Κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στη Στοκχόλμη, μεσουρανεί το άστρο του 24χρονου αθλητή Κωνσταντίνου Τσικλητήρα. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί εκείνες τις στιγμές το τραγικό τέλος που τον περίμενε.

Ο Τσικλητήρας γεννήθηκε στην Πύλο της Μεσσηνίας το 1888 και ασχολήθηκε από παιδί με τον αθλητισμό. Η πρώτη του μεγάλη διεθνής επιτυχία ήρθε το 1908, όταν πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και κέρδισε δύο αργυρά μετάλλια, το ένα στο μήκος άνευ φοράς και το άλλο στο ύψος άνευ φοράς. Εκτοτε, ο νεαρός αθλητής του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου, ενέτεινε τις προσπάθειές του και σημείωσε πολλές ακόμα επιτυχίες, κερδίζοντας την αγάπη όλου του φίλαθλου κόσμου.

Την Ανοιξη του 1912, ο Τσικλητήρας, που βρισκόταν σε πολύ μεγάλη φόρμα, μετέσχε στους 11ους Πανελλήνιους Αγώνες και κέρδισε τέσσερις πρώτες νίκες, στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς, στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς και στο άλμα εις μήκος μετά φοράς και στο Πένταθλο. Με τις νίκες του εκείνες, συνέβαλε καθοριστικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος 1912 από τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο.

Λίγους μήνες αργότερα, ο Τσικλητήρας εκπροσώπησε επάξια την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης, κερδίζοντας ένα χρυσό μετάλλιο στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς (3,37 μ.) και ένα χάλκινο στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς (1,55 μ).

Ως προς την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στη Στοκχόλμη, πρέπει να σημειωθεί ότι ο νεαρός Μεσσήνιος αθλητής πάλεψε νικηφόρα – στην τελική φάση της προσπάθειας – με δύο φοβερούς αντιπάλους από τις ΗΠΑ, τους αδελφούς Πλατ και Μπεν Εϊνταμς. Για το τι ακολούθησε, διαβάζουμε από το βιβλίο του Π. Μανιτάκη «100 χρόνια νεοελληνικού αθλητισμού»:

«Δόξα τω θεώ! Ο Κώστας είναι Ολυμπιονίκης!

Τρελός από χαρά κάνει κι αυτός την τελευταία του προσπάθεια, ο νους του όμως δεν είναι πια εδώ… έχει φθάσει κιόλας στην πατρίδα του στην Πύλο, στους γηραιούς γονείς του, στα αδέρφια του, στον Πανελλήνιο και τους συναθλητές του, στον μεγάλο προπονητή, που τον δημιούργησε και με άκαμπτη υπομονή και στοργή του άνοιξε τον δρόμο προς τη νίκη, τον Φίλιππο Καρβελά. Και η προσπάθειά του πάει χαμένη, αλλά ποιος το λογαριάζει πια αυτό.

Συναγερμός των ολίγων Ελλήνων του Σταδίου, που τρέχουν από παντού να τον αγκαλιάσουν και να τον φιλήσουν, ενώ σε λίγο, με την ανακοίνωση του αποτελέσματος, υψώθηκε και η σημαία μας στον ιστό της νίκης, που χαιρετήθηκε με την εκτέλεση του Εθνικού μας Υμνου. Και τα δάκρυα τρέχουν από τα μάτια όλων των παρόντων Ελλήνων, που ευτύχησαν να ζήσουν μια τόσο μεγάλη και ιστορική στιγμή του Εθνους και του αθλητισμού μας».

Ομως ο θάνατος έχει ήδη ζηλέψει τη δόξα του παλικαριού. Λίγους μήνες αργότερα, ο Τσικλητήρας στρατεύεται (περίοδος των Βαλκανικών Πολέμων) και πολεμά στην πρώτη γραμμή. Εκεί προσβάλλεται από επιδημία μηνιγγίτιδας και μεταφέρεται εσπευσμένα στην Αθήνα.

Θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 10 Φεβρουαρίου 1913, στο Δημοτικό Νοσοκομείο.

ΝΕΑ ΤΗΣΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ 1910 – 1919