Το Νταχάου, ένα από τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, βρισκόταν κοντά στο ομώνυμο χωριό που απείχε περίπου 20 χλμ από το Μόναχο. Στη μια πλευρά του κεντρικού δρόμου υπήρχε μια πινακίδα που έδειχνε τον δρόμο για το στρατόπεδο. Εκεί γίνονταν τα δήθεν ιατρικά πειράματα που εφαρμόζονταν σε εκατοντάδες τροφίμους, οι οποίοι μετατρέπονταν έτσι σε πειραματόζωα.

Μεταξύ 1941 και 1942 πραγματοποιήθηκαν περίπου 500 επεμβάσεις σε υγιή άτομα. Ο στόχος ήταν η εκπαίδευση των γιατρών, των SS και των… φοιτητών της ιατρικής! Πολλές από αυτές τις επεμβάσεις ήταν σοβαρές, όπως για παράδειγμα η αφαίρεση της χολής και γίνονταν από δευτεροετείς φοιτητές. Οι επεμβάσεις αυτές απαιτούσαν πεπειραμένους γιατρούς που να είχαν ειδικευθεί στη χειρουργική για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Οπως ήταν αναμενόμενο, πολλοί ασθενείς πέθαιναν κατά τη διάρκεια της επέμβασης είτε αργότερα εξαιτίας μετεγχειρητικών επιπλοκών.

Πραγματοποιούνταν επίσης πειράματα για την ελονοσία σε 1200 τροφίμους, από τους οποίους κανείς δεν προσφέρθηκε για εθελοντής. Τα πειράματα αυτά διεκπεραίωνε ο δρ Σίλινγκ υπό τις προσωπικές οδηγίες του Χίμλερ. Ο Σίλινγκ είτε έβαζε κουνούπια να τσιμπούν τα θύματα είτε τους έκανε ενέσεις με γένη παρασίτων ελονοσίας που είχε αποσπάσει από κουνούπια. Ο στόχος του πειράματος ήταν η δοκιμή ορισμένων φαρμάκων ειδικών για τον ελώδη πυρετό. Οι 30 από τους 40 αυτούς ασθενείς πέθαναν από ελονοσία, ενώ εκατοντάδες άλλοι απεβίωσαν από άλλες ασθένειες επειδή αυτές υπέσκαψαν τον οργανισμό τους. Πολλοί δηλητηριάστηκαν από την υπερδοσολογία δύο νέων πειραματικών φαρμάκων, του νεοσαλβαρσάν και της πυραμιδόνης.

Ο επισμηναγός της Λουτβάφε δρ Σίγκμουντ Ράσερ έκανε και άλλα πειράματα στο Νταχάου. Σε ένα ειδικά διαμορφωμένο φορτηγό, στο οποίο αυξομειωνόταν η ατμοσφαιρική πίεση, έβαλαν 25 ανθρώπους. Σκοπός του πειράματος ήταν η παρακολούθηση της επίδρασης στα θύματα του μεγάλου υψομέτρου ή μιας απότομης πτώσης με αλεξίπτωτο. Πολλοί από τους τροφίμους που υπέστησαν αυτό το πείραμα, το οποίο σίγουρα ήταν καθαρό μαρτύριο, πέθαναν από πνευμονική ή εγκεφαλική αιμορραγία. Οσοι επέζησαν έβηχαν φτύνοντας αίμα όταν τους έβγαλαν από το φορτηγό. Τα εσωτερικά όργανα των θυμάτων στέλνονταν στο Μόναχο για εξέταση. Οι επιζήσαντες συνήθως εκτελούνταν.

Ο δρ Ράσερ έκανε κι άλλα πειράματα για να παρατηρήσει την επίδραση της βύθισης για μεγάλο διάστημα σε παγωμένο νερό. Τα πειράματα αυτά τα περιγράφει ο δρ Φραντς Μπλάχα από την Τσεχοσλοβακία, ο οποίος συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1939 και έγινε τρόφιμος στο Νταχάου. Ο ίδιος ήταν παρών σε πολλά από αυτά τα πειράματα και μάλιστα έδωσε ένορκη κατάθεση το 1946 στη Δίκη της Νυρεμβέργης.

«Το υποκείμενο του πειράματος βυθιζόταν σε παγωμένο νερό και έμενε εκεί μέχρι να χάσει τις αισθήσεις του. Κάθε φορά που η θερμοκρασία του σώματός του έπεφτε έναν βαθμό, παίρναμε αίμα από τον λαιμό του και το εξετάζαμε… Η χαμηλότερη θερμοκρασία σώματος ήταν οι 19 βαθμοί κελσίου, αλλά οι περισσότεροι πέθαιναν στους 25 ή 26 βαθμούς. Όταν τους βγάζαμε από το παγωμένο νερό προσπαθούσαμε να τους συνεφέρουμε με τεχνητή ηλιακή ακτινοβολία, ζεστό νερό, ηλεκτροθεραπεία ή ζωική θερμότητα. Γι’ αυτό το τελευταίο πείραμα χρησιμοποιούσαμε πόρνες και τοποθετούσαμε το σώμα του αναίσθητου άνδρα ανάμεσα στα σώματα δύο τέτοιων γυναικών».

