Στάσου σιμά μου, τυλιγμένη στη σιωπή

που σου επέβαλε της νύχτας τ’ όνειρο.

Σάσου σιμά μου κι ανακάτεψε

τα φύλλα του Ταρώ

κάνοντας την ανάσα ανεμοθρόϊσμα

καθώς η μέρα ξεπετάγεται σαν ανεμώνη

και η καμπάνα της μικρούλας Εκκλησιάς

ηχεί -βραχνός βηματοδότης της γαλήνης.

Στάσου λιγάκι πιό κοντά μου την αυγή

με τον εωθινό τον πέπλο σκεπασμένη

και ξάπλωσε τη Μοίρα μας στη χλόη

σαν ένα δίχτυ αόρατο, γεμάτο αμφιβολίες

και γήτεψέ με, σαν κι εχθές,

για να ξαναπιστέψω στη Χαρά

και την Αγάπη.

Στάσου σιμά μου, έτσι που να μ’ ακουμπάς

με την πανάλαφρη αχλύ της συντροφιάς σου

και πείσε με, αν σου είναι δυνατόν,

ότι τα τραύματα πιά τώρα ιαθήκαν

και πως ο σπόρος που φυτέψαμε μαζί

μέριασε πιά τα χώματα…
κι ανθίζει!

 

Κώστας Μπιζάνος

Απο την Ποιητική Συλλογή “Κτερίσματα”