Γεννήθηκε έξι χρόνια πριν από μένα. Αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία, πραγματικά. Γιατί όταν έξι χρόνια νωρίτερα βρισκόταν στην ηλικία μου, πάλι ήταν εξίσου γνωστός στο πανελλήνιο, την ώρα που εγώ για ακόμη μια φορά αντιμετώπιζα την ενοχλητική γαστρίτιδα που ταλαιπωρούσε το ευάλωτο στομάχι μου…

Δεν παρακολούθησα την πορεία του εκ του σύνεγγυς, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζω πώς ακριβώς αναρριχήθηκε στην κορυφή της αναγνωρισιμότητας, συντροφεύοντας τους «επώνυμους» σε αυτή τη χώρα. Βεβαίως για κάθε επιτυχημένο πρόσωπο αναπτύσσονται οι τόσο δημοφιλείς στους συμπατριώτες μου θεωρίες συνωμοσίας: για τον συγκεκριμένο άκουσα, χωρίς φυσικά να είμαι σε θέση να το αποδείξω, ότι οι «υψηλές» γνωριμίες του με επιφανείς πολιτικούς και ιδιαίτερα με κάποιον που διετέλεσε και πρωθυπουργός υπήρξε η αληθινή αιτία της γρήγορης ανέλιξής του.

Ασφαλώς πολλοί πετυχημένοι είναι ετερόφωτοι κι άλλοι χρησιμοποίησαν έναν σωρό βρόμικες και ανήθικες μεθόδους για να αποκτήσουν πλούτη, δόξα, φήμη και δύναμη. Αλλά σιχαίνομαι τις γενικεύσεις κι έτσι θα εξαιρέσω τον Σταύρο απ’ όλα τα παραπάνω και θα δεχθώ αναγκαστικά πως αναγνωρίστηκε η αξία του και καταξιώθηκε μονάχα χάρη στο ελληνικό κοινό που τον τιμά με την εμπιστοσύνη του.

Εγώ πάλι μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι έντονα πολιτικοποιημένο, που ήταν πιο λογικό να μπει δυνητικά υπουργοποιήσιμος βουλευτής παρά απλός πολίτης. Ως άνθρωπος αξιοπρεπής, ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκα αυτές τις γνωριμίες, μιμούμενος τους γονείς μου-μόνο προσέφερα στους πολιτικούς και δεν πήρα απολύτως τίποτα ως αντάλλαγμα.

Βλέπω τον Σταύρο στην τηλεόραση, τον ακούω σε ραδιόφωνα, τον διαβάζω σε εφημερίδες, τον συναντώ σερφάροντας στο διαδίκτυο και, δίχως να θέλω να φανώ εγωιστής, έχω την αίσθηση ότι μπορώ να κάνω ακριβώς τα ίδια πράγματα αλλά και άλλα πολύ καλύτερα, αφού δεν υστερώ σε κάτι. Και, πιστέψτε με, δεν υπάρχει άνθρωπος πιο σκληρός με τον εαυτό του από μένα, σε σημείο που και τις όποιες επιτυχίες μου να τις θεωρώ απλώς μικρές… αποτυχίες!

Ο Σταύρος είναι εμφανίσιμος. Ναι, δεν το αμφισβητώ. Κάποτε ήμουν κι εγώ. Αλλά μεταμορφώθηκα. Οχι, μην πάει ο νους σας στο… βιτριόλι. Το εντελώς απρόβλεπτο και ανεξέλεγκτο DNA μού επιφύλασσε μέσα στα χρόνια που πέρασαν πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις. Στην εξωτερική μου εμφάνιση και στον εσωτερικό μου κόσμο. Κάποιοι αφήνονται να παχύνουν τρώγοντας τον αγλέορα ή καταστρέφουν την υγεία τους με λογής-λογής εθισμούς-εγώ ό,τι έπαθα δεν μπορούσα να το αντιμετωπίσω. Γιατί είμαι τόσο πεισματάρης που αν υπήρχε έστω και μία στο εκατομμύριο περίπτωση να αλλάξω κάτι, να είστε βέβαιοι πως θα… έπαιζα τα ρέστα μου. Και αν δεν μπορούσα να διαμορφώσω όπως ήθελα την εξωτερική μου εμφάνιση, φανταστείτε τι συνέβαινε με τον ψυχικό μου κόσμο: εκεί και αν παραδόθηκα αμαχητί…

