστη θερμοκρασία στο χωριό αυτό παρατηρήθηκε το 1926 και ήταν -71 βαθμοί Κελσίου!…

Το χωριό βρίσκεται στη Σιβηρία σε υψόμετρο 750 μέτρων.

Ο χειμώνας και τα χιόνια διαρκούν περίπου 9 μήνες.

Η περιοχή περιβάλλεται από οροσειρές, που εγκλωβίζουν τον ψυχρό αέρα και τον εμποδίζουν να διαφύγει.

Ο πληθυσμός του χωριού είναι 2.200 κάτοικοι.

Οι μαθητές δεν πηγαίνουν στο Σχολείο, μόνο όταν η θερμοκρασία πέσει κάτω από -52 βαθμούς Κελσίου.

Τα ψάρια, που πιάνουν οι ψαράδες καλύπτονται από πάγο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μόλις βγουν στον αέρα!… Δηλαδή η κατάψυξη είναι ταχύτατη και δωρεάν!

Το γάλα δεν είναι υγρό αλλά ένα κομμάτι πάγου με χρώμα κρεμ!…

Η ονομασία του χωριού σημαίνει : “Εκεί όπου το νερό δεν παγώνει”. Έδωσαν την ονομασία αυτή, επειδή υπάρχουν στην περιοχή θερμές πηγές.

Τα γύρω βουνά προστατεύουν μεν την περιοχή από τους ανέμους αλλά συγχρόνως εγκλωβίζουν εκεί τον ψυχρό αέρα….

Κατά το σύντομο καλοκαίρι η θερμοκρασία μπορεί, να φθάσει στους +35 βαθμούς Κελσίου!… Δηλαδή πρόκειται για μια τεράστια θερμοκρασιακή διαφορά…

Στις αρχές του 20ού αιώνα ανάτρεφαν εκεί ταράνδους και υπολόγιζαν σε μελλοντική παραγωγή πολύτιμων μετάλλων (ασήμι και χρυσάφι), που όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Ο Δήμαρχος χορηγεί στους τολμηρούς επισκέπτες Πιστοποιητικά ως ενθύμια!…

Ο δρόμος Kolyma προς το χωριό κατασκευάστηκε από πολιτικούς κρατούμενους την εποχή του Στάλιν.

Υπολογίζεται, ότι περίπου 1.000 εργάτες πέθαναν και ετάφησαν κάτω από την άσφαλτο!… Γι’ αυτό ο δρόμος ονομάστηκε: «Δρόμος των Οστών».

Τον χειμώνα τα οχήματα θάβονται βαθιά μέσα στα χιόνια ενώ όταν λιώνουν τα χιόνια, κολλάνε στην άφθονη λάσπη!…

Τα οχήματα έχουν οπωσδήποτε διπλά κρύσταλλα και οι κινητήρες τους πρέπει να παραμένουν αναμμένοι, για να μην παγώσει το καύσιμο, πράγμα που συμβαίνει αμέσως!…

Το χωριό προτιμούν βεβαίως να το επισκέπτονται οι άνθρωποι, που επιζητούν μεγάλες περιπέτειες και ασυνήθιστες εμπειρίες.

Μετά από 2 ώρες σε θερμοκρασία -52 βαθμών τα ρούχα και… τα γένια καλύπτονται από πάγο!…

Τα λιγοστά ζώα, που ζουν εκεί, είναι ημιάγρια (π. χ. τα άλογα) και είναι προσαρμοσμένα, ώστε να αντέχουν στο δριμύ ψύχος και στην έλλειψη φυτικής τροφής.

Συμπληρώνω αυτό το ενδιαφέρον μήνυμα με μερικές δικές μου εμπειρίες και πληροφορίες:

1) Κατά την ανάβασή μου στην κορυφή του Kilimanjaro το έτος 2005 είχα βάλει το πόσιμο νερό μέσα σε “θερμός”, όχι για να διατηρείται κρύο αλλά για να μην παγώσει, οπότε δεν θα μπορούσα να το πιω και θα χρειαζόταν, να το λιώσω προηγουμένως και αυτό θα σήμαινε χάσιμο χρόνου…

2) Ιδιαιτέρως χαμηλές θερμοκρασίες δεν συνάντησα ούτε στην Ανταρκτική (το 2003), ούτε στην Αρκτική του Καναδά (το 2002, όταν φωτογράφιζα πολικές αρκούδες), ούτε στη Σοβιετική Ενωση (τα Χριστούγεννα του 1980), ούτε και στη Σκανδιναβία.

