Οι  κοσμολόγοι, μετά από λεπτομερέστερες παρατηρήσεις του  διαστήματος, με τη βοήθεια όλο και  τελειότερων  μηχανημάτων, διαφοροποιούν  και , πολλές φορές, ανασκευάζουν  τις  θεωρίες  τους  για το Σύμπαν.

Πιστεύαμε πως  όλη  η  ύλη  του  Σύμπαντος  είναι συγκεντρωμένη στους  γαλαξίες,  τους  πλανήτες,  τους  αστέρες,  τους  αστεροειδείς,  τη μεσοαστρική  σκόνη, κ.λπ. Οταν έγινε γνωστό πως μεγάλη, για την ακρίβεια η μεγαλύτερη (δηλαδή  το  90%) ποσότητα ύλης  δεν  μπορεί  να  ανιχνευθεί,  οι αστρονόμοι ανέπτυξαν τη  θεωρία της  σκοτεινής  ύλης.  Αυτή η θεωρία προκάλεσε τη δραστική αναθεώρηση παλαιότερων υποθέσεων σε πολλούς κλάδους της αστρονομίας.

Οι αστρονόμοι γνώριζαν πως  το  Σύμπαν  διαστέλλεται.  Παρατηρήσεις όμως σε supernova  μακρινών  γαλαξιών  ενισχύουν την άποψη ότι η  ταχύτητα  διαστολής αυξάνεται.  Με τα υπάρχοντα δεδομένα, η αύξηση της ταχύτητας  δεν  μπορεί  να εξηγηθεί.  Ετσι, επικαλέσθηκαν  την  έννοια  της  σκοτεινής  ενέργειας.  Ισχυρίζονται δηλαδή, πως σε όλο το Σύμπαν υπάρχει ένα  πεδίο  σκοτεινής ενέργειας  τόσο  ισχυρό  που  αντισταθμίζει  τη  βαρυτική  ενέργεια. Η  βαρύτητα τείνει να  συγκεντρώσει  την  ύλη  του  ΣύμπαντοςΗ  σκοτεινή  ενέργεια αντιθέτως   προκαλεί τη  διαστολή  του  χωροχρόνου,  με αυξανόμενο ρυθμό. Αν ισχύει αυτό, τότε το  70%  περίπου  της  μάζας  του  Σύμπαντος,  πρέπει να είναι ενσωματωμένο ως  ενέργεια  στον  χωροχρόνο.  Τότε  ο  χωροχρόνος  πιθανόν  να έχει  μάζα,  οπότε η  ορατή  ύλη  (αστέρες, γαλαξίες, πλανήτες, νεφελώματα κ.λπ.) αποτελεί  μικρό  μόνο  μέρος  της  ύλης  του  Σύμπαντος.

Αλλη ομάδα ερευνητών του ουρανού θεωρεί ότι  είναι  δυνατόν,  αντί να αυξάνεται η ταχύτητα διαστολής του Σύμπαντος,   να  ελαττώνεται  η  ταχύτητα  του  φωτός. Και οι δύο θεωρίες καταλήγουν στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη θεωρία,  ίσως  το  Σύμπαν  μας ανήκει σε ένα σύνολο άπειρων  Συμπάντων.  Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Einstein, μια  μαύρη  οπή  μπορεί  να  οδηγεί  σε  ένα  άλλο  Σύμπαν.  Επίσης,  οποιοδήποτε σώμα  βρεθεί  μέσα  σε  μια  μαύρη  οπή,  θα μπορούσε  να  εξέλθει σε «εξωτερική»  περιοχή του  χωροχρόνου.  Αυτή τη νέα  διόγκωση  του  χωροχρόνου, που προέρχεται από το δικό μας Σύμπαν, οι κοσμολόγοι την ονομάζουν  σύμπαν – βρέφος.

Με την παραπάνω διαδικασία,  κάθε  μαύρη  οπή  θα μπορούσε  να δημιουργήσει ένα  νέο  σύμπαντικό  βρέφος,  το οποίο θα ακολουθήσει τον ίδιο κύκλο εξέλιξης με εμάς.  Οπότε είναι δυνατόν το  Σύμπαν  μας  να  συνδέεται  με  άπειρα  άλλα Σύμπαντα.  Πολλοί επιστήμονες θεωρούν αυτή την  υπόθεση  βάσιμη, γιατί αποτελεί  μαθηματική  απόρροια  της  Γενικής  Θεωρίας  της  Σχετικότητας.

Η  μαθηματική  επεξεργασία  της  παραπάνω διαδικασίας έχει ως συνέπεια τη «δυνατότητα» να είναι  οι  μαύρες  οπές  σήραγγες   που  οδηγούν  από  το  ένα Σύμπαν  στο  άλλο,  ή ακόμη και σε  άλλη  περιοχή  του  ίδιου  Σύμπαντος.  Πιο απλά, φαίνεται σαν να υπάρχει  δυνατότητα  αστραπιαίων  ταξιδιών  σε  απείρως μακρινά  σημεία  του  Σύμπαντος, όπως και  ταξιδιών  στο  μέλλον  ή  και  στο παρελθόν.

Προς το παρόν, όλες αυτές οι θεωρίες  αγγίζουν  τα  όρια  της   επιστημονικής φαντασίας,  που μόνο σε κινηματογραφικές παραγωγές μπορούμε να συναντήσουμε, αφού  καμιά  απτή  απόδειξη  δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί.

Ας  μη  μας  διαφεύγει  όμως  πως  και  όλες  οι  μέχρι  τώρα επιστημονικές ανακαλύψεις  κάποτε  φάνταζαν  ως  άπιαστα  οράματα.  

Πηγή : Mark A. Garlick, «The Story of the Solar System», Cambridge University  Press, 2002.

ΝΟΜΠΕΛΗ -ΦΙΛΙΩ