Πολλές οι δυστυχίες σε τούτον τον κόσμο, που γίνονται χειρότερες έτσι και φτάσει το κρύο του χειμώνα. Οσο κι αν είναι αμαρτωλοί και ανάξιοι εκείνοι που τις υφίστανται, χρειάζονται, εν τούτοις, τον οίκτο και τη βοήθειά μας…

Η «Νικολέτα» δεν είναι πρότυπο ηθικής, αλλά πολύ θα ήθελα να γνώριζα ποια Νικολέτα θα ήταν πρότυπο ηθικής, έτσι και δεν είχε γνωρίσει οικογένεια, είχε σπίτι της το δρόμο και έπρεπε από μικρή ηλικία να ψάχνει το φαγητό της στα σκουπίδια…

Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό η «Νικολέτα» συζεί αποκλειστικά με τον «Τζόνυ», που είναι κι αυτός αλήτης, αλλά είναι καλόβολος κι ευγενικός, ο οποίος ανέλαβε να την προστατεύει και να διώχνει τους μνηστήρες που την πολιορκούσαν κατά το παρελθόν. Βέβαια, η σχέση τους δεν είναι νόμιμη – δεν έχουν κάνει ούτε πολιτικό γάμο – και γι’ αυτόν το λόγο η «Νικολέτα» προσπάθησε να κρύψει την εγκυμοσύνη της από τη γειτονιά!

Οταν ήρθε η ώρα της, γέννησε τρία παιδιά, από τα οποία ο γιος είναι φτυστός ο ξανθός πατέρας του, με τα ίδια γαλανά μάτια! Η ταλαίπωρη μητέρα έκρυψε τους καρπούς των παράνομων εναγκαλισμών της, για αρκετές μέρες. Από καιρό σε καιρό ακουγόταν, βέβαια, κλάμα βρέφους, αλλά δεν τα έβλεπε κανείς. Μέχρι, φυσικά, τη στιγμή που τα βρέφη άνοιξαν τα μάτια τους και άρχισαν να «μπουσουλάνε» στον κήπο της πολυκατοικίας μας.

Τώρα, τα βρέφη πρέπει να είναι 25 ημερών, αλλά η «Νικολέτα» ταΐζει μόνο τον γιο, που είναι υγιέστατος και στρουμπουλός, και έχει καταδικάσει τα άλλα δύο να πεθάνουν από πείνα! Τι θα απογίνουν αν δεν βρεθεί κάποιος χριστιανός να υιοθετήσει τα χαριτωμένα αυτά κουταβάκια;

Υπάρχει και άλλη παρόμοια δυστυχία! Πρόκειται για την παιχνιδιάρα «Ντόλυ», που ζούσε στα βράχια της πλαζ του «Αστέρα» της Βουλιαγμένης, κάτω από το κτηριακό συγκρότημα του Ορφανοτροφείου της Αρχιεπισκοπής.

Κοκκινομάλλα και χαριτωμένη, πλην επιπόλαια, το είχε ρίξει σε προχωρημένο φλερτ με διάφορους «πλέι-μπόι», που τους άρεσαν τα παιχνίδια στην άμμο. Το αποτέλεσμα υπήρξε δυσάρεστη έκπληξη για την «Ντόλυ», γιατί μια μέρα έφερε στον κόσμο επτά κουταβάκια! Η οικογένεια βρήκε πρόχειρο καταφύγιο κάτω από μια αναποδογυρισμένη βάρκα.

Οταν, με αρκετή καθυστέρηση, μου ανέφεραν το γεγονός, έσπευσα ως … κ υ ν ο ν ι κ ή λειτουργός να προσφέρω τις υπηρεσίες μου, στην ταλαίπωρη μητέρα που έπρεπε να θρέψει επτά στόματα, ταΐζοντας τη μητέρα και τα μωρά.

Λίγες μέρες μετά, υπήρχαν τα πατήματα των κουταβιών και της μητέρας, αλλά η «οικογένεια» έλειπε! Οι εκπαιδευτές του θαλάσσιου σκι με πληροφόρησαν ότι τα μετέφεραν στο Καβούρι, όπου υπήρχε κατάλυμα για τα ζώα.

Η δύσκολη, αλλά με αίσιο τέλος ιστορία της «Ντόλυ» και των κουταβιών της, με έκανε να φοβάμαι πολύ και για το μέλλον του «στρουμπουλού» γιου της «Νικολέτας», ο οποίος παίζει αμέριμνα για την ώρα, αλλά δεν γνωρίζει ποιοι κίνδυνοι παραμονεύουν. Οσο για τα δύο άλλα κουτάβια, δεν κινδυνεύουν προς το παρόν, αφού τα υιοθέτησε όλη η πολυκατοικία.

Και κάνω μια έκκληση σε όλους τους δημάρχους να αναλάβουν μια διαφωτιστική εκστρατεία του κοινού που πρέπει να μάθει να αγαπά τα ζώα, να μην τα εγκαταλείπει στην τύχη τους, αλλά να τα υιοθετεί. Ενα ζώο που έχει εμβολιαστεί κατάλληλα, δεν είναι κίνδυνος, αλλά σύντροφος, πολύ πιο πιστός από πολλούς ανθρώπους.

Φοβούμαι όμως, πως στην Ελλάδα διακατεχόμαστε ακόμη από τη Μεσανατολίτικη νοοτροπία απέναντι στα ζώα.

(Πηγή: ΕΣΤΙΑ, Alter Ego, 20/12/1986)