Κωστής Παλαμάς

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!
Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
μην τ΄αρνηθείς!
Θυσίαστ’ το, ως τη στερνή πνοή σου.

Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
μην κουραστείς.
Ειν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη

Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μην μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά.
Τι κι αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;

Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
τα βάρη που κρατάς σαν Ατλαντας στην πλάτη.
Υ π ο μ ο ν ή !
Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!