Φαίνεται πως η Δευτέρα είναι τσαγκαροδευτέρα

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Φαίνεται πως η Δευτέρα είναι τσαγκαροδευτέρα ακόμη και στις διακοπές. Πρωινό ξύπνημα λοιπόν, πακετάρισμα και βουρ στον δρόμο για την ανατολική έξοδο του Βουκουρεστίου προς Κωστάντζα. Το “βουρ” μια λέξη είναι βέβαια, διότι στην πράξη αντιμετωπίσαμε το δυσάρεστο μποτιλιάρισμα μιας καθημερινής ημέρας σε μια μεγαλούπολη και δη πρωτεύουσα, το οποίο, για λόγους που μόνο ένας ευτυχισμένος  τουρίστας μπορεί να κατανοήσει, ουδέποτε είχαμε διανοηθεί κατά τη διάρκεια του χαλαρού και ήσυχου Σαββατοκύριακου που προηγήθηκε.

roumania-07

Μετά από επίδειξη Ιώβειας υπομονής και ανυποχώρητης επιμονής (υπερολές!), βγήκαμε από την πρωτεύουσα και μπήκαμε στον καλύτερο αυτοκινητόδρομο της χώρας. Εκεί, είχαμε την πρώτη μας γνωριμία με την ύπαιθρο της Ρουμανίας που μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Τα τοπία του νοτιοανατολικού τμήματος της χώρας, της γεωγραφικής περιοχής της Δοβρουτσάς, συνοψίζονται εν πολλοίς σε καταπράσινες, εύφορες πεδινές εκτάσεις τις οποίες διασχίζουν παραπόταμοι του Δούναβη. Το μάτι μας χόρτασε πράσινο και ο ανοιχτός αυτοκινητόδρομος μέχρι την Κωστάντζα μας χάρισε ένα άνετο και απροβλημάτιστο ταξίδι.

Δυστυχώς δεν είχαμε χρόνο να επισκεφτούμε την αποικία όπου ίδρυσαν οι Μιλήσιοι πριν από 28 περίπου αιώνες (την Κωστάντζα ντε!), καθώς τελούσαμε υπό την ασφυκτική πίεση του χρόνου. Το καράβι μας έφευγε από Τούλτσεα για Σουλίνα στις 13:30!

Έτσι, χωρίς να χρονοτριβήσουμε, στρίψαμε προς τον βορρά σε έναν επαρχιακό δρόμο παράλληλο με τις ανατολικές ακτές της Ρουμανίας προς τη Μαύρη Θάλασσα.

Εν τέλει, κατά τις 12 και κάτι, μπήκαμε στην Τούλτσεα, επίσης αρχαιοελληνική αποικία που ιδρύθηκε τον 6ου αιώνα π.Χ. με το όνομα “Αιγισσός”. Η πόλη αυτή, χτισμένη αμφιθεατρικά, αποτελεί την πύλη για τον πραγματικό μας προορισμό, το Δέλτα του Δούναβη. Αρκετά σύντομα, βρήκαμε τον δρόμο μας προς το λιμάνι, σταθμεύσαμε σε ένα πάρκινγκ δωρεάν και κατευθυνθήκαμε πεζή προς τα γραφεία για να αγοράσουμε εισιτήρια.

roumania-08

Εκεί συνέβη μια εκπληκτική σκηνή όταν η Μαργιάννα πλήρωσε ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό στην ταμία, και παρέλαβε σε αντάλλαγμα μια τόσα δα απόδειξη – πιθανότατα περίμενε μία χρυσή πλακέτα με σκαλισμένη ειδική εύφημο μνεία των ονομάτων μας ή κάτι παρόμοιο. Πάντως η αυθόρμητη έκφραση ανικανοποίητου όταν είδε την απόδειξη μαζί με τη δίκαια οργισμένη φράση σε άπταιστα ελληνικά: “ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ;!” έκανε την άμοιρη ταμία, αρχικά να τα χάσει και μετά να λυθεί σε γέλια. Είναι πραγματικά κρίμα που η σκηνή δεν απαθανατίστηκε!

