Ορέστης Λάσκος

Θερμοκρασία 60 υπό το μηδέν

και το εισιτήριο προς το Βλαδιβοστόκ στην τσέπη.

Κι απόξω, εξισωμένη με το άπειρον

η παγωμένη στέπη…

(Δεν είμαι μόνος. Ενας άνθρωπος παράξενος αντίκρυ μου

μου εξάπτει το ενδιαφέρον σε σημείο μέγα

κι ενόσω τούχα δώσει σημασίαν Αλφα στην αρχή,

τώρα, δεν ξέρω πώς, λαμβάνει σημασίαν Ωμέγα).

…Και το εισιτήριο προς το Βλαδιβοστόκ στην τσέπη μου!

Α! Το Βλαδιβοστόκ… Ω! Ας ήτανε ποτέ να μην υπήρχεν εδώ κάτω!

Κι όμως είν’ ο σκοπός του ταξιδιού μου, αλίμονο…

Το τέρμα. Που δεν έχει παρακάτω!

…Κι όμως, το νοσταλγούσα κάποτε το τέρμ’ αυτό. Μα τώρα…

Τώρα τίποτα. Μονάχα η παγωμένη γύρω στέπη,

κι ο αμίλητος κι ακίνητος συνταξιδιώτης μου

που σα μετουσιωμένο σύμβολο με βλέπει.

…Κι όσο και πάει σιμώνει το Βλαδιβοστόκ!…

Και τότε, τι θα γίνει;… Θα ξαναγυρίσω πάλε;…

Δεν το πιστεύω! Μα θαρρώ της φάρσας ή του δράματος

πως πλησιάζει οσονούπω το φινάλε!…

(…Ωραίο μπιστόλι ετούτο, μα την πίστη μου,

κι είν’ εντελώς καινούργιο, και γεμάτο!…)

Κι όπου και νάναι θα φανεί και το Βλαδιβοστόκ,

Το τέρμα… Που δεν έχει παρακάτω…