Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε να ακούω ένα δίσκο 33 στροφών του Πατέρα μου που ο Επιτροπάκης έλεγε μελωδικά:

Είν’ η Γυναίκα ένα λουλούδι

που ρίχνει γύρω γλυκιά ευωδιά

είναι Ουράνιο, Θείο τραγούδι

για κάθε άνδρα που έχει καρδιά…!

Όταν ερωτεύτηκα, έστειλα στην Καίτη, καλλιγραφικά γραμμένα τα λόγια

όλα αυτού του τραγουδιού, μαζί με μία ανθοδέσμη με πολλών ειδών  λουλούδια. Και η ανταπόκριση ήταν άμεση και θετική!

Η ανάμνηση ήλθε λοιπόν “Προσκεκλημένη” από την υπέροχη εικόνα των λουλουδιών που περιλαμβάνει το μαίηλ που σας στέλνω.
“Διαθίζω” δε κυριολεκτικά το παρόν με ένα σχετικό ποίημά μου με τίτλο
-τί άλλο- Οι Αναμνήσεις.

Αναμνήσεις

Πώς έρχονται, στ’ αλήθεια, οι αναμνήσεις!

Ειν’ αρκετό ένα κυκλάμινο στο βράχο

να μου θυμίσει πως «κι αυτός έχει καρδιά»,

όπως μου έλεγε:

«Κωστή μου μην το κόψεις,

είν΄το στολίδι του σ’ αυτή την ερημιά».

 

Πώς έρχονται, στ’ αλήθεια, οι αναμνήσεις!

Είν’ αρκετό το εκκλησάκι, αιματοφώτιστο

απ’ τις ακτίνες τις στερνές της ηλιοδύσης

όπου της άρεσε μαζί μου να πηγαίνει

κερί ν’ ανάβουμε στη Χάρη του ΑηΛιά.

 

Πώς έρχονται, στ’ αλήθεια, οι αναμνήσεις!

Ειν’ αρκετό το μαντηλάκι της με τ’ άρωμα

που της το χάρισα τη μέρα της γιορτής της,

κι όλο το μύριζε γελώντας και μου έλεγε:

«Είν΄ακριβό; Πάλι ξοδεύτηκες για μένα ;»

 

Πώς έρχονται, στ’ αλήθεια, οι αναμνήσεις!

Αυτό το βράδυ της Πρωτοχρονιάς που πρωτοφίλησα

τα χείλη της… Αξέχαστο έχει μείνει…

Κι είναι τόσο καλόδεχτες, Θεέ μου,

Ευχαριστώ!

 

1/1/2019
Κώστας Μπιζάνος