Ακόμη κι έτσι όμως επιβιβαστήκαμε στο καραβάκι με προορισμό την παραποτάμια πόλη της Σουλίνα, στο ανατολικότερο άκρο της Ρουμανίας. Η μεγάλη πλάκα με αυτά τα καραβάκια είναι ότι, λόγω των περιορισμένων δρομολογίων,  μεταφέρουν κατ’ ουσίαν ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί: μεθυσμένους επιβάτες, δοκούς τριών μέτρων, κουβέρτες, συμπράγκαλα, γουρούνια, κότες, κ.λ.π. (πάρα πολλά)! Η σκηνή ήταν πράγματι κωμική και, μέσα στο γενικότερο χαλαρό κλίμα του ταξιδιού, αρκετά ενδιαφέρουσα.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο νομίζω να πούμε λίγα λόγια για τον δεύτερο μεγαλύτερο ποταμό της Ευρώπης (πρώτος ο Βόλγας).

Ο Δούναβης πηγάζει από τον Μέλανα Δρυμό της Γερμανίας και αφού διατρέξει 2.877 χμ, διασχίζοντας τέσσερις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (Βιέννη, Μπρατισλάβα, Βουδαπέστη και Βουκουρέστι), εκβάλλει στις δυτικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Στη διαδρομή αυτή έχει συγκεντρώσει μια τεράστια ποσότητα νερού από τους 120 παραποτάμους του και 68 χιλιόμετρα πριν εκβάλλει χωρίζεται σε τρεις μεγάλους βραχίονες (Κίλια, Σουλίνα και Αγίου Γεωργίου) δημιουργώντας το δεύτερο μεγαλύτερο, πλην το σημαντικότερο, Δέλτα ποταμού στην Ευρώπη.

Το Δέλτα του Δούναβη εκτείνεται σε 2.200 τετραγωνικά μίλια με ποτάμια, κανάλια και νησιά γεμάτα από αειθαλή δέντρα και καλάμια. Ο εκπληκτικός υδροβιότοπος φιλοξενεί περισσότερο από 300 είδη πουλιών, 3.450 είδη ζώων (πλην ημών) και 1.700 είδη φυτών! Η βιόσφαιρα του είναι η τρίτη πλουσιότερη παγκοσμίως μετά τον κοραλλιογενή ύφαλο της Αυστραλίας και το αρχιπέλαγος Γκαλαπάγκος στο Εκουαδόρ, ενώ από το 1991 περιλαμβάνεται στη λίστα των Μνημείων παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο.

roumania-09

Γυρίζοντας στο ταξίδι μας, πλεύσαμε κατά μήκος του ποταμού Σουλίνα, ο οποίος, αν και μεταφέρει μόλις το 18% του νερού του Δούναβη, είναι ο πιο πολυσύχναστος από τους τρεις βραχίονες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας, σταματήσαμε σε 3-4 λιμανάκια, όπου πραγματοποιήθηκε ταχεία φορτοεκφόρτωση έμβιων και μη όντων και τελικά, μετά από 3 ώρες, φτάσαμε στο τέρμα της διαδρομής μας.

Η Σουλίνα υπήρξε στο παρελθόν σημαντικό εμπορικό λιμάνι που ξεχείλιζε από εμπόρους, τυχοδιώκτες και ταξιδιώτες, με εντονότατο – κι εδώ – το ελληνικό στοιχείο. Ακριβώς δίπλα στην προβλήτα που δένουν τα πλοία που έρχονται από την Τούλτσεα, βρίσκεται ένα νεοκλασικό κτίριο, το οποίο κατά τον 19ο αιώνα αποτελούσε το διοικητήριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του Δούναβη.

roumania-10

Ακριβώς δίπλα του, υψώνεται ο καθολικός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος χτίστηκε από την ιταλική κοινότητα της Σουλίνα, ενώ δυτικότερα, βρίσκεται η ελληνική εκκλησία, επίσης αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, ένα πολύ σημαντικό μνημείο, χτισμένο από την πολύ ισχυρή ελληνική κοινότητα (σήμερα γίνονται έργα αποκατάστασης).

roumania-11

Μετά από δεκάλεπτο περπάτημα φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας όπου μας περίμεναν! Ο Λούκα είχε προλειάνει το έδαφος! Αφού τακτοποιηθήκαμε, γνωρίσαμε τον Κριστιάν, τον τοπικό οδηγό, που μας πρότεινε να κάνουμε την επόμενη ημέρα βόλτα στην απαγορευμένη περιοχή, στη βόρεια πλευρά του Δέλτα.

Αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα στην πόλη – λίγα χρόνια πριν θα την αποκαλούσαμε “κωμόπολη” – για να πιούμε ένα καφεδάκι και να διαπιστώσουμε αν η πρόταση του Κριστιάν ήταν όντως  συμφέρουσα οικονομικά. Ούτε λόγος! Όταν ρωτήσαμε σχετικώς ιδιοκτήτη κοντινής καφετέριας-εστιατορίου μας ζήτησε ένα αστρονομικό ποσό, χωρίς μάλιστα να προσφέρει κάτι περισσότερο. Καθαρή αφαίμαξη! Τότε κατάλαβα γιατί ο Λούκα μου έλεγε πως ήταν καλύτερο να κάνει ο ίδιος, ως Ρουμάνος, τις διαπραγματεύσεις…

Λίγο αργότερα, ο Κριστιάν μας περίμενε στο ξενοδοχείο, όπου και πιάσαμε τη συζήτηση (για να είμαστε πιο ακριβείς, αυτός μας την έπιασε). Άρχισε λοιπόν να μας λέει για την πολύ ισχυρή ελληνική παροικία στη Σουλίνα, για τα πλούσια και καλαίσθητα σπίτια των Ελλήνων αλλά και για την ελληνική κοινότητα που υπάρχει στην πόλη, ένας χώρος όπου τα παιδιά διδάσκονται ελληνική γλώσσα, χορούς και  έθιμα. Μας ζήτησε, αν είχαμε την καλοσύνη, να επισκεφθούμε το επόμενο απόγευμα την κοινότητα καθώς θα δίναμε μεγάλη χαρά στην υπεύθυνη και τα παιδιά να δουν συμπατριώτες τους και να μιλήσουν ελληνικά. Φυσικά, δεχτήκαμε με μεγάλη μας χαρά, περιμέναμε δε την επίσκεψή μας την επόμενη ημέρα με ιδιαίτερη ανυπομονησία.

Η πρόταση του Κριστιάν για το ίδιο βράδυ ήταν κάπως ιδιαίτερη. Ψέματα, ήταν εντελώς ιδιαίτερη! Μας πρότεινε να επισκεφθούμε το τοπικό νεκροταφείο και να δούμε τους τάφους Ελλήνων επιφανών!!! Η αρχική μας επιφύλαξη σύντομα διασκεδάστηκε και θα πρέπει να ομολογήσω ότι η αναπάντεχη επίσκεψή μας στο σιωπηλό νεκροταφείο ήταν μάλλον το πιο αξιομνημόνευτο στιγμιότυπο κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας στο Δέλτα (και χωρίς ζόμπι).

Πηγαίνοντας προς τα εκεί, ο Κριστιάν μας έδειξε και το σπίτι το οποίο βρίσκεται στο ανατολικότερο άκρο της Ρουμανίας, σημειώνοντας σκωπτικά πως κάποια στιγμή είχαν πάρει συνέντευξη από τον ιδιοκτήτη. Απέφυγα να αναφέρω ότι στην Ελλάδα είχαμε ρεπορτάζ από δημοσιογράφο που έψαχνε στα σκουπίδια της Άννας Βίσση για να καταγράψει τις τόσο ενδιαφέρουσες καταναλωτικές της συνήθειες…

Η σκουριασμένη σιδερένια πόρτα έτριξε κουρασμένα καθώς μπαίναμε στον προαύλιο χώρο του σιωπηλού νεκροταφείου… Αρκετά. Καταλάβατε τι εννοώ. Ενδιαφέρον ήταν πως το νεκροταφείο ήταν χωρισμένο σε τμήματα ανάλογα με την εθνικότητα. Υπήρχε μέρος ελληνικό, εβραϊκό, γαλλικό κ.λ.π. Φυσικά η δική μας επίσκεψη επικεντρώθηκε στο ελληνικό τμήμα.