Τα χρόνια έτρεχαν και οι συγκρίσεις με τον Σταύρο γινόντουσαν καταλυτικές: Αυτός ανέβαινε με απαράμιλλη σβελτάδα τα σκαλοπάτια της επιτυχίας και η αφεντιά μου, πνιγμένος μέσα σε ακατανόητες φοβίες, αφόρητα μπερδεμένος και αποπροσανατολισμένος κατρακυλούσα στον πάτο της κοινωνικής απαξίωσης. Η αρχική μας διαφορά μετατράπηκε πολύ σύντομα σε χαώδη. Εκείνος χόρταινε μέρα με τη μέρα τη δημοσιότητα, την εκτυφλωτική λάμψη των ΜΜΕ, τα περίσσια χρήματα και τις διακρίσεις στις επαγγελματικές του δραστηριότητες.

Πάνε δώδεκα και κάτι χρόνια που μια θηλυκή ύπαρξη θα συντάρασσε λίγο, σαν το βότσαλο στη λίμνη, όχι την ήρεμη αλλά τη βαλτωμένη ζωή μου. Φυσικά, φορτωμένος με τέτοια δυσεπίλυτα προβλήματα είχα απειροελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, κάτι που γνώριζα εξαρχής (αγχώδης είμαι, όχι βλάκας…). Ομως, το πάλεψα. Και έχασα τον πόλεμο. Για την ακρίβεια και όλες τις μάχες που προηγήθηκαν. Δεν νομίζω ποτέ ένας άνδρας να έκανε τόσα πολλά για μια γυναίκα και να πήρε τόσα λίγα. Στην περίπτωσή μου βοήθησαν ασφαλώς και κάποιοι από τον περίγυρό μου, οι οποίοι με αποτέλειωσαν, δίνοντάς μου τη χαριστική βολή…

Ο καιρός περνούσε και τίποτε δεν άλλαζε σε σχέση με μένα και τον Σταύρο. Μέχρι που μια ωραία πρωία άκουσα μια πληροφορία που έμοιαζε με ισχυρότατο σεισμό. Ο Σταύρος, διαμήνυαν ορισμένοι, χωρίς να μπορώ να το διασταυρώσω, τα είχε φτιάξει με την Γιάννα, τον ανεκπλήρωτο πόθο που εν τω μεταξύ είχε χαθεί στην αχλύ του χρόνου. Εκείνη την ώρα ένιωσα σαν να με ξύπναγαν από πολύχρονο κώμα. Οχι επειδή έτρεφα κάποια αισθήματα για την Γιάννα-αυτά είχαν από καιρό καταλαγιάσει. Αλλά γιατί αυτή η επικίνδυνα γοητευτική γυναίκα, τριανταπεντάρα σήμερα, συμβόλιζε για μένα ότι κάποτε είχα ακόμη τις δυνάμεις να προσπαθώ με όλες τις πιθανότητες εναντίον μου. Αποτελούσε το κρυφό απωθημένο μου, μια ανάμνηση που κρατούσα ασφαλισμένη καλά στο μυαλό μου.

Ως εδώ, φίλε Σταύρο. Μπορεί να βρίσκεσαι όσο ποτέ στην επικαιρότητα πάλι αλλά δεν θα μου κλέψεις και τη Γιάννα.

Και τώρα που η ξέφρενη κούρσα μου μειώνει συνεχώς την απόσταση μεταξύ μας, τα δεδομένα αλλάζουν, Σταύρο. Και πρωταγωνιστής αυτή τη φορά θα είμαι εγώ…

 

Ρένος Μπαλής