Διέλαθα της αγκαλιάς του Μορφέα σχετικά νωρίς, με την έκδηλη ανησυχία ότι το χιόνι της προηγούμενης νύχτας θα είχε παγώσει, με αποτέλεσμα να αποκλειστούμε στη Σινάια. “Οποία ατυχία!” θα μου πείτε αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Είχαμε τόσα πολλά και αξιόλογα μέρη να επισκεφθούμε και, αν κάποιος το σκεφτεί αποστασιοποιημένα, θα διαπιστώσει πως μια τέτοια ημέρα, ίσως αποδειχθεί μοναδική στη ζωή του. Ένα ταξίδι στο εξωτερικό, ακόμη και σε μια όμορη χώρα, δεν είναι ποτέ το ίδιο με μία βόλτα στο Μοναστηράκι – ό,τι κι αν λένε κάποιοι.

Κι όμως! Η ανησυχία μου κατευνάστηκε με την πρώτη ματιά έξω από το παράθυρό του δωματίου μας. Η βροχή που είχε πέσει κατά τη διάρκεια της νύχτας και τα εκχιονιστικά μηχανήματα, είχαν ανοίξει τον δρόμο. Κι όπως θα δείτε (αν ανθέξετε), η 6η ημέρα του ταξιδιού μας ήταν από τις πλέον ενδιαφέρουσες!

Μετά το απαραίτητο πλούσιο πρωινό, αφήσαμε πίσω τους πρώην βασιλικούς στάβλους στους οποίους καταλύαμε – για να προλάβω κάποιους καλοθελητές να αναφέρω πως έχουν μετατραπεί σε ένα εξαιρετικό, γραφικό ξενοδοχείο – και θαυμάζοντας ακόμη μια φορά την παραμυθένια Σινάια, υπό το φως της ημέρας αυτή τη φορά, βγήκαμε στον δρόμο με προορισμό το Μπραν και το περίφημο κάστρο του Δράκουλα. Αν και δεν ανέφερα κάτι στη Μαργιάννα, κατά τη διάρκεια της διαδρομής έφτανε στα ρουθούνια μου μια περίεργη μυρωδιά, το είδος και την πηγή της οποίας αδυνατούσα να προσδιορίσω.

Κατευθυνθήκαμε προς τα βόρεια και, αφήνοντας τον κεντρικό δρόμο προς Μπρασόβ, στρίψαμε αριστερά, στον επαρχιακό δρόμο. Περάσαμε μέσα από πυκνά δάση και περίπου είκοσι λεπτά με μισή ώρα αργότερα, φτάσαμε στο Μπραν, που μας υποδέχτηκε μάλλον χλιαρά.

Ο καιρός ήταν μουντός, τα σύννεφα πυκνά γύρω μας, ψιχάλιζε κάπως ενοχλητικά και λόγω της χαμηλής φωτεινότητας, με σ.Ε. (συνθήκες Ελλάδος), κάποιος θα είχε την αίσθηση ότι πλησίαζε το απόγευμα. Η ειρωνεία είναι πως κάποια στιγμή σκέφτηκα να επισκεφθούμε τα αξιοθέατα με διαφορετική σειρά, ούτως ώστε να φτάσουμε στο Μπραν αργότερα και να δούμε το κάστρο του Δράκουλα πλησιέστερα στην εντύπωση του μυθιστορήματος και της ταινίας, η καλή πραγματικότητα όμως φρόντισε για μας και με το παραπάνω.

Το κάστρο του Μπραν χτίστηκε για στρατηγικούς και οικονομικούς λόγους. Τα συνεχιζόμενα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Βασιλιάς Λουδοβίκος ο Α΄ του Ανζού στην περιοχή, τον έπεισαν να εγκρίνει το σχέδιο κατασκευής του. Σκοπός του ήταν να ελέγχει τον δρόμο που οδηγούσε στην Τρανσυλβανία και να διασφαλίσει την προστασία των εμπορικών κέντρων των Μαγιάρων. To “πιστοποιητικό γέννησης” του κάστρου εκδόθηκε στις 19 Νοεμβρίου του 1377.