Με τη βοήθεια του φακού της Μαργιάννας, ο Κριστιάν έβγαλε κάποιες ιδιαίτερα ατμοσφαιρικές φωτογραφίες με έμφαση στην ταφόπλακα. Τι σου είναι ο καλλιτέχνης…

Μετά την απολαυστική περιήγηση, διασχίσαμε τη Σουλίνα και ο Κριστιάν μας έδειξε ποια σπίτια ανήκαν σε Έλληνες, παραθέτοντάς μας αρκετά ιστορικά στοιχεία για την περιοχή. Καταλήξαμε σε ένα τοπικό μπαρ πίνοντας μπίρες. Όταν η λέξη «Μακεδονία» χρησιμοποιήθηκε επιπόλαια, η εθνικότητα της Μαργιάννας άλλαξε αυτοστιγμεί. Η μικρή παρεξήγηση λύθηκε και η συζήτηση επεκτάθηκε σε άλλα θέματα. Ο οδηγός μας, ένας τύπος χαλαρού στυλ, μάλλον μποέμ, με γνώσεις επί παντός επιστητού και ποικίλα ενδιαφέροντα, είναι ζωγράφος και βγάζει το ψωμί του ως οδηγός στην περιοχή του Δέλτα. Ανταλλάξαμε “καληνύχτες” και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το επόμενο πρωινό

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Αφού κάναμε μια σύντομη στάση στο μικρό παντοπωλείο της πόλης όπου εφοδιαστήκαμε με φαγώσιμα, ήμασταν επιτέλους έτοιμοι να φύγουμε. Ο οδηγός μας προτίμησε μία τοπική μπύρα 2,5 λίτρων η οποία στοίχιζε κάτω από 2 ευρώ (8,5 lei για την ακρίβεια!) και η οποία θα πρέπει να έπεσε σε κάποια χωροχρονική σκουληκότρυπα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, διότι, ήδη  πριν το μεσημέρι είχε, ως δια μαγείας, εξαφανιστεί (αδυνατώ να βρω άλλη λογική εξήγηση)!

Με το μηχανοκίνητο βαρκάκι μας, το οποίο φιλοξενούσε 4 άτομα (τον οδηγό μας, εμάς και τον βαρκάρη), διασχίσαμε το υδάτινο δίκτυο του Δέλτα προς τον Βορρά, με προορισμό το χωριό Λετέα. Θυμάμαι  χαρακτηριστικά πως κάθε φορά που διασταυρωνόμασταν με άλλες μεγαλύτερες βάρκες, ο βαρκάρης μας σταματούσε τη μηχανή και περιμέναμε ώσπου να περάσει το σκαμπανέβασμα για να ξαναξεκινήσουμε.

roumania-12

Στην ευχάριστη διαδρομή μας, πλέοντας σε παραπόταμους ανάμεσα σε πανύψηλες καλαμιές (ο πληθυντικός αναιρεί τη μοναξιά) και νούφαρα, θαυμάσαμε άγρια άλογα, βοοειδή, πάπιες και διαφόρων ειδών πτηνά, όπως κορμοράνους και γεράκια, είναι δε πλέον η βέβαιο ότι, λόγω έλλειψης εξειδικευμένων γνώσεων, δεν μπορέσαμε να εκτιμήσουμε τον υδροβιότοπο με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε κάποιος φυσιοδίφης.

roumania-13

Το χωριό Λετέα, το οποίο ήταν ο βασικός μας προορισμός, βρίσκεται στα νότια της Περιπράβα, μεταξύ του βόρειου βραχίονα Κίλια και του βραχίονα Σουλίνα. Κατοικείται από 404 άτομα και είναι κατά βάση ένα ψαροχώρι, περιτριγυρισμένο από χωράφια στα οποία καλλιεργούνται αμπέλια και καλαμπόκι. Ίσως και λόγω της μεσημεριανής ώρας, το χωριό φαινόταν έρημο, δημιουργώντας μας την αίσθηση πως ήμασταν λαθρεπιβάτες μιας χρονομηχανής που ταξίδεψε στο παρελθόν. Υπήρχαν μόνο λασπωμένοι χωματόδρομοι, φτωχά και εγκαταλελειμμένα, ξύλινα αγροτόσπιτα, υπαίθριες τουαλέτες κ.τ.λ. Επειδή όμως οι άνθρωποι είναι παντού οι ίδιοι, η εκκλησία του χωριού, ήταν δυσανάλογα μεγάλη και σχετικά πλούσια – έτερον εκάτερον.

roumania-14

Το ομώνυμο δάσος φιλοξενεί βελανιδιές, λεύκες και φτελιές, μερικές από τις οποίες μετρούν ζωή μισής χιλιετίας! Στο οικοσύστημά του συναντάται το Μαυροκιρκίνεζο, ο θαλασσαετός (Haliaeetus albicilla), το περιστέρι roller, ο τσαλαπετεινός αλλά και νανόχεντρες (μακριά από μας).