Το ρεκόρ μου είναι (μόλις…) -45 βαθμοί, που αντιμετώπισα κάνοντας σκι στο Zermatt της Ελβετίας. Επίσης στη Vitosha της Βουλγαρίας τις ημέρες των Χριστουγέννων του 1996 συνάντησα -32 βαθμούς. Εκεί μέσα στο ξενοδοχείο, και ενώ το καλοριφέρ λειτουργούσε ασταμάτητα έκανε τόσο κρύο, ώστε είχε δημιουργηθεί πάγος επάνω στα παράθυρα στην εσωτερική πλευρά τους από την υγρασία του αέρα, που πάγωνε επάνω στα κρύσταλλα!!… Επειδή είχα μαζί μου και τον μικρό γιο μου, για να μην αρρωστήσει από το ψύχος, έκλεισα τις κουρτίνες, ενώνοντάς τες με παραμάνες και κάλυψα το διάκενο κάτω από αυτές μέχρι το πάτωμα, τοποθετώντας εκεί τις βαλίτσες μας. Έτσι κατόρθωσα, να δημιουργήσω ένα αποτελεσματικό φράγμα για το κρύο…(ένα είδος “ανάχωμα” ή buffer zone).
Επίσης στο Βουκουρέστι το 1976 η θερμοκρασία ήταν – 20 βαθμοί αλλά με ωραία λιακάδα, η οποία ξεγέλασε μια συνταξιδιώτισσα: Δεν ντύθηκε καλά, έπαθε οξεία πνευμονία και πέθανε σε λίγες μέρες!…

3) Σε όλη τη δεκαετία του 1970 έκανα τότε σκι στα ελληνικά βουνά ακόμη και με πολύ μεγάλη κακοκαιρία, γιατί εκείνα τα χρόνια ήμουνα ιδιαιτέρως φανατικός σκιέρ και καθόλου επιλεκτικός, σε ό,τι αφορούσε τον καιρό… Κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες ψύχους τουλάχιστον 5 ή 6 φορές είχαν σχηματιστεί παγοκρύσταλλοι επάνω στο μούσι μου, επειδή η υγρασία της εκπνοής μου πάγωνε επάνω στις τρίχες!… Ήταν ένα πάρα πολύ εντυπωσιακό θέαμα αλλά και βραχύβιο…

4) Στη Ρωσική γλώσσα υπάρχει μια ειδική λέξη, η “Rasputitsa” (που χρησιμοποιείται στη Ρωσία, Λευκορωσία και Ουκρανία) για την άφθονη χιονολάσπη, που δημιουργείται στους χωματόδρομους στην αρχή και στο τέλος του χειμώνα από το μισολιωμένο χιόνι. Στα σουηδικά ονομάζεται: “menföre“, ενώ στα φινλαδικά: “kelirikko“. Μέσα στους τεράστιους όγκους χιονολάσπης κολλάνε όλα τα οχήματα! Κυριολεκτικά καθηλώνονται. Ακόμη και τα τανκς αντιμετωπίζουν πρόβλημα!…

Η “ρασπουτίτσα” ή “ρασπούτιτσα” αποτελεί ένα φοβερό εμπόδιο, τελείως άγνωστο στους ξένους!… Αποτέλεσε την τραγική έκπληξη για όλα τα στρατεύματα, που εισέβαλαν στη Ρωσία και ήταν: οι Μογγόλοι τον 13ο αιώνα, ο Ναπολέων το 1812, και ο Χίτλερ το 1941- 42 στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό το μυστικό αλλά πανίσχυρο “αμυντικό όπλο” της Ρωσίας επονομάστηκε στα Αγγλικά: “General Mud” ή “Marshal Mud”!…

Από τις διάφορες χειμερινές εξορμήσεις μου σε ψηλά χιονισμένα βουνά κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι η λάσπη είναι χειρότερη από το χιόνι για το γλίστρημα των οχημάτων, επειδή μπαίνει μέσα στις σχισμές των ελαστικών και παραμένει εκεί επί πολύ!…

Κωνσταντίνος Γλύστρας