Οποιοσδήποτε επιθυμεί να πουλήσει οτιδήποτε με οποιονδήποτε τρόπο καλεί τους «συλλέκτες» να ανταποκριθούν στο αίτημά του. Συνήθως, όσοι χρησιμοποιούν αυτή την τακτική πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα: Εχω στην κατοχή μου ένα αντικείμενο μηδαμινής αξίας που το κοστολογώ αδικαιολογήτως πανάκριβα. Οπως είναι αναμενόμενο δεν υπάρχει και ιδιαίτερη ζήτηση κι έτσι μετέρχομαι το τελευταίο των επιχειρημάτων: «Απευθύνεται σε συλλέκτες». Φυσικά το παράδειγμα ξεκινάει από εντελώς λανθασμένη βάση. Ο όποιος συλλέκτης είναι κατ’ αρχάς ψαγμένος και δεν πρόκειται ποτέ να αγοράσει κάτι που δεν αξίζει τα χρήματά του.

Είναι επίσης ο τελευταίος που πρόκειται να εντυπωσιαστεί με την υψηλή τιμή και να αποφασίσει να επενδύσει σε αντικείμενο ελάχιστης αξίας. Είναι όμως πραγματικά θλιβερό στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας πόσοι επιτήδειοι νομίζουν πως ο συλλέκτης είναι ένας ηλίθιος που στην ανάγκη του να προμηθευτεί κάτι θα προσφέρει στον πωλητή γη και ύδωρ…

Οι Ελληνες μέσα στην κρίση έμαθαν να είναι υποψιασμένοι και κρατούν στο σύνολό τους σχεδόν μικρό καλάθι. Αν πέσει, παρ’ όλα αυτά, κάποιος θύμα αετονύχη, αυτό θα συμβεί εξαιρετικά σπάνια και μόνο για μια φορά. «Ξυπνήσανε οι σκλάβοι, Αντωνάκη» που έλεγε και η Μάρω Κοντού. Για να συμπληρώσω πως πολύ σύντομα οι εξυπνάκηδες πωλητές του διαδικτύου και όχι μόνο θα αντιληφθούν ότι το μόνο που καταφέρνουν μετερχόμενοι τέτοιες πονηράδες είναι να απολέσουν την αξιοπιστία τους. Και αυτά στην αγορά αντικών μαθαίνονται πολύ γρήγορα, γι’ αυτό τα εγχειρήματα ορισμένων έχουν σύντομη ημερομηνία λήξεως…

 

Άρης Νόμπελης