Το 2020 ήρθαμε αντιμέτωποι με τις επιλογές μας, θέλαμε δε θέλαμε:

Οσοι δεν αποταμιεύουμε ήρθαμε αντιμέτωποι με τον τρόμο της ανέχειας, ίσως ακόμη και της πείνας. Οσοι είμαστε χρεωμένοι, με την προοπτική της αστεγίας.

Ολοι ήρθαμε αντιμέτωποι με τη φρίκη της ελληνικής τηλεόρασης, ιδιωτικής και κρατικής: την τρομοκρατία των μονάδων εντατικής και της σύριγγας, τις ειδήσεις για τα ελληνοτουρκικά που σε χαϊδεύουν ή σε τρομάζουν αλλά ποτέ δε μαθαίνεις την αλήθεια, τους αγράμματους που φτιάχνουν παιχνίδια γνώσεων και τους κακεντρεχείς-αδιάκριτους που τα παρουσιάζουν και δεν τους μαζεύει κανείς.

Οσοι έχουμε σύζυγο ή/και παιδιά, ανακαλύψαμε ότι δε μας αρέσουν: μια σύζυγος σε μόνιμη υστερία γιατί δε μπορεί να πάει για μανικιούρ και παιδιά αποβλακωμένα από το τάμπλετ ή ένας σύζυγος που ψαρεύει γκόμενες στο facebook και άχρηστος σε όλα. Κανείς δεν έχει να πεί τίποτα σε κανέναν. Οι γκομενοδουλειές έγιναν πιο δύσκολες, ευτυχώς που υπάρχουν τα κατοικίδια σα βολική δικαιολογία για ξεπορτίσματα. Τα νεύρα και οι υστερίες σπάνε τζάμια. Η οικογένεια είναι τώρα ανυπόφορη και αυτό είναι κατά το ήμισυ ή και παραπάνω λάθος των δύο δημιουργών της. Με τίποτα δε μπορούν να θυμηθούν γιατί διάλεξαν το σύντροφό τους για να περάσουν μαζί όλη τη ζωή τους.

Το όλο σαθρό οικοδόμημα της οικογένειας κατέρρευσε σε πολλές περιπτώσεις, γι αυτό αυξήθηκαν και οι αιτήσεις διαζυγίων. Ζευγάρια που ο καθένας έκανε τη ζωή του, σχεδόν χωρίς καν να συναντιούνται, αναγκάστηκαν από το νόμο να συμβιούν εκεί που δηλώνουν για μόνιμη κατοικία, να υφίσταται ο καθένας το μισητό έτερόν του ήμισυ και να νταντεύουν οι ίδιοι τα ξεχασμένα παιδιά τους που φόρτωναν καθημερινά στις γιαγιάδες και άλλους συγγενείς ή γείτονες. Ξαφνικά ανακάλυψαν ότι αυτά δεν είναι καθόλου αξιαγάπητα, το αντίθετο μάλιστα: αχώνευτα, κακομαθημένα και δεν υπακούν σε κανέναν και σε τίποτα. Τώρα αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι ζουν κάθε μέρα οι δάσκαλοί τους που έχουν την ευθύνη των δεκαπλάσιων από αυτά που οι δύο γονείς δε μπορούν να κουμαντάρουν στο σπίτι. Και πόσο αυτοί οι ίδιοι ευθύνονται γι αυτό.

Το ιδανικό της «καριέρας» που επικαλούνται οι περισσότεροι για να δώσουν μιαν αξία στην ύπαρξή τους είτε δουλεύουν σε τράπεζα είτε σε ψιλικατζίδικο, δεν υπάρχει πια τώρα που δουλεύουν από το σπίτι ή είναι άνεργοι. Ξαφνικά αναγκάστηκαν να κοιτάξουν στον καθρέφτη και να δουν ότι δεν είναι αυτοί που παριστάνουν τόσο καιρό. Χωρίς τη γραβάτα και το κοστούμι ή χωρίς τις ψηλοτάκουνες γόβες και το κραγιόν, έχουν τα χάλια τους. Η καριέρα τους δεν αξίζει, δεν είναι μόνιμη ή απλώς δεν υπάρχει. Γιατί άλλο καριέρα και άλλο απλώς δουλειά.

Τέρμα οι δικαιολογίες της «εργασίας» και των «υπερωριών» για να εκμεταλλεύονται τους γονείς και τα αδέλφια τους σαν ανασφάλιστους υπηρέτες, γκουβερνάντες και παραδουλεύτρες.

Και αν αφαιρέσεις τις γκομενοδουλειές, τα ψώνια στα μαγαζιά και τις εξόδους, δε μένει τίποτα να αξίζει στη ζωή αν είσαι κενός άνθρωπος. Αν το μόνο που είσαι είναι το φαίνεσθαι.

Όσοι πάλι είναι έξω από το πλαίσιο της τυπικής οικογένειας, δε διαθέτουν σύζυγο και παιδιά αλλά νόμιζαν ότι έχουν οικογένεια που αποτελείται από γονείς, αδέλφια, ανήψια κλπ, ανακάλυψαν ότι είναι μόνοι στη ζωή καθώς η αξία που τους δίνουν οι άλλοι είναι μόνο όσο αξίζουν τα αγαθά τους, τα οποία εποφθαλμιούν να τους αποσπάσουν, καθότι είναι άκληροι. Δεν έχουν να περιμένουν βοήθεια από κανέναν και πρέπει να αποκοπούν από τα όρνεα που τους περιτριγυρίζουν αν θέλουν να επιβιώσουν.

Ολοι παλεύουν με το φαγητό και το βάρος τους: πολλοί έμαθαν επί καραντίνας να μαγειρεύουν λόγω ανάγκης και αυτό τους άρεσε. Αντί να τρελαθούν, ηρέμησαν φτιάχνοντας φαγητά και γλυκά με τα ανάλογα όμως δυσάρεστα αποτελέσματα στο σωματικό τους βάρος.

Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που γι αυτούς η καραντίνα λόγω κορωνοϊού λειτούργησε διαφορετικά: τους έδωσε το χρόνο που τους έλειπε απελπιστικά επί χρόνια, για να κάνουν όσα ήθελαν και δε μπορούσαν. Να παίξουν με τα παιδιά τους, να παρατηρήσουν τις ανάγκες των γύρω τους, να διαβάσουν ένα βιβλίο ή να δουν μια ταινία, να κάνουν όνειρα για να γίνουν καλύτεροι και να κάνουν καλύτερη τη ζωή των άλλων. Να κοιμηθούν, να σκεφθούν, να περπατήσουν, να ακούσουν μουσική. Να συμμαζέψουν τη ζωή τους.

Όποιος είναι τίμιος και έξυπνος έχει την ευκαιρία να κάνει αυτοκριτική και να αναπροσαρμόσει τη ζωή του προς το καλύτερο. Οι υπόλοιποι απλώς θα περιμένουν το τέλος της πανδημίας για να ξαναστήσουν το μύθο τους και να συνεχίσουν να ζουν μέσα στην υποκρισία που είναι η Επιλογή Ζωής τους.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