Το βιτριόλι είναι η κοινή ονομασία του θειικού οξέος.

Το θειικό οξύ ανακάλυψε ο αλχημιστής Αμπού Μούσα Τζαμπίρ, τον 8ο αιώνα. Το οξύ μελετήθηκε αργότερα, τον 9ο αιώνα, από τον πέρση γιατρό και αλχημιστή Ιμπν Ζαχαρίγια αλ-Ραζί.

Στην Ευρώπη έγινε γνωστό, μέσω μεταφράσεων αραβικών και περσικών εγχειριδίων, που καταγράφηκαν σε βιβλία αλχημιστών, όπως ο Γερμανός Αλβέρτος ο Μέγας (Albertus Magnus), του 13ου αιώνα.

Οι αλχημιστές αναζητούσαν κυρίως δύο ουσίες: Την «Πανάκεια» και τη «Φιλοσοφική Λίθο». Η Πανάκεια, ήλπιζαν να είναι ένα φάρμακο, που να γιατρεύει όλες τις ασθένειες. Η Φιλοσοφική Λίθος θα ήταν μία ουσία που θα μετέτρεπε τα μέταλλα, κυρίως τον σίδηρο, σε χρυσό. Υπάρχει και μια αλχημιστική συμβουλή του Βασιλείου Βαλεντίνο που λέει: «Επισκέψου το κέντρο της Γης και, καθαρίζοντας, θα βρεις τη μυστική Φιλοσοφική Λίθο».

Το βιτριόλι θεωρούνταν ευρύτατα η πιο σημαντική αλχημιστική ουσία, ιδιαίτερα για τη χρήση του ως «φιλοσοφικής λίθου», επειδή διέλυε όλα τα μέταλλα, εκτός από τον χρυσό. Βέβαια, δεν είχαν λάβει υπόψη τους, ότι αν όλος ο σίδηρος του κόσμου μετουσιωνόταν σε χρυσό, η αξία του χρυσού θα κυλούσε στα τάρταρα, ενώ η αξία του σιδήρου θα ανέβαινε στον ουρανό!

Οσον αφορά στην Πανάκεια, έχει εν μέρει βρεθεί: Υπάρχουν τα παυσίπονα, όπως η ασπιρίνη και η παρακεταμόλη (Depon, Panadol) που απαλύνουν σχεδόν όλους τους πόνους, καθώς και η κορτιζόνη, που οι ιατροί συνιστούν για πλήθος ασθενειών, με θεαματικά αποτελέσματα!

Η παραγωγή θειικού οξέος σε μεγάλη κλίμακα άρχισε από το 1736, από τον Αγγλο φαρμακοποιό Τζόσουα Γουόρντ. Το θειικό οξύ είναι σήμερα ένα από τα κορυφαία προϊόντα της χημικής βιομηχανίας, Η αξία των αποθεμάτων αγγίζει τα 8 δις δολάρια των ΗΠΑ.

Το θειικό οξύ μείγνυται με το νερό σε κάθε αναλογία, αλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Οπως συμβουλεύει το «Εγχειρίδιον Χημείας» του Θ. Σταθοπούλου, του 1921 (!):
« Προστίθεται το οξύ εις το ύδωρ και όχι το αντίστροφον, δι’ αποφυγήν ατυχήματος, εκ της υψηλής θερμοκρασίας που αναπτύσσεται. Το οξύ είναι λίαν καυστικόν και παράγει επί του δέρματος βαθέα εγκαύματα.
Εσωτερικώς λαμβανόμενον (σ.σ. αν το πιείτε δηλ.) είναι ισχυρόν δηλητήριον, διότι διαβιβρώσκει τον βλεννογόνον και επιφέρει ταχέως τον θάνατον».

ΦΙΛΙΩ ΝΟΜΠΕΛΗ
Πυρηνική Χημικός