Βλαντ Γ΄ Τσέπες (1431-1476)

Να ξεκαθαρίσουμε ότι, στην πραγματικότητα, το κάστρο των Τευτόνων Ιπποτών, οριακή σχέση έχει μόνο με τον Vlad III Ţepeş, το πραγματικό πρόσωπο που ενέπνευσε τον Bram Stoker να πλάσει τον Κόμη Δράκουλα. Εξάλλου ο κατά κόσμον Βλαντ Γ΄ Τσέπες, ο Ανασκoλοπιστής, μία εξαιρετικά ανισόρροπη προσωπικότητα, έζησε και έδρασε στη Βλαχία. Κληρονόμησε τον τίτλο του Τάγματος του Δράκου που παραχωρήθηκε στον πατέρα του από τον βασιλέα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Σιγισμούνδο (καμία σχέση με τον Φρόιντ). Έμβλημά του υπήρξε ο δράκος κρεμασμένος από έναν σταυρό. Το όνομα Δράκουλας (Draculea), σημαίνει είτε «γιος του Δράκου» ή, κατά μια άλλη εκδοχή, «γιος του διαβόλου».

Αν διαβάσετε πάντως τον βάναυσο τρόπο με τον οποίο δολοφονήθηκαν όλα τα μέλη της οικογένειάς του από τους Οθωμανούς, θα αντιληφθείτε πως ο οπωσδήποτε συνεχής εκνευρισμός του Βλαντ και η ακόρεστη δίψα του για αίμα, ήταν ως ένα σημείο δικαιολογημένα.

Μπραν – Κάστρο του Δράκουλα

Περάσαμε παγερά αδιάφοροι τα μαγαζάκια με σουβενίρ και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τον απότομο λόφο. Κι εδώ το πράσινο κυριαρχεί μέχρι του σημείου που ορθώνεται ο γυμνός βράχος.  Ο ανηφορικός πλακόστρωτος δρόμος καταλήγει στα αφιλόξενα σκαλοπάτια. Πριν φτάσουμε στην εξωτερική πόρτα ανοίξαμε το γυλιό μας και προετοιμαστήκαμε. Ήταν όλα εκεί: σταυροί, φυλαχτά, σκόρδα – να τι μύριζε στο αμάξι! –  ασημένιες σφαίρες, σφυροπάλουκο… Με μια δόση αγωνίας χτυπήσαμε δυνατά τρεις φορές.

Σε αντίθεση με ο, τι θα περίμενε κάποιος – ή τουλάχιστον εμείς – η μικρή εξωτερική υποχώρησε πίσω από ένα μικρό σπρώξιμο, αποκαλύπτοντας ένα μικρό χαμηλοτάβανο δωμάτιο – τον χώρο υποδοχής ενός λαβύρινθου από δωμάτια και διαδρόμους.

Ανεβοκατεβήκαμε εσωτερικές και εξωτερικές σκάλες, περάσαμε μέσα από αρκετά επιπλωμένα δωμάτια (το κάστρο διαθέτει 57 συνολικά και κάτι… μπουντρούμια) και μεταφερθήκαμε σε μια άλλη εποχή. Το κάστρο είναι χτισμένο γύρω από ένα αίθριο με πλακόστρωτη εσωτερική αυλή, με πηγάδι, αποθήκη κλπ. Σε ένα δωμάτιο γίνονται κινηματογραφικές προβολές ενός ολιγόλεπτου ιστορικού ντοκιμαντέρ, ενώ κατεβαίνοντας τις σκάλες μπορείς να δεις τον πρότυπο ανελκυστήρα του κτίσματος που εγκαταστάθηκε για να διευκολύνει τη Βασίλισσα Μαρία που έπασχε από αρθρίτιδα.

Σε ένα μικρό τμήμα του κάστρου φιλοξενείται μια αξιόλογη συλλογή από μεσαιωνικά όργανα βασανισμού με ευρεία γκάμα, από σιδηρά παρθένα έως τροχό των βασανιστηρίων. Η επιλογή της έκθεσης είναι ιδανικά ταιριαστή με την όλη ατμόσφαιρα!