Αυτό ήταν άκρως… διασκεδαστικό και ο Χίμλερ έφερνε κάποιες φορές τους φίλους του να το παρακολουθήσουν! Ενδιαφέρθηκε τόσο πολύ για το πείραμα ώστε να γράψει στον αρχηγό των SS Πολ ενημερώνοντάς τον για την εξέλιξη του πειράματος και πληροφορώντας τον πως είχε διατάξει να οδηγηθούν στο Νταχάου οι κατάλληλες γυναίκες –όχι Γερμανίδες-που θα συνέβαλαν στο να συνέλθουν οι εκτεθειμένοι στο πείραμα. «Επιλέχθηκαν τέσσερα κορίτσια», γράφει «που βρίσκονταν στο στρατόπεδο λόγω ελευθερίων ηθών και επειδή ως πόρνες ήταν πιθανή πηγή μόλυνσης».

Κάποιος δρ Σουτς και άλλοι πραγματοποίησαν περισσότερα πειράματα πάνω σε έναν μεγάλο αριθμό Πολωνών, Τσέχων και Ολλανδών ιερέων. Επέλεξαν μια ομάδα αυτών και τους έκαναν ενδοφλέβια ένεση με πύον! Δεν τους έδωσαν μετέπειτα καμιά θεραπεία ώστε να αποφευχθεί μια φλεγμονή ή μια γενική δηλητηρίαση του αίματος. Στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν διάφορα φάρμακα για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση. Οσοι υπέστησαν αυτό το πείραμα πονούσαν φρικτά και όσοι δεν πέθαναν από σηψαιμία έμειναν ανάπηροι.

Το 1944 πολλοί Ούγγροι και αθίγγανοι υπέστησαν το πείραμα με το αλατόνερο που συνίστατο στο να μην τρώνε και να μην πίνουν τίποτε άλλο εκτός από αλατόνερο, με σκοπό να αναλυθούν στη διάρκεια του πειράματος τα ούρα τους, το αίμα και τα περιττώματά τους.

Αν πληρούνται ορισμένες βασικές προϋποθέσεις, τότε τα πειράματα πάνω σε ανθρώπους συνάδουν με τη δεοντολογία του ιατρικού επαγγέλματος. Για να ικανοποιηθούν αυτές οι προϋποθέσεις τα πειράματα πρέπει να γίνονται κατ’ αρχάς και κατά βάση πάνω σε εθελοντές, δηλαδή άτομα που δίνουν τη συναίνεσή τους με απόλυτη ελευθερία, όχι όμως διά της βίας. Ατομα που μπορούν να αποσυρθούν από το πείραμα σε οποιοδήποτε στάδιο και που συνειδητοποιούν πλήρως τις επιπλοκές και τους πιθανούς κινδύνους. Το επιχείρημα πρέπει ακόμη να υπολογιστεί κατά τέτοιον τρόπο ώστε να παράξει αποτελέσματα που θα είναι ωφέλιμα για την κοινωνία και δεν θα μπορούσαν να αποκτηθούν με άλλα μέσα. Τέλος, το πείραμα πρέπει να γίνεται από πλήρως επιδέξιους, εξειδικευμένους γιατρούς και να υπάρξει στη διάρκεια και στο τέλος του εγχειρήματος ο μεγαλύτερος δυνατός βαθμός ικανότητας και επιμέλειας.

Τα πειράματα που πραγματοποιούσαν οι γιατροί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν ήταν σε καμιά περίπτωση έτσι. Τα υποκείμενα της εξέτασης δεν ήταν εθελοντές. Συχνά εξαναγκάζονταν και ασκείτο πάνω τους σωματική βία. Οι επεμβάσεις γίνονταν ενίοτε από ανειδίκευτα άτομα και συνήθως από ανθυγιεινές συνθήκες. Δεν έγινε καμιά προσπάθεια πρόληψης ή ελαχιστοποίησης του πόνου και το αν θα ζούσαν ή θα πέθαιναν οι ασθενείς ελάχιστα ενδιέφερε. Τα πειράματα κατέληγαν συνήθως στον θάνατο και οι επιζώντες είτε παραμορφώνονταν είτε ακρωτηριάζονταν είτε έμεναν ανάπηροι για όλη τους τη ζωή. Τέλος, πολλά απ’ αυτά τα πειράματα δεν είχαν καμιά ιατρική ή επιστημονική αξία.