Κατά την επιστροφή μας, γυρίσαμε από άλλο δίκτυο παραπόταμων και καταλήξαμε και πάλι στον ποταμό Σουλίνα, σε δυτικότερο όμως σημείο. Το αρχικό σχέδιο ήταν να πλεύσουμε κατά μήκος του προς τα ανατολικά, μέχρι την ομώνυμη πόλη, εντούτοις, λόγω των “ισχυρών” ανέμων (όχι πολύ ισχυρών αλλά αρκετά ώστε να εμποδίζουν το βαρκάκι μας), ακολουθήσαμε έναν παράλληλο υδάτινο παράδρομο μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Πριν προσαράξουμε όμως, ο Κριστιάν μας είχε μια τελευταία έκπληξη. Πλέοντας στην αριστερή όχθη του Δούναβη, περάσαμε δίπλα από τον 18 μέτρων ύψους φάρο, έργο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του Δούναβη, ανεβήκαμε έναν παραπόταμο παράλληλα με τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και, κοντά στις εκβολές, είδαμε έναν Πελεκάνο της Αιγύπτου. Το μυαλό μου γύρισε στη συνάντησή μου, προ τριακονταετίας με τον δικό μας αλησμόνητο Πέτρο στο νησί της Μυκόνου.

roumania-15

Μετά την ολοκλήρωση της εκδρομής μας, ο Κριστιάν, όπως μας είχε υποσχεθεί, μας οδήγησε στο γραφείο της Ελληνικής Κοινότητας, το οποίο, δυστυχώς, βρήκαμε κλειστό – λογικό ήταν βέβαια τέτοια ώρα. Αν και προσπάθησε ειλικρινώς να επικοινωνήσει με την Ελληνίδα που ήταν η υπεύθυνη, αυτό δεν κατέστη δυνατό για λόγους που δε θα ήθελα να αναλύσω (η πληροφορία ότι ο απαντήσας την κλήση θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να υπαχθεί στο άρθρο 193 ΠΚ, ελέγχεται ως ανακριβής).

Ολοκληρώνοντας την περιγραφή μας, αξίζει να σημειωθεί ότι η επιλογή του χρόνου επίσκεψης του Δέλτα ήταν μάλλον ιδανική, καθώς ο καιρός δεν ήταν, ούτε κρύος, ούτε πολύ θερμός. Θα πρέπει να θεωρείται  δεδομένο ότι λίγο αργότερα κι όσο το καλοκαίρι πλησιάζει, οι επιδρομές των κωνώπων (Σουλινόπτερα) γίνονται αφόρητες.

Εν κατακλείδι (πάντα προσέχουμε εδώ), η γεύση που μας άφησε η επίσκεψή μας στο Δέλτα του Δούναβη ήταν μάλλον στυφή.  Αν και το ταξίδι μας ήταν σαφέστατα ευχάριστο και περιπετειώδες, οι υψηλές μας προσδοκίες δεν επαληθεύτηκαν, όχι για κάποιον άλλον λόγο αλλά… ακριβώς επειδή ήταν υψηλές. Είμαι βέβαιος πως οι φυσιοδίφες θα βρουν το οικοσύστημα του Δέλτα μοναδικό και ανεπανάληπτο, για να πούμε όμως τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη (σκεφτείτε να ήταν ανάποδα), δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ανήκουμε σε αυτούς. Το σίγουρο είναι πως για μας ο Ίστρος, όπως αποκαλούταν στην αρχαία Ελλάδα το τελευταίο, κάτω τμήμα του Δούναβη δεν άλλαξε ορθογραφία.

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Η πέμπτη ημέρα του ταξιδιού μας στη Ρουμανία, μετά την πρωινή επιστροφή μας στην Τούλτσεα με το αγαπημένο μας καραβάκι, πέρασε σχεδόν εξολοκλήρου στο εθνικό δίκτυο της Ρουμανίας, καθώς η απόσταση μεταξύ Σουλίνας και Σινάια δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη (341 χμ), ενώ δε μας βοήθησαν, ούτε το οδικό δίκτυο, ούτε οι καιρικές συνθήκες. Δε θα σταθώ παρά στα τρία σημαντικότερα στιγμιότυπα της ημέρας, που όντως χρήζουν ιδιαίτερης αναφοράς.