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα ενδιαφέρον στοιχείο για την ιστορία των οργάνων βασανισμού. Ένας πρωτοπόρος για την εποχή του δημιουργός, τόνιζε για το “πνευματικό τέκνο” του – δε θα αναφέρω περισσότερα επ’ αυτού διότι ανατριχιάζω κι ο ίδιος – πως στόχο είχε την απόσπαση της ομολογίας του βασανιζόμενου, όχι μέσω της σωματικής κακοποίησης αλλά μέσω του φόβου που του προξενούσε η ιδέα και μόνο! Πραγματική καμπή!

Αφήνοντας πίσω μας όλες αυτές τις ευχάριστες σκέψεις και εικόνες,  βγήκαμε από το κάστρο, ενώ η βροχή συνέχιζε να πέφτει “straight through”. Κατά την έξοδό μας, σταματήσαμε στα υπαίθρια μαγαζάκια και προμηθευτήκαμε πασίχαροι τα απαραίτητα δρακουλοσουβενίρ για την επιστροφή. Αυτό δα έλειπε!

Σημειωτέον ότι ο σημερινός ιδιοκτήτης του κάστρου, Ντομινίκ των Αψβούργων (εγγονός της βασίλισσας Μαρίας της Ρουμανίας) στις αρχές Ιουλίου αποφάσισε την πώληση του ακινήτου. Πρόκειται για το 2ο πιο ακριβό κτίριο στον κόσμο προς πώληση, αν όμως σας περισσεύουν περί τα 135 εκατομμύρια δολάρια, πριν προβείτε στην αγορά του, σκεφτείτε σας παρακαλώ πώς ακριβώς θα το καθαρίζετε…

Αν θέλετε να πάρετε μια γεύση, επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα http://www.bran-castle.com/video-tour.html.

Ρασνόφ – Φρούριο

Ακόμη κι αν είχαμε οποιαδήποτε αμφιβολία για το ότι φτάσαμε στον δεύτερο προορισμό μας, η λευκή, αλά Hollywood, ταμπέλα “RASNOV” ψηλά στο βουνό, μας τη διέλυσε.

Σε μικρή απόσταση από την πόλη Μπρασόβ, το Φρούριο του Ρασνόφ, χτίστηκε μεταξύ του 1211 και 1225 μ.Χ. από Τεύτονες ιππότες (μήπως τελικά θα έπρεπε να λέγονται τέκτονες;). Αρχικός του σκοπός ήταν να εξυπηρετεί τους Ευρωπαίους στρατιώτες που έπαιρναν μέρος στις σταυροφορίες της Μέσης Ανατολής. Αν και οι Τεύτονες εκδιώχθηκαν λίγο αργότερα από την Τρανσυλβανία, το κάστρο επιβίωσε μέχρι τις μέρες μας και μάλιστα σε σχετικά καλή κατάσταση.

Τόσο τα ύψους 5 μέτρων τείχη του φρουρίου, όσο και κάποια από τα κτίσματα του εσωτερικού του, στέκουν περήφανα και σχεδόν αλώβητα, ενώ τα περισσότερα κοντά στην κύρια είσοδο είναι ετοιμόρροπα και μισογκρεμισμένα. Το φρούριο, χτισμένο στρατηγικά πάνω στον λόφο, έχει εξαιρετική θέα της γύρω περιοχής.

Σύμφωνα με τον μύθο, το φρούριο έπεσε στα χέρια του εχθρού μόνο μια φορά το 1612, όταν κατάφεραν να του αποκόψουν την τροφοδοσία του νερού. Έκτοτε άνοιξαν ένα πηγάδι 146 μέτρων στο εσωτερικό του για να έχουν παροχή νερού. Την ευχάριστη τούτη εργασία ανέλαβαν δύο αιχμάλωτοι Οθωμανοί και τους πήρε, ούτε λίγο, ούτε πολύ, 17 χρόνια! Λέγεται δε πως στους τοίχους του πηγαδιού, έχουν σκαλίσει στίχους από το κοράνι.

