Με την αποδημία της Μάνας, η Γη, μετά την αγρανάπαυση που ακολουθεί τη συγκομιδή των σιτηρών, μηδενίζει, και ο κύκλος της κατάβασης ξαναρχίζει. Με στάση την φθινοπωρινή ισημερία, που επιστρέφουν απ’ τα βουνά τους οι κτηνοτρόφοι και πιάνουν δουλειά με τη γη τους οι γεωργοί και γιορτάζουν την Γη – Μητέρα – Δήμητρα και τον Δημήτριο, και αρχίζουν εξίσου υποσχετικά για την καλή σπορά τ’ αναστενάρια κι άλλες μυστικές τελετές, ο κύκλος θα ολοκληρωθεί, όταν ο ήλιος φτάσει στο απώτερο βάθος. Τότε θα συμβεί η θεία Γέννα, ο γιος – φως θα προκύψει από τις γυναικείες επιτηδειότητες, μαιευτικές και εξειδικευμένα μαγειρικές, θα θυσιαστούν οι ιεροί-βδελυροί χοίροι, θα χτυπήσουν τα πρώτα κουδούνια, θα επιτελεστούν θεατρικά οι πρώτες δειλές σεξουαλικές αλληγορίες από παρενδεδυμένους, γυναίκες και άντρες, που υμνούν τους αθέατους συντελεστές κάθε επιτυχημένης γονιμοποίησης. Τώρα θα τιμηθεί η μυστικοσύμβουλος σοφή γριά – μπάμπω – μαμή από ξέφρενες γόνιμες γυναίκες που διακηρύσσουν την κοσμική παντοδυναμία των σωμάτων τους.

Εδώ κλείνει ο κύκλος της θείας Γέννας κι όταν οι άνθρωποι της φύσης πειστούν πως κι Γη ετοιμάζεται να γεννήσει κι αυτή και τα πράγματα σοβαρεύουν, κάνουν πέρα τους παπάδες κι αναλαμβάνουν οι ίδιοι να εξευμενίσουν τους χθόνιους δαίμονες της βλάστησης -μαζί και τους δικούς τους νεκρούς. Τα κουδούνια στη μέση των τραγόμορφων καρναβαλιών ξαναχτυπούν πιο έντονα και ερωτικά, και γιορτάζουν με ασυδοσίες γαστριμαργικές, λεκτικές και σωματικές, γιατί τούτη η διαφαινόμενη αναγέννηση, πιο σημαντική απ’ τη γέννηση, αφορά την επιβίωση όλων των όντων, την ίδια τη ζωή.

Ο ηχηρός φαλλός – υνί επιτέλεσε το γονιμοποιό έργο του πάνω στην υγρή ανοιξιάτικη γη-μήτρα. Εδώ τελειώνει η μαγική δικαιοδοσία του ως αρσενικού τελεστή. Ακόμη και η ζωή του πάνω στη γη. Τώρα αναλαμβάνουν οι γυναίκες. Θα τον πενθήσουν, θα τον στερηθούν ασκητικά τις σαράντα μέρες του πένθους, θα τον νεκροστολίσουν, θα τον κηδέψουν μέσα στην οργιαστική ανθοφορία της άνοιξης. Θα τον αναστήσουν με τους σπαρακτικούς θρήνους τους.

Από δω και πέρα ακολουθούν απανωτές χριστολογικές γιορτές υπερβατικού χαρακτήρα (Ανάληψη, Μεταμόρφωση, Άγιο Πνεύμα) και ονομαστικές αγίων με ύποπτο μυθικό βιογραφικό (Γιάννης, Κωνσταντίνος, Ηλίας, Πρωτομάης) και με κύριες τελέστριες κορίτσια και γυναίκες που πανηγυρίζουν την εξελισσόμενη καρποφορία της γης και τη δική τους προσδοκία, παραδίνοντας τα σώματά τους στην επαφή με όλα τα στοιχεία της αναζωογονημένης φύσης: αέρα (κούνιες), νερό (κλήδονας, αμίλητο νερό, πρώτα θαλάσσια μπάνια), φωτιά (πηδήματα, πυροβασίες), γη (χτυπήματα – εντριβές με πρασινάδες, συλλογή λουλουδιών και βοτάνων, χαμομήλι, ρίγανη, βάλσαμο…)

Η κλιμάκωση των αλλεπάλληλων καλοκαιρινών πανηγυριών κορυφώνεται με την εθνικοθρησκευτική Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο κύκλος θα κλείσει και θα ξανανοίξει ισότιμα για την θεϊκή, την γήινη και την ανθρώπινη προσδοκία.

Μιράντα Τερζοπούλου