Είμαι ορθολογιστής ως εκεί που δεν πάει. Δεν πιστεύω στα μεταφυσικά

Είμαι ορθολογιστής ως εκεί που δεν πάει. Δεν πιστεύω στα μεταφυσικά φαινόμενα, στις μαγείες και στις βασκανίες. Αλλωστε, για τους αρχαίους ημών προγόνους μεταφυσικά φαινόμενα ήταν και ο κεραυνός με την αστραπή. Αλλά υπάρχει κάτι που μου ανατρέπει ολόκληρο το σταθερό οικοδόμημα που με υλικά τη λογική και τη σκέψη έχω χτίσει στο μυαλό μου: Στην οικογένειά μας, προερχόμενο κατά τη μητέρα μου από τους παππούδες μας, έχουμε όλοι έντονο προαίσθημα, κάτι σαν μια φευγαλέα ματιά στο μέλλον…

Οταν η αδερφή μου ήταν μικρή είχε μια φίλη και γειτόνισσα, την Ελένη. Η τελευταία την προσκάλεσε να έρθει στο σπίτι της την επομένη κάποιας μέρας. Το ίδιο βράδυ η αδερφή μου είδε στον ύπνο της έναν ηλικιωμένο με ξεκάθαρα χαρακτηριστικά, που δεν γνώριζε και της προξένησε εντύπωση το γεγονός πως ο γέρος συμμετείχε στην πλοκή του ονείρου με πρωταγωνιστικό ρόλο. Οταν επισκέφθηκε τη φίλη της, έπεσε από τα σύννεφα διαπιστώνοντας ότι ο ηλικιωμένος του ονείρου ήταν ο παππούς της φιλενάδας της!!!

Χρόνια ολόκληρα συζητούσαμε στην οικογένεια αυτή την απίστευτη και ανεξήγητη ιστορία. Επειτα τα χρόνια πέρασαν, μεγαλώσαμε, η αδερφή μου μετακόμισε στο εξωτερικό κι εγώ έμεινα στην Ελλάδα να κυνηγάω τις εκάστοτε γυναίκες των ονείρων μου, τις περισσότερες φορές γνωρίζοντας την πικρή γεύση της αποτυχίας…

Τη στερνή φορά που έκλαψα για γυναίκα, απευθύνθηκα νοητά στον πεθαμένο παππού μου και τον ρώτησα: «Γιατί με εγκατέλειψες;». Απάντηση φυσικά δεν πήρα ποτέ και εξαντλημένος από τη στεναχώρια και την απογοήτευση έπεσα να κοιμηθώ. Και τότε την είδα: Μελαχρινή με καταπράσινα μάτια, αισθησιακή και ερωτεύσιμη με συντρόφευσε σε ένα όνειρο-υπερπαραγωγή που στον ύπνο μού φάνηκε πως κράτησε ώρες. Δεν θυμάμαι ούτε το… σενάριο που δημιούργησε το υποσυνείδητό μου ούτε καμιά άλλη λεπτομέρεια. Εχω ξεχάσει και το πρόσωπο Εκείνης. Αλλά είμαι βέβαιος ότι η σαγηνευτική γυναίκα που βρέθηκε στο πλάι μου μονάχα όσο διάρκεσε το όνειρο είχε σαφή χαρακτηριστικά και δεν ήταν απλώς μια θολή εικόνα που συνηθίζουμε να βλέπουμε στον ύπνο μας όταν δεν πρόκειται για γνωστά μας πρόσωπα.

Εχω πειστεί από τότε πως αυτή τη θεσπέσια γυναίκα σύντομα θα τη συναντήσω. Δεν ξέρω πώς, πότε, πού και με ποια αφορμή. Δεν γνωρίζω αν θα βρίσκεται στον κύκλο μου, αν θα τη δω πεζή να περνάει σε κάποια διάβαση, αν θα πέσουμε ο ένας πάνω στον άλλον σε μια ανύποπτη στιγμή. Αλλά να είστε βέβαιοι ότι μόλις την αντικρίσω θα της πω με συγκίνηση: «Σε είδα στον ύπνο μου…». Μπορεί να με ειρωνευτεί, να με χλευάσει, να χαμογελάσει, να απορήσει. Αλλά μπορεί και να μου πει: «Κι εγώ το ίδιο…». Και να γίνει τελικά η μέλλουσα γυναίκα μου. Που, ποιος να το πιστέψει, θα την έχω πρωταντικρίσει στο όνειρό μου πριν τη γνωρίσω…

 

Ρένος Μπαλής