Ας σημειωθεί ότι στον λόφο που είναι χτισμένο το κάστρο ανεβαίνει κανείς μόνο με ένα παιδικό τρενάκι! Ομολογώ πως η εικόνα σοβαρών αρχαιολόγων που πηγαίνουν να μελετήσουν διεξοδικά το μέρος πάνω στο αστείο αυτό όχημα, μου έφερε ένα χαμόγελο. Μόλις τελείωσε η σύντομη επίσκεψή μας, πήραμε το αυτοκίνητο και κατευθυνθήκαμε βορειοανατολικά.

46 χιλιόμετρα βόρεια της Σινάια, στο κέντρο περίπου της χώρας, βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της Ρουμανίας, το Μπρασόβ (πληθυσμός 227.961 κάτοικοι). Αν και λόγω του καιρού, αποφύγαμε να περάσουμε από τα βουνά, λίγο νοτιότερα βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Ποϊάνα Μπρασόβ, ένα από τα διασημότερα χιονοδρομικά κέντρα της περιοχής. Με τη βροχή που μας είχε αφήσει από το χεράκι στο Ρασνόφ να επιστρέφει, φτάσαμε στον προορισμό μας περίπου το μεσημέρι.

Μπρασόβ. Στο κέντρο της εικόνας διακρίνεται η Πλατεία του Συμβουλίου με το Δημαρχείο, στα αριστερά η Μαύρη Εκκλησία, ενώ στην πάνω αριστερά γωνία δεσπόζει ο λευκός προμαχώνας

Η παλιά πόλη του Μπρασόβ χωρίζεται σε τρεις γειτονιές: τη γερμανική, την ουγγρική και τη ρουμάνικη, η καθεμιά με τα δικά της χαρακτηριστικά. Στα αξιόλογα αξιοθέατα της πόλης συγκαταλέγονται η Μαύρη Εκκλησία στη γερμανική συνοικία, η ελληνορθόδοξη εκκλησία, το Δημαρχείο, η Πλατεία του Συμβουλίου, ο  “δρόμος-σχοινί”, ο στενότερος δρόμος της Ρουμανίας πλάτους 1,3 μέτρα, ο λευκός προμαχώνας, η Πύλη της Αικατερίνης και πολλά ακόμη.

Δυστυχώς, λόγω των ημερών, η περίφημη Μαύρη Εκκλησία, η οποία πήρε το όνομά της έπειτα από μια πυρκαγιά, ήταν κλειστή. Πέραν της μεγαλύτερης καμπάνας της Ρουμανίας (βάρους 7 τόνων), η εκκλησία είναι γνωστή διότι συνδέεται με πολλούς μύθους. Σύμφωνα με έναν από αυτούς, μετά από μια μεγάλη πλημμύρα, οι κάτοικοι βρήκαν ψάρια στο εσωτερικό της! Η φήμη που ακούστηκε κατά τον φετινό ημιτελικό του ελληνικού κυπέλλου, ότι επίκειται αδελφοποίηση της με τον πάγκο του Ολυμπιακού, μόνο ως κακόβουλη μπορεί να εκληφθεί!

Ειδική μνεία αξίζει να κάνουμε στην παραμυθένια Πύλη της Αικατερίνης, την τελευταία πύλη της πόλης που σώζεται ακόμη από το Μεσαίωνα και να σταθούμε στα σύμβολά της. Οι 4 πυργίσκοι της δήλωναν κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους τη διοικητική αυτοτέλεια της πόλης αλλά και το δικαίωμα του σπαθιού (ius gladii), ήτοι δικαίωμα επιβολής θανατικής ποινής. Προσοχή λοιπόν!

Πριν αποχωρήσουμε, σταματήσαμε σε ένα μικρό εστιατόριο στο κέντρο της πόλης και απολαύσαμε τη θαυμάσια παραδοσιακή κουζίνα (λέγε με καρμπονάρα). Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο, κινήσαμε για τον βορά και την καστροπολιτεία της Σιγκισοάρα.

 

Σπυρίδων Παπαλέξης