Στις αρχές του αιώνα η Αθήνα γνωρίζεται με το τρομερό όχημα που λειτουργεί με βενζίνη και ηλεκτρισμό και εξοβελίζει την ιπποκίνηση. Κυκλοφοριακή συμφόρηση με αυτοκίνητα που μετριούνται… στα δάχτυλα (και μουγκρίζουν σαν βόδια).

Το 1900 το αυτοκίνητο ήταν σχεδόν άγνωστο στην Αθήνα των 120.000 ανθρώπων. Οπως μας πληροφορεί ο δημοσιογράφος Δ. Λαμπίκης («Τα εκατό χρόνια του Δήμου Αθηναίων» – 1938) : «Την εποχήν εκείνην δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου βενζινοκίνητος τροχός. Η βενζίνη άλλωστε ήτο είδος το οποίον επωλείτο εις τα φαρμακεία δια το καθάρισμα των λεκέδων. Τα αμάξια και ιδίως τα μόνιππα, τα οποία εστάθμευαν εις την Ομόνοιαν, την οποίαν ως εξωτερικόν πρόχωμα περιέφρασσαν από όλας τας πλευράς (το εσωτερικόν της κατείχαν οι Λούστροι, εις παράταξιν με τα κασελάκια τους), εις το Σύνταγμα, εις τα Χαυτεία και ολίγα άλλα σημεία της πόλεως, ήσαν τα μόνα μέσα συγκοινωνίας, με ταρίφα 50 λεπτά Ομόνοια – Σύνταγμα και 75 λεπτά Σταθμός Λαυρίου – Μακρυγιάννη…».

Και συνεχίζει σε άλλο σημείο:

«Τα ιπποκίνητα τραμ δεν ήσαν μόνον το σπουδαιότερον μέσον συγκοινωνίας τότε. Ησαν και ολίγον μέσον διασκεδάσεως. Και σχετικήν αφορμήν έδιδαν ιδίως αι ιδιοτροπίαι των υποζυγίων, τα οποία εσταματούσαν όπου τους άρεσε… Τότε, οι τραμβαγιέρηδες, δια να επιτύχουν την εκ νέου … κίνησιν, εμάστιζαν τα… απεργούντα άλογα, και τας μαστιγώσεις συνώδευαν με όλους τους ευχρήστους, αλλά και τους σπανίους όρους του ελληνικού βλασφημολογίου. Ο Σωτήρ του κόσμου, η Θεομήτωρ, ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, ο …νεολανσάριστος τότε Αγιος Φανούριος, οι θνητοί Δήμαρχοι, Υπουργοί και εν τέλει οι Αγιοι Πάντες, εκαλούντο να συμβάλουν εις την έλξιν του οχήματος…».

Την εποχή αυτή έκανε την εμφάνισή του στους αθηναϊκούς δρόμους το παράξενο, αυτοκινούμενο όχημα. Οπως μας πληροφορεί ο Γ Χατζηδάκης, το πρώτο αυτοκίνητο έφθασε στη χώρα μας το 1897, και ήταν ένα επιβατικό «Γκάρντνερ» 14 θέσεων, που ξεσήκωνε τον κόσμο με το θόρυβο που δημιουργούσε. Το όχημα αυτό… εξουδετερώθηκε από τους αμαξάδες, που τους έπαιρνε τη δουλειά.

Από την ίδια πηγή μαθαίνουμε ότι το 1899 εμφανίζεται στην Αθήνα και το αυτοκίνητο του Κώστα Χρηστομάνου, το οποίο ξεκινούσε εύκολα αλλά… δυσκολευόταν να σταματήσει! Τον επόμενο χρόνο, εξάλλου, οι Αθηναίοι θαύμασαν το ηλεκτροκίνητο όχημα της Ηλεκτρικής Εταιρείας, ενώ το 1901, κυκλοφόρησε και το πρώτο αυτοκίνητο – ταξί, κάποιου Μωραϊτίνη. Το γεγονός απασχόλησε και τις εφημερίδες.

Από τότε, η Αθήνα άλλαξε σταδιακά πρόσωπο. Οι άμαξες σιγά-σιγά αποσύρθηκαν και άρχισαν να διαμορφώνονται κανόνες κυκλοφορίας των αυτοκινήτων (μια και αρκούσε τότε η απόκτηση του αυτοκινήτου για να θεμελιώσει και … δικαίωμα οδήγησης).

Το 1909, τα αυτοκίνητα της Αθήνας είχαν φτάσει τα 37, το 1915 τα 203, το 1925 τα 900 και το 1935 τα 35.000.

Μετά τον πόλεμο, και ιδίως από τη δεκαετία του 1950, διαμορφώθηκε η σημερινή γραφική κατάσταση στους αθηναϊκούς δρόμους.