1982, Φόνοι με Τylenol

Το Τylenol είναι ένα από τα γνωστότερα παυσίπονα – αντιπυρετικά που μπορεί κάποιος να βρει σχεδόν παντού στις ΗΠΑ. Ομως, τον Σεπτέμβριο του 1982, κάτοικοι του Σικάγου άρχισαν να πέφτουν νεκροί, ο ένας μετά τον άλλο, έχοντας πάρει αυτό το θεωρητικά αθώο χάπι.

Ηταν μια Τετάρτη πρωί του 1982 όταν η 12χρονη Μέρι Κέλερμαν σηκώθηκε από το κρεβάτι με πονόλαιμο και γενική αδιαθεσία. Οι γονείς της, της έδωσαν το «στάνταρ» παυσίπονο της εποχής, ένα δυνατό Tylenol, για να συνέλθει και να πάει στο σχολείο. Η Μέρι, μπήκε στο μπάνιο και έκλεισε την πόρτα. Λίγο αργότερα, ο πατέρας της άκουσε έναν δυνατό γδούπο. Ανοιξε την πόρτα και τη βρήκε αναίσθητη στο πάτωμα. Παρά τις προσπάθειες του προσωπικού των Πρώτων Βοηθειών, η Μέρη ήταν νεκρή στις 10 το πρωί.

Σ’ ένα προάστιο στην άλλη άκρη της πόλης, ο Ανταμ Γιάνους, ένας 27χρονος υπάλληλος ταχυδρομείου, ξύπνησε νοιώθοντας άρρωστος και δεν πήγε στη δουλειά του. Πήγε στο φαρμακείο και αγόρασε το συνηθισμένο αντιπυρετικό Tylenol και πήρε δύο χάπια. Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά, και ο Γιάνους κατέρρευσε στην κουζίνα. Οι γιατροί έκαναν λόγο για έμφραγμα, παρά το νεαρό της ηλικίας του και την καλή υγεία του.

Σε κατάσταση προφανούς απόγνωσης, τα μέλη της οικογένειας του Ανταμ συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του. Ο 25χρονος Στάνλεϊ, αδελφός του Ανταμ, και η γυναίκα του, η 19χρονη Τερίσα, συγκλονισμένοι από τον απρόοπτο θάνατο, άνοιξαν το ντουλάπι και πήραν μερικά χάπια Tylenol από το φαρμακείο το Ανταμ για να συνέλθουν. Πρώτος κατέρρευσε ο Στάνλεϊ, μετά η Τερίσα.

Ο Τόμας Κιμ, διευθυντής του νοσοκομείου Νόρθγουέστ Κομιούνιτι, υπέγραψε το έγγραφο θανάτου του Στάνλεϊ, αποδίδοντας τον θάνατο σε έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Η 29η Σεπτεμβρίου 1982 δεν ήταν ημέρα θανάτου μόνο της Μέρι Κέλερμαν και του Ανταμ Γιάνους, αλλά και της Μέρι «Λιν» Ράινερ μιας 27χρονης λεχώνας, που πήρε το Tylenol για τους φυσιολογικούς πόνους μετά τη γέννα, και πέθανε ακαριαία.

Εκείνο που ο Δρ Κιμ διαπίστωσε γρήγορα, ήταν ότι όλα τα θύματα παρουσίασαν συμπτώματα δηλητηρίασης με κυανιούχο κάλιο. Οι εξετάσεις αίματος επιβεβαίωσαν τη διάγνωσή του.

Στο τέλος εκείνης της μοιραίας Τετάρτης, περίπου 12 ώρες μετά την αναγγελία του θανάτου της Μέρι Κέλερμαν, δύο πυροσβέστες της περιοχής, που παρακολουθούσαν τις εξαγγελίες των θανάτων από το ραδιόφωνο, ήσαν οι πρώτοι που εντόπισαν το Tylenol ως κοινό στοιχείο των θανάτων, και ενημέρωσαν τον Δρα Κιμ. Τότε, οι Αρχές διαπίστωσαν ότι οι συσκευασίες του επίμαχου δηλητηρίου προέρχονταν από την ίδια παρτίδα.

