Περνώ τις μέρες Φθινοπώρου που διαβαίνουν

σαν να ’ναι φίλοι αγαπητοί που ξάφνου αποφασίσαν

να φύγουν, να ξενητευτούν, να ζήσουν μακριά μου

παίρνοντας και τις θύμισες στιγμών που ’χουν περάσει

και δεν γυρίζουν πίσω πια…

 Κι όταν εκεί, καμιά φορά, τις νύχτες του χειμώνα

έρχονται πάλι σιωπηλά δίπλα στο μαξιλάρι

να συντροφέψουν τα όνειρα, εικόνες να τους δώσουν,

 να τα  πλουτίσουν τα φτωχά μ’ αγάπη κι αναμνήσεις

και ν’ αναστήσουν τις στιγμές που πήρανε μαζί τους,

τότε τους καλοδέχομαι και τους γλυκοφιλώ

σα να φιλώ τα χείλη της και το χαμόγελό της

που έχουν μείνει στην Ψυχή, τη νύχτα να φωτίζουν.

 

Κώστας Μπιζάνος

20.9.2020