Μια μάσκα κι ένα γκρι μεταξωτό,

χωμάτικες έλικες,

σε φόντο ταραγμένο.

Ξημερώνοντας διακρίνονται οι λειτουργοί

και οι τρυπανιστές.

Ξεκαθάρισε ο καπνός, ένα στυλιζάρισμα μέθης μας ακολουθεί.

Κοίταγμα αμήχανο,

ξεχάσαμε τα λόγια μας, θρηνώντας δίπλα στην Ηλέκτρα…

Κίτρινα πρόσωπα, σταχτιά μουρμουρίσματα,

και πάλι ακινησία.

Ας κάνει κάποιος την αρχή!

Η μέρα έξω έχει την ίδια δύναμη με το κερί,

κάποιο απ’ τα δύο πρέπει να σβήσει.

Πάγος σε μαύρες επιφάνειες,

χλωμές μορφές που υπερίπτανται,

παρατηρώντας.

Ένας ήχος, πολλοί μαζί,

ένα ξάφνιασμα στο ξαναζωντάνεμα.

Απομάκρυνση…απομάκρυνση…

Ξαναπλησιάσαμε και χωριστήκαμε,

ξαναγγίξαμε και πάγωσαν όλα.

Ύστερα ο γδούπος που ειδοποίησε·

μα έλλειπε μόνο η κάθετη διάταξη…..

κι ύστερα ο θόρυβος που έκανε φανερό

ότι τα περιθώρια στένεψαν υπερβολικά.

ΝΑΤΑΣΑ ΧΑΣΣΙΩΤΗ