  • «Εύρηκα!» Ευρισκόμενοι στο πρωινό καράβι από Σουλίνα σε Τούλτσεα, κατά την μελέτη του χάρτου για την ανεύρεση της συντομότερης διαδρομής της επόμενης ημέρας από Σινάια στο Μπραντ, ο υποφαινόμενος ανέκραξε (ακατάληπτο) από ευτυχή έκπληξη! Διότι, ναι μεν η απόσταση ως το Μπραντ μετ’ επιστροφής ήταν μεγάλη (348+348=696 χμ) και η διάρκεια του ταξιδιού ανάλογη (10 ώρες και 18 λεπτά), είχαμε όμως ήδη συμφωνήσει πως το να πας στα Καρπάθια και να μην επισκεφθείς το κάστρο του Δράκουλα ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Έλα όμως που τα πράγματα εντελώς άλλως είχαν!

Αναζητώντας μία εναλλακτική διαδρομή που δε θα περνούσε μέσα από την πόλη του Μπρασόβ, το μάτι μου έπεσε, σχεδόν τυχαία, στις ευλογημένες λέξεις “Μπραν (κάστρο του Δράκουλα)” και μάλιστα – εδώ είναι το εκπληκτικό – σε απόσταση μόλις λίγων χιλιομέτρων από τη Σινάια!!! Διότι άλλο “Μπραντ” κι άλλο “Μπραν”! Ευτυχώς!!!

Αναλογιστείτε να έχουμε ξυπνήσει από τις 3 τα ξημερώματα (διότι κάπως έτσι είχε το σχέδιο), να οδηγήσουμε επί 5+ ώρες, να φτάσουμε στο Μπραντ και να ανακαλύψουμε πως στην Ιθάκη μας ουδέποτε υπήρξε Πηνελόπη αλλά πως αυτή βρισκόταν εξαρχής στο Ίλιον, ακριβώς δίπλα μας!!! (Epic fail και πιο Epic δε γίνεται!)

Ο σχεδιασμός της επόμενης ημέρας έγινε πλέον άκρως ενδιαφέρων και το πλατύ χαμόγελο του ηλίθιου που έλυσε την απλούστερη μαθηματική πράξη δεν έφυγε από το στόμα μου ως τη στιγμή της νυχτερινής κατάκλισης!

Συμπέρασμα: Ελέγξτε ξανά και ξανά κάθε λεπτομέρεια, πριν πάτε ατομικό ταξίδι! Σας μιλάω εκ μπύρας!

  • «Όλοι οι καλοί, χωράμε!» Το πέρασμα με μικρό φεριμπότ στο λιμάνι της Βραΐλα για τη συνέχιση της διαδρομής μας προς τη Σινάια, ήταν τουλάχιστον αξιομνημόνευτο. Πριν ακόμη φτάσουμε στο λιμάνι του Δουνάβεως, όπου γεννήθηκε το 1922 ο συνθέτης και αρχιτέκτονας Ιάννης Ξενάκης αλλά κι ο λογοτέχνης Ανδρέας Εμπειρίκος, η Μαργιάννα πραγματοποίησε μοναδικούς οδηγικούς ελιγμούς και κατάφερε να χωθεί, ως άλλο κομμάτι tetris, στη γωνία του μικρού πλεούμενου. Σε μια πλατφόρμα πεπερασμένης χωρητικότητας, οι βραβευμένοι χωροθέτες κατάφεραν να στοιβάξουν αδιανόητα μεγάλο αριθμό τροχοφόρων, το δε πίσω μέρος του τελευταίου αυτοκινήτου που χώρεσε μετά βίας βρισκόταν στον αέρα, φλερτάροντας επικίνδυνα με την υγρή επιφάνεια του Δούναβη!

roumania-16

  • Η έλευσή μας, μετά κόπων και βασάνων, το βράδυ πια, στη μαγευτική Σινάια. Έχοντας περάσει μια δύσκολη και κοπιαστική ημέρα, η παραμυθένια πόλη των Ρουμάνων βασιλέων, μας υποδέχτηκε ντυμένη στα λευκά! Αλλά ας μην προτρέχουμε. Για τη μοναδική περιοχή των Καρπαθίων θα μιλήσουμε διεξοδικώς στο τρίτο και τελευταίο μέρος του οδηγού μας.

 

Σπυρίδων Παπαλέξης