Εκείνο τον Ιούνιο του 1984 τελείωνα τις σπουδές μου στο γυμνάσιο, γνωρίζοντας από μικρός για το οργουελικό 1984 αλλά εντελώς ανυποψίαστος για το τι επρόκειτο να μου συμβεί το μοιραίο καλοκαίρι της χρονιάς αυτής, όταν για πρώτη φορά ο εαυτός μου, απογοητευμένος από την όλη μου εικόνα, θα μου έκανε μια αιφνιδιαστική και σφοδρότατη επίθεση και θα ξεκινούσαν και επισήμως τα δικά μου… πέτρινα χρόνια. Κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως σήμερα, 36 ολόκληρα χρόνια μετά, θα με στοίχειωνε ακόμη η χρονιά-ορόσημο στη ζωή μου. Το 1984 σηματοδότησε το οριστικό τέλος των ανέμελων, παιδικών χρόνων της αθωότητας και το επώδυνο και σκληρό πέρασμα στην εφηβεία…

Βεβαίως, το άγχος, η ανασφάλεια, τα ψυχολογικά προβλήματα εν γένει είχαν αυστηρά προειδοποιήσει τουλάχιστον δέκα χρόνια πριν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά αγνόησα, όπως και ο περίγυρός μου, τα ευδιάκριτα σημάδια που προμήνυαν την καταιγίδα. Τα υποτίμησα ή, ακόμα χειρότερα, τα θεώρησα φυσιολογικά ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου…

Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής σε παιδαγωγική σχολή κι έτσι μου προσφέρθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσω κάποια (μάλλον γερμανικά) τεστ, τα οποία αφορούσαν τον επαγγελματικό προσανατολισμό, την ψυχολογική μου κατάσταση και τη σεξουαλική μου υπόσταση. Απ’ ό,τι είμαι σε θέση να θυμηθώ, το τεστ της κλίσης περιελάμβανε αρκετές αλλά μπερδεμένες ερωτήσεις που ήταν αδύνατο να το ξεγελάσεις: θα μου έδειχνε με ακρίβεια τα ουσιαστικά, επαγγελματικά μου προσόντα. Παίρνοντας τα αποτελέσματα στα χέρια του ο ειδικός ψυχολόγος της σχολής ενθουσιάστηκε. Το σύνηθες για τον μέσο όρο ήταν μία άντε δύο κλίσεις και ενδιαφέροντα που ξεπερνούσαν το 50%. Με απλά λόγια: όλα τα επαγγέλματα κατατάσσονταν σε κάποιες μεγαλύτερες κατηγορίες. Αναλόγως τις απαντήσεις, αν σε μία από τις κατηγορίες η βαθμολογία σου πέρναγε το 50% τότε σήμαινε πως διαθέτεις το συγκεκριμένο ταλέντο και επομένως μπορείς να διακριθείς και να διαπρέψεις σε ορισμένα επαγγέλματα. Ειλικρινά, μου είναι αδύνατο να θυμηθώ όλες τις κατηγορίες. Ιδιαίτερη σημασία όμως έχει το γεγονός πως ανακάλυψα πέντε (5) κλίσεις σε εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους αντικείμενα! Δυστυχώς η μνήμη μου με προδίδει: θυμάμαι μονάχα ότι συγκέντρωσα 90% στα «πειστικά» επαγγέλματα (ηθοποιός, πωλητής, δικηγόρος, πολιτικός κ.ά.), δηλαδή διέθετα σε σπάνιο βαθμό το προτέρημα να πείθω τους άλλους πως είχα δίκιο (ακόμη κι αν δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο…). Και τα καλά νέα δεν σταματούσαν εκεί: η αξιόπιστη εξέταση έδειξε και ξεχωριστή ικανότητα στα οικονομικά, ενώ έπεφτα από τα σύννεφα μαθαίνοντας για ένα αυθεντικό ταλέντο στη μουσική. Τα άλλα δύο προτερήματα χάθηκαν στην αχλύ του χρόνου. Πιο πολύ ενδιαφέρον είχε όμως η πιστοποίηση