Ο όρος «Τέλος Εποχής» χρησιμοποιείται για το δυσάρεστο ή ευχάριστο τέλος  μιας συμβίωσης, μιας οικογενειακής κατάστασης και γενικά μιας χρονικής ενότητας που δε θα επαναληφθεί.

Τέλος εποχής είναι το όριο της νηπιακής ηλικίας του παιδιού όταν κάνει την εγγραφή του στο Δημοτικό, αργότερα η εγγραφή του στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Όλα αλλάζουν σε αυτές τις μεταβάσεις: οι δάσκαλοι ή οι καθηγητές, τα ωράρια, η πρωϊνή διαδρομή καθώς και ο κύκλος φίλων. Η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο σηματοδοτεί το τέλος της ανήλικης ζωής, τη συμμετοχή σε εκλογές, σε δικαιώματα όπως η λήψη διπλώματος οδήγησης και άλλα. Το πριν είναι πολύ διαφορετικό από το μετά, αλλά σε αυτές τις ηλικίες, ποιόν απασχολεί αν τελείωσε μια εποχή; Το μόνο που τον απασχολεί είναι να περάσει στην επόμενη εποχή και να καταβροχθίσει τη ζωή μπροστά του. Γιατί κατά κανόνα ή κατά την άποψή του, η επόμενη εποχή είναι πιο συναρπαστική από την προηγούμενη.

Το τέλος εποχής το αντιλαμβανόμαστε για πρώτη φορά με το γάμο μας ή με το θάνατο ενός γονιού. Καταλαβαίνουμε ότι τα πράγματα δε θα ξαναγίνουν όπως ήταν. Είμαστε πια σε ηλικία να αντιληφθούμε τις επιπτώσεις των αλλαγών που έρχονται. Και ότι δεν είναι πάντα ευχάριστες. Από την ηλικία των 30 και μετά, το τέλος εποχής είναι κάτι που συμβαίνει όλο και πιο συχνά:

-Το τέλος της φοιτητικής ζωής είναι αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη νοσταλγία, όχι επειδή ήταν τόσο υπέροχα τα φοιτητικά χρόνια αλλά γιατί είναι τόσο απαίσια αυτά που ακολουθούν.

-Η αποκοπή  από τον κολλητό λόγω γάμου, μετανάστευσης ή θανάτου. Νομίζατε ότι θα έχετε πάντα ο ένας τον άλλον, οι ανάγκες όμως της ζωής σας χωρίζουν.

-Το τέλος ενός μεγάλου έρωτα ή της πρώτης σοβαρής σχέσης. Θα αλλάξει για πάντα τον τρόπο που θα βλέπεις τους μελλοντικούς υποψήφιους συντρόφους.

-Το τέλος μιας μακροχρόνιας απασχόλησης ή εργασίας. Μαζί με τη θέση εργασίας χάνονται και οι φιλίες με συναδέλφους που περνούσες μαζί τους το μεγαλύτερο μέρος της μέρας σου, περισσότερο και από το χρόνο με το σύντροφο ή τους γονείς σου.

-Το τέλος ενός γάμου είναι η οριστική αποχώρηση από το σχήμα του  ζευγαριού  και την πολυπληθή ομάδα γύρω του: γονείς, συγγενείς, συνάδελφοι και φίλοι του συντρόφου μετατρέπονται εν μία νυκτί σε εχθρούς και ανθρώπους που αποφεύγεις από δω και μπρος.

-Όταν πεθάνει ένας γονιός, ξέρεις ότι τίποτα δε θα είναι πια όπως πρώτα. Εκείνο που δεν ξέρεις και που δε βλέπεις να έρχεται, είναι η αλλαγή συμπεριφοράς των υπολοίπων μελών της οικογένειας. Λες και ξαφνικά απελευθερώθηκαν από τον πατέρα  που έφυγε και εκδηλώνουν τα τερατώδη ένστικτα της αχαριστίας, της αρπακτικότητας και της απληστίας. Του κανιβαλισμού που έκρυβαν καλά μέχρι τότε. Γιατί όμως; Μήπως φοβόντουσταν ένα γεροντάκι που έφυγε στα 94 χρόνια του χωρίς να υψώσει μια φορά τη φωνή σε όλη τη ζωή του; Δε στέκει. Η εξήγηση είναι ότι με το θάνατό του, έπεσε το ψυχολογικό φράγμα. Και έτσι, από 4-μελής μια οικογένεια που ήταν, δε γίνεται 3-μελής με το θάνατο του γονιού αλλά διαλύεται και καταργείται. Εδώ δεν ισχύει η αφαίρεση των μαθηματικών και της λογιστικής. Οπότε αναρωτιέσαι: ποιό ήταν τελικά αυτό το δημιούργημα του πατέρα που κράτησε επί 50 χρόνια και θρυμματίσθηκε σε μερικούς μήνες μετά το θάνατό του; Αέρας κοπανιστός η Αγία Οικογένεια.

-Η αποκοπή από συγγενείς που σαν τυφλός δεν έβλεπες ως τώρα ότι σε μισούν και σε φθονούν αλλά βασιζόσουν  στο ότι θα τους είχες πάντα κοντά σου γιατί ως γνωστόν «το αίμα νερό δε γίνεται»: χα,χα,χα σου έχω νέα: το αίμα σίγουρα δε γίνεται νερό αλλά γίνεται δηλητήριο. Μια ξαδέλφη που έχεις ευεργετήσει ξανά και ξανά, ξαφνικά παριστάνει τον κινέζο όταν για πρώτη φορά ζητάς την κατανόησή της-απλώς- σε ένα πρόβλημά σου. Η βάναυση αποκοπή από έναν ανηψιό που μεγάλωνες για χρόνια σαν παιδί σου: του έγραφες βιβλία, τον έμαθες να γράφει ο ίδιος, τον έμαθες να ζωγραφίζει και να φτιάχνει κόμικς, τον έμαθες να αγαπάει τη μουσική και χάρη σε σένα γράφτηκε σε Ωδείο, αλλά κυρίως τον έκανες έναν υγιή, καλό και συμπαθητικό άνθρωπο. Όλα αυτά όμως προκάλεσαν ζήλεια και φθόνο στο πρόσωπό σου.

-Μια εγχείριση που θα αλλάξει τον τρόπο ζωής σου χωρίζει τη ζωή στο Πριν και το Μετά.

Μη αναστρέψιμες αλλαγές, οι περισσότερες ανεπιθύμητες και αναπόφευκτες, που πληθαίνουν όσο μεγαλώνεις. Η κάθε μία αφήνει ένα σημάδι στην ψυχή και το σώμα σου. Γίνεσαι πιο κατηφής, πιο δύσπιστος, πιο πληγωμένος, πιο μελαγχολικός, πιο κυνικός  όσο περνάει ο καιρός. Γι αυτό οι γέροι είναι εγωϊστές. Ξέρουν ότι αν δε φροντίσουν αυτοί τον εαυτό τους, κανείς δε θα το κάνει. Έχουν χορτάσει από λόγια, προδοσίες, καυγάδες, απογοητεύσεις και έχουν φθάσει στην ουσία της επιβίωσης. Μέχρι πόσα Τέλη Εποχής θα αντέξει ο καθένας, εξαρτάται από την υπομονή και την αντοχή του στα χτυπήματα.

Άντε και σιδεροκέφαλοι!

 

Οδυσσέας