Θα φύγεις… Μα στη θλίψη μου θα φτάνουν
τα φιλιά σου,
σαν κάποιο χάδι μακρινό νυχτερινού
ζεφύρου.
Θα με πλανεύει μυστικά σαν πρώτα,
η αγκαλιά σου,
και θα ξεχνιέμαι στην πικρή την πλάνη
κάποιου ονείρου.

Θα φύγεις… Και τα δειλινά θλιμμένα
θα διαβαίνουν,
και θάρχονται μεθυστικά τ’ αγαπημένα
βράδυα.
Μαζί τους όλες τις γλυκές θύμησες
θα μου φέρνουν,
και θα μ’ αγγίζουν την ψυχή σαν όνειρα,
σαν χάδια.

Ζαχαρίας Νόμπελης (1895 – 1981)