Τη χρησιμότητα των ηλιθίων στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία δεν την αντιλήφθηκα ποτέ, αλλά αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο πως η βλακεία στη χώρα μας είναι πλέον ενδημική. Θα την παρατηρήσουμε στην πολιτική, στο ποδόσφαιρο και στα άλλα σπορ, στα χιλιάδες βιβλία που τυπώνονται κάθε χρόνο, στην εκπαίδευση, στην κοινωνική ζωή, στη δημοσιογραφία, καθημερινά στην οδήγηση αλλά υπάρχει και ένα άλλο πεδίο που κάνει την εμφάνισή της και, συνήθως, δεν πολυδίνουμε σημασία. Αναφέρομαι στη διαφήμιση.

Εάν δεν ανήκετε στους πολλούς που μόλις γίνει η διακοπή για διαφημίσεις… αρπάζετε το τηλεκοντρόλ και του… αλλάζετε τα φώτα, κάντε έναν κόπο να παρατηρήσετε τις διαφημίσεις. Θα ήθελα να επικεντρωθείτε στις ελληνικές. Εγώ θα τις χώριζα σε τρεις κατηγορίες, παρότι την αποτελεσματικότητά τους δεν την υπολογίζω στον διαχωρισμό. Στην κατηγορία με τις περισσότερες ανήκουν εκείνες στις οποίες απουσιάζει η βασική έμπνευση, λείπει το κάτι τι που θα τις απογειώσει στα μάτια του κοινού αλλά μπορούν να σταθούν αξιοπρεπώς στη μικρή οθόνη, αναφέρονται με ξεκάθαρα και κατανοητά λόγια στους τηλεθεατές, παρουσιάζοντας το (οποιοδήποτε) προϊόν τους, δεν μας προσβάλλει η αμορφωσιά των δημιουργών και διαθέτουν τουλάχιστον μια πετυχημένη ατάκα που εντυπώνεται στο μυαλό.

Στην κατηγορία με τις πιο λίγες ανήκουν εκείνες που σε… ταξιδεύουν: ψυχολογικά, συναισθηματικά, αισθητικά και σε πείθουν να σιγοτραγουδήσεις το άσμα που τις συνοδεύει ή να επαναλάβεις την κεντρική ατάκα τους στις κοινωνικές συναναστροφές και στους φίλους σου, ώσπου απλώνεται τόσο πολύ και σε τόσο κόσμο που χρησιμοποιείται στην καθημερινότητά μας. Οι δημιουργοί τους θα εισπράξουν το ποσό που τους αναλογεί αλλά θα πρέπει να προσαρμοστούν στο γεγονός πως θα μείνουν άγνωστοι-απλώς θα ακούσουν τη δημοφιλή ατάκα τους σε κάποιο καφέ ή και στον δρόμο ακόμη…

Αν υπήρχαν μονάχα οι παραπάνω κατηγορίες το κείμενο θα σταμάταγε κάπου εδώ και η πλειοψηφία των συμπολιτών μας θα ήταν αρκετά ικανοποιημένοι. Σας φυλάω μια δυσάρεστη έκπληξη: υπάρχει και τρίτη κατηγορία: Αυτή των ανοησιών που περνάνε στην αντίληψή μας μέσα από το γυαλί, που μας κουράζουν, που αναρωτιόμαστε ποιο είναι το μήνυμα του διαφημιζόμενου, που η ατάκα-αν υπάρχει-απεικονίζει ολόκληρη τη βλακεία των δημιουργών της! Αφορμή για το σημερινό κείμενο είναι μια τέτοια ακριβώς διαφήμιση. Και προσοχή: δεν μιλάω για την παρεπιδημούσα αμορφωσιά-αυτή δυστυχώς με τέτοια παιδεία θα μας αναγκάζει χρόνια πολλά να συμβιώσουμε μαζί της. Αναφέρομαι σε σενάρια και ατάκες που είναι προφανές πως προήλθε από… ανόητους! Δυστυχώς έχω και άλλα δυσάρεστα νέα: Οτι την ατάκα την έγραψε κάποιος ανέμπνευστος διαφημιστής αλλά από την άλλη πλευρά ορισμένα στελέχη παρακολούθησαν την προτεινόμενη διαφήμιση και την ενέκριναν. Αν όμως δεν έπεσε επιδημία βλακείας πώς συγχρονίστηκαν όλοι αυτοί για να μας παρουσιάσουν μια σαχλαμάρα νηπιακού επιπέδου; Η απάντηση βρίσκεται στον αριθμό των βλακών στην ελληνική κοινωνία: Είναι πολύ περισσότεροι απ’ όσους φανταζόμαστε.

«Ετσι λοιπόν φτιάχνονται τα σνακ. Με τον τρόπο των σνακ».(Επίτηδες δεν αναφέρεται το όνομα του προϊόντος.) Και αυτό θεωρείται διαφημιστική ατάκα. Και προορίζεται να απευθυνθεί στον ελληνικό πληθυσμό που παρακολουθεί τηλεόραση. Δεν επιθυμώ να κάνω άλλο σχόλιο. Ανακαλέστε από τη μνήμη σας το συγκεκριμένο διαφημιστικό και αναρωτηθείτε αν σας έπεισε να αγοράσετε αυτό το προϊόν. Μου φαίνεται πως πάλι θα γκρινιάξω για την αναξιοκρατία (και) στον ιδιωτικό τομέα (τον οποίον στην κριτική μας αρκετές φορές δεν συμπεριλαμβάνουμε, επικεντρώνοντας στους δημοσίους υπαλλήλους). Προσπαθήστε να διατηρήσετε την ψυχική σας ηρεμία…

ΑΡΗΣ ΝΟΜΠΕΛΗΣ