(Στον Πέτρο Χάρη, πνευματικό μου πατέρα και μέντορά μου)

Κλάψε βραχνή τη λύπη μου τρομπέτα
στο χάλκινο καλάμι σου. Μην πεις
το που με πνίγει δάκρυ της σιωπής
και τον καημό μου λάβρο ξεσηκώνει.
Μη σταματάς τρομπέτα το λυγμό
κράτα ψηλά και πλέρια το ρυθμό
κι ω Θέ μου, πώς σκιρτάς και πώς αχείς
κραυγή της άρρωστης ψυχής.

Βόγγα βραχνά και κοίμιζε τρομπέτα
της τρέλας μου τον νύχτιο πυρετό
της μοναξιάς παράπονο φριχτό
π’ ανείπωτο στους ίσκιους παραδέρνει.
Βράχος κυλάει ο πόνος σε βουνό
κι όσα προσμένω κι όσα που θρηνώ
καθώς στη στέγη παίζει από ξαρχής
το μαντολίνο της βροχής.

Παίξε βραχνά και παίρνε με τρομπέτα
σ’ αλαργινό μεθύσι και βαθύ
για κάτι που για πάντα έχει χαθεί
και σκοτεινή μια νάρκη με τυλίγει.
Ολόλυζε τρομπέτα και μη λες
όσα κρυμμένα μέσα μου που κλαις
μόνο βραχνά, παράφωνα να ηχείς.

Δημήτρης Νικουρέτζος