Φώτης Νόμπελης

Ξεφυλλίζοντας το ευρετήριο τηλεφώνων

συναρίθμησα έναν ακόμη σταυρό.

Ω! Πόσο γρήγορα πληθαίνουν οι σταυροί,

σαν του αλεξανδρινού ποιητή τα κεριά, τα κρύα και κυρτά.

Ηταν αναπάντεχο κάλεσμα. Ενα προσκλητήριο βωβών,

αλλά ήρθε η ώρα του παγερού κόσμου της σιωπής

και με ταξίδεψε σε καιρούς αλλοτινούς,

σ’ εκείνους τους γνώριμους τόπους του νόστου.

Εκεί ένοιωσα τη μοιραία μοναξιά.

Αλίμονο, χωρίς κελαϊδισμούς πουλιών,

χωρίς την ποίηση του Παλαμά,

χωρίς τη μουσική του Χατζιδάκη.

Αναζήτησα τότε την «άμαξα μες τη βροχή» του ποιητή

να μας πάρει με τις ψυχές των αγαπημένων μας.

Και να επιστρέψουμε μαζί,

από κει που ξεκινήσαμε.

Στο μακρινό παρελθόν μας.