Πιότερο απ’ όλα στη ζωή

κάποια απ’ τα λάθη μου αγάπησα.

Λάθη σωστά, στην κορυφή του Θειου

που μ’ ανεβάσανε.

Λάθη, που στην υπέρβαση

οδήγησαν το νου μου.

Λάθη, στις κορυφές τ’ Ολύμπου

που ανεβάσαν την αγάπη.

Που μου προσφέρανε

το νέκταρ των θεών.

Λάθη – βράχια, που πάτησα

και βγήκα σ’ άλλη γη.

 

Αστέρια – λάθη, σήμερα σβηστά,

φέξανε κάποτε στο δρόμο της ζωής μου.

Αστρα άσβηστα τα λάθη τα σωστά,

τους δύσβατους χαράξαν

δρόμους της ψυχής μου.

 

Πιότερο απ’ όλα στη ζωή

κάποια απ’ τα λάθη μου αγάπησα.

Λάθη σωστά, στων αστεριών

το δρόμο που μου δείξανε.

Των αστεριών που

‘χαν

τη λάμψη τους χρυσή.

Το μέγα, σωστό λάθος μου. Εσύ.

 

Τριστάνος