Ο Νίκολας Πίσχος, στέλεχος του Κέντρου Ιατρικών Ερευνών του Ιλινόις, που είχε αναλάβει να εξετάσει τα επίμαχα μπουκαλάκια του Tylenol, άκουσε τον προϊστάμενό του να επισημαίνει ότι τα χάπια είχαν την ιδιαίτερη μυρωδιά του κυανίου. Οποιος κι αν ήταν ο δολοφόνος, είχε αποσπάσει κάψουλες από τα μπουκαλάκια, και τις είχε αντικαταστήσει με εμποτισμένες με θανατηφόρες δόσεις υδροκυανίου. Μόνο 5-7 μικρογραμμάρια του δηλητηρίου επιφέρουν τον θάνατο, αλλά τα μολυσμένα χάπια περιείχαν αρκετές χιλιάδες φορές περισσότερο δηλητήριο. Ηταν επόμενο λοιπόν, οι άτυχοι που κατανάλωσαν τα δηλητηριασμένα χάπια να καταρρεύσουν σε λίγα λεπτά.

Από την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου, την επομένη των πρώτων θανάτων, η Αμερικανική Διεύθυνση Τροφίμων και Φαρμάκων, σε συνεργασία με Αστυνομία και εθελοντές, άρχισε να ενημερώνει τους πολίτες ώστε να μην χρησιμοποιούν το Tylenol, ακόμη κι αυτό που είχαν στα σπίτια τους.

Παρά τη γενική κινητοποίηση, ο αριθμός των θυμάτων συνέχισε να μεγαλώνει, από ανθρώπους που δεν είχαν λάβει την προειδοποίηση είτε γιατί έλειπαν στο εξωτερικό, όπως η αεροσυνοδός Πόλα Πρινς, που μόλις είχε φθάσει στο Σικάγο.

Οπως ήταν αναμενόμενο ακολούθησαν και οι περιστασιακοί μιμητές, οι οποίοι δυσκόλευαν πολύ το έργο των ειδικών.

Η Αστυνομία συνέλαβε πολλούς υπόπτους και τους ανέκρινε εξονυχιστικά αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Στο τέλος, ακόμη και οι κορυφαίοι αστυνομικοί ερευνητές της χώρας που επιστρατεύθηκαν, σήκωσαν τα χέρια ψηλά, μην κατορθώνοντας να φτάσουν σε κάποια λύση.

Η μόνη ουσιαστική, έστω έμμεση πρόοδος που προέκυψε από τη διερεύνηση αυτής της ιστορίας, αφορούσε τον τρόπο συσκευασίας των φαρμάκων. Λίγες ημέρες μετά τους θανάτους, οι νομοθέτες άρχισαν να προτείνουν νέες διατάξεις που απαιτούσαν από τις παρασκευάστριες εταιρείες να σφραγίζουν τα δοχεία των φαρμάκων με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Μπορεί σήμερα, το μικρό αλουμινένιο κάλυμμα να θεωρείται σχεδόν αυτονόητο, όμως προτού η Μέρι Κέλερμαν καταρρεύσει στο μπάνιο της, το μόνο που εμπόδιζε τον δολοφόνο να από το να σπείρει το δηλητήριο ήταν το καπάκι του μπουκαλιού.

Από τους αρχικούς ερευνητές, ο Νίκολας Πίσχος εξέφραζε πάντα τη βαθειά θλίψη του για το γεγονός ότι ύστερα από τόσα χρόνια ο φονιάς παραμένει ασύλληπτος.

(Πηγή: ΑΝΕΞΙΧΝΙΑΣΤΟΙ ΦΟΝΟΙ, Αμπερ Χαντ & Εμιλι Τόμσον, Εκδ. Πεδίο)