θέλω να αφιερώσω λίγες σκέψεις στη γενιά του Μάη.

Μέσα στη σύγχυση και την αγωνία των καιρών, θέλω να αφιερώσω λίγες σκέψεις στη γενιά του Μάη. Oχι του Μάη του ‘68 , που φέτος σφραγίζει τα 53 της χρόνια λησμονημένη-και, ίσως, ματαιωμένη. Αλλά στη γενιά των υποψηφίων των Πανελλαδικών εξετάσεων, που κάθε Μάη οιστρηλατεί τη νοσταλγία μου. Στη γενιά που περνάει το Μάη της ζωής της, χωρίς να προλαβαίνει να το αντιληφθεί, ασφυκτιώντας κάτω από το βάρος της εξεταστέας ύλης, της βαθμοθηρίας και του στυγνού ανταγωνισμού.

Θέλω ν’ αφιερώσω λίγες γραμμές στα 17,5 χρόνια τους. Και στην έκθαμβη και αμήχανη ενατένιση του αγνώστου, που απλώνεται τρομακτικό και γιγάντιο πέρα από τη διαχωριστική γραμμή σχολείου και ενήλικης ζωής. Στη γεμάτη λαχτάρα βιασύνη τους να δρασκελίσουν το εμπόδιο των εξετάσεων και να καλπάσουν σ’ αυτό που τους φαντάζει και φαντάζονται ως ελευθερία. Στην εφηβική τους άγνοια πως η ελευθερία είναι χίμαιρα και πως μάλλον είναι περισσότερη πίσω από τα κάγκελα της σχολικής αυλής…

Θέλω να αφιερώσω αυτές τις γραμμές στους τελειόφοιτους που συχνά ξημερώθηκαν αγκαλιά με σημειώσεις και βιβλία και με χθεσινό φραπέ. Με την πορτοκαλάδα της μαμάς κρυφά παρατημένη και με τα νύχια βαθιά φαγωμένα.

Αλλά και σ’ αυτούς που ακούσια και ανούσια συνωστίστηκαν στη χορεία των υποψηφίων, παρασυρμένοι από το επιπόλαιο σύστημα, ενώ άλλα χωρούσε το μυαλουδάκι τους και άλλα ζητούσε η καρδούλα τους.  Ή που δεν είχαν –δεν έχουν- προλάβει να ωριμάσουν. Και δε βιάζονται…

Και θέλω να αφιερώσω δυο-τρεις σκέψεις στους γονείς που αυτόν το Μάη περιμένουν ξανά να γεννοβολήσουν οι εννιάμηνες θυσίες τους. Στην άγρυπνη μεσήλικη αγωνία τους που ανεπιτυχώς πασχίζουν να κρύβουν από την εφηβική οργή των τυραννισμένων τυράννων τους. Ντοπαρισμένοι σαν άλογα κούρσας, παραβγαίνουν ασθμαίνοντας με τα παιδιά τους σ’ ένα ξέφρενο αγώνα να «καλύψουν την ύλη», να « βγάλουν την επανάληψη», να υπολογίσουν και να ξαναϋπολογίσουν μία τα δίδακτρα και μία τα μόρια! Και έτσι, ανεπαισθήτως-ευτυχώς- περνούν στην άλλη όχθη. Μετά το Μάη αυτόν δε θα ‘ναι, όπως θεωρούν, γονείς  «επιτυχόντων» ή «ανεπιτυχόντων». Θα είναι γονείς ενηλίκων… Η τελευταία μαθητική άνοιξη των παιδιών είναι γι’ αυτούς το πρώτο φθινόπωρο…

Εγκατεστημένη στη χώρα της ουτοπίας, βλέπω τις αγωνίες να ανταμείβονται. Και τους γονείς να έχουν πάντα πλατιά διαφημιστικά χαμόγελα. Και τα πτυχία να καταξιώνουν και να καταξιώνονται. Στον πραγματικό όμως κόσμο υπάρχουν και οι αποτυχίες και τα δάκρυα. Και η σκληρή ανεργία και οι απογοητεύσεις και η διάψευση…

Αλλά τα 17,5 χρόνια είναι παντού μαγιάτικα και μαγικά. Γιατί ακόμη ονειρεύονται. Ονειρεύονται την επιστημονική και επαγγελματική καταξίωση. Την ανίχνευση και –γιατί όχι- τη δημιουργία ενός κόσμου καλύτερου. Ή έστω ονειρεύονται τις καλοκαιρινές διακοπές. Αλλά με τόσο αξιολάτρευτη έξαψη! Με τόσο πάθος!

Θέλω να αφιερώσω λίγες γραμμές σ’ αυτό το πάθος το αλησμόνητο, το ανεπανάληπτο και αξιοζήλευτο. Σε αυτή τη λαίμαργη προσμονή ενός αύριο που αργά καταλαβαίνουμε ότι ήταν χθες… Προσκυνώ την οριακή σας παιδικότητα, την πρόωρα λεηλατημένη. Τιμώ το μέλλον σας ,που θα έρθει τόσο πολύ γρηγορότερα απ’ όσο νομίζετε. Συμμερίζομαι την κατοπινή νοσταλγία σας, που τώρα χλευάζετε. Φθονώ την τρυφερή αλαζονεία του Μάη σας. Κάθε Μάη. Και πιο πολύ τούτον εδώ, το δύσκολο…

Θα ήθελα να σας συμβούλευα διάφορα. Αλλά είναι τόσο μάταιες οι συμβουλές στην ηλικία σας!… Σας εύχομαι μόνο ολόψυχα, καλό καλοκαίρι!

ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