Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΙΖΑΝΟΣ, μετά από 45 χρόνια υπηρεσία στη Μαχόμενη Δικηγορία στον κλάδο του Ναυτικού και Εμπορικού Δικαίου, και μετά από ικανό αριθμό δημοσιεύσεων σε Νομικές Επιθεωρήσεις, έχει αποσυρθεί πλέον από την υπηρεσία της Θέμιδος.

Από την εφηβική του ηλικία έχει ασχοληθεί με την Ποίηση και τη Λογοτεχνία, έχουν δε εκδοθεί τρεις ποιητικές του Συλλογές με τίτλους: «Δοκίμια στο Δεκαπεντασύλλαβο» (1958), «Κτερίσματα» (2000) και  «Voce Rerum, Η Φωνή των Πραγμάτων» (2003) και βρίσκεται υπό έκδοσιν η νέα ποιητική του Συλλογή με τίτλο «Κι Όμως, Κάτι έχει μείνει».

Ως μέλος του Κέντρου Εγκληματολογικών Ερευνών, του Οργανισμού Προλήψεως του Εγκλήματος, του Διοικητικού Συμβουλίου της Αντιαλκοολικής Σταυροφορίας και της International Organizations of Good Templαrs έχει εκτελέσει ένα διετούς διαρκείας Πρόγραμμα Ομιλιών σε 50 Νομούς της Ελλάδος σχετικά με την πρόληψη της Νεανικής Εγκληματικότητας, τον Αλκοολισμό και τα Ναρκωτικά.

Ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου την τελευταία εικοσαετία, και επί τετραετία Πρόεδρος της Περιηγητικής Ενώσεως Χαλανδρίου, έχει δώσει 56 Διαλέξεις σχετικά με την Ελληνική Αρχαιότητα. Η Μελέτη του σχετικά με την «Ιατρική στην Αρχαία Ελλάδα» έχει αναρτηθεί στην  Ιστοσελίδα  της Νευροχειρουργικής   Κλινικής του Νοσοκομείου  «Ο Ευαγγελισμός» και πρόκειται να εκδοθεί σε Σύγγραμμα 180 σελίδων.

Έχει  συγγράψει δύο συλλογές Ηθογραφικών Διηγημάτων με τίτλους «Γλόριες, Παλάβρες και Σπαβέντα Μπριλάντε με την Αύρα του Λεβάντε.» και «Κοταπίττας Ιωάννης, Υπενωμοτάρχης». Επίσης μία τρίτομη Μελέτη 1.600 σελίδων με τίτλο «Η Φιλοσοφία της Αττικής Τραγωδίας» και, σε συνεργασία με την κόρη του Ντένια (Διονυσία) Μπιζάνου, Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπεύτρια, ένα Δοκίμιο 380 σελίδων σχετικά με τους Ήρωες και της Ηρωίδες της Τραγωδίας με τίτλο «Οι Μη Ηττημένοι» όπου οι προσωπικότητες εξετάζονται εξ επόψεως Φιλοσοφικής και Ψυχαναλυτικής. Το Δοκίμιο αυτό έχει βραβευθεί από τον Φιλολογικό Σύλλογο Ο ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ.

Έχει δύο παιδιά, τον Δημήτρη, Οικονομολόγο και την Ντένια Παιδοψυχολόγο-Ψυχοθεραπεύτρια και δύο εγγονούς.

 

Την πρόσμενα

tin-prosmena

Να που ήλθε πάλι σήμερα. Το πρόσμενα πως θα ’ρθει.

Το ένοιωσα πως έλαβε προχθές το κάλεσμά μου

να έλθει, απ’ τις τροχιές που αφήνουνε στα νέφη

τ’ αηδόνια σαν αποδημούν για τα νησιά του νότου.

Πάντα φοβόμουν μη χαθεί στο δρόμο… Μην ξεχάσει

εκείνον που της έστειλε μαντάτο

«Σε προσμένω».

Ήλθε και την περίμενα σαν πρώτα, καθισμένος

μπροστά στο τζάκι βλέποντας τις φλόγες να χορεύουν,

να σχηματίζουν μια μορφή που είναι η μορφή της,

ν’ απλώνουνε μια ζεστασιά, ίδια με τη δική της

κι εγώ να στέκω να κοιτώ, να αισθάνομαι, να νοιώθω

πως είμ’ αυτός, ο διαλεχτός που  αγάπησε…

ο μόνος.

Να που ήλθε πάλι σήμερα. Την πρόσμενα και ήλθε.

Πόσο στ’ αλήθεια έλειψε ; Ούτε που το θυμάμαι!

Ίσως γιατί ποτέ δεν έλειψε από τα όνειρά μου.

Κώστας Μπιζάνος – 1.2.2018

Μια πλήξη

mia-pliksi

Και τώρα, που στο πληκτικό σαλόνι στάει θαμπό

κι ωχρό το ημίφως μιας ζεστής, Απριλιανής ημέρας

βαριά μια πλήξη την καρδιά λαγγεύει και το νου.

Ώρες ρεμβός ν’ακινητώ κι ώρες να νοσταλγώ

αυτό το γνώριμο το φως, την ευωδιά, τον ήχο

μιας παρουσίας αξέχαστης, μιας ομιλίας θερμής,

αυτό τ’ωραίο που την καρδιά θα εφαίδρυνε για λίγο…

 

Σβυσμένοι αχοί, γέλια ιλαρά, φωνές στον δρόμο ηχούνε

κι ίσως δυο χείλη ερωτικά να σμίγουν κάπου εδώ…

Προς την πλαγιά του Υμηττού το σούρουπο θα σέρπει

και κάπου εκεί, στην ερημιά, φωτάκια ωχρά θ’ ανάβουν

σε κάποια σπίτια στη σειρά για να καλοδεχτούνε

τον ερχομό της θαλπωρής, της συντροφιάς μ’ Αγάπη…

 

Μια πλήξη απόψε την ψυχή λαγγεύει και το νου

και ο λογισμός μου αποζητά μια παρουσία που λείπει…

Την πόρτα αφήνω ασφάλιχτη, να ξέρει την προσμένω

μα μόν’η γατούλα μου έρχεται ζητώντας τη στοργή μου.

Κώστας Μπιζάνος – 12.7.2018

 

Συνζώ

synzo

Συνζώ με κάποιες μέρες που διαβήκαν!

Ημέρες που φωτίζουν τη ζωή μου

με φως μιας Δύσης που αντιστέκεται στη Νύχτα.

Με σχήματα τόσο θαμπά, κι όμως γνωστά μου

που η καρδιά μου κράτησ’ αγκαλιά τη θύμησή τους

γιατί έχει γράψει τί εσήμαιναν δυο λέξεις.

Ήτανε βλέπεις το κλειδί για την ψυχή μας.

 

Συνζώ με κάποιες νύχτες που δαβήκαν

και που γεμίζουν τώρα τη ζωή μου

με την αναπνοή της ύπαρξής της

στο μαξιλάρι το διπλό, σαν με κοιτούσε

προσμένοντας να κοιμηθώ, να με σκεπάσει.

 

Συνζώ με την ανάμνηση εκείνου του Άη Γιάννη

που έφερε τ’ αμίλητο νερό, να το ρωτήσει

αν πάντα θ’αγαπιόμαστε, θα ζήσουμε αντάμα,

και, κατά λάθος, έσπασε το αγγειό πού’χε γεμίσει…

 

Είν’ εκκωφαντικός ο αντίλαλος από τις αναμνήσεις

που πλημμυρίζουν την ψυχή σαν την θυμούμαι.

Και προτιμώ να συγκρατώ εκείνη την εικόνα

όταν ερχόταν κι άνοιγε την πόρτα, φωτισμένη

από τη λάμψη του Έρωτα που ακτινοβολούσε…!

Κώστας Μπιζάνος – 12.8.2018

 

Ένα Τραγούδι έζησα

ena-tragoudi-ezisa

Ένα τραγούδι έζησα κάποια στιγμή μαζί της.

Ένα τραγούδι αγαληνό, τραγούδι δίχως νότες

που τό’λεγαν τα μάτια της, σαν της δροσιάς την άχνη.

Μες τη γαλήνη της νυχτιάς ένοιωθα το ρυθμό του

και στο γαλάζιο πρωινό ανέτειλε σαν Ήλιος.

 

Ένα τραγούδι έζησα. Τραγούδι δίχως μέλος.

Δίχως σκοπό και μουσική, μά τόση αρμονία

σε μια ματιά, σε μια σιωπή, σ’ ένα γλυκό της γέλιο,

στον ψίθυρο μιας προσευχής, σε μιας πνοής το χάδι.

 

Ένα τραγούδι έζησα κάποια στιγμή μαζί της.

Τραγούδι που το τραγουδώ και θα με συντροφεύει.

Τραγούδι που δεν είχε αρχή

και δεν θα έχει τέλος.

Κώστας Μπιζάνος – 28.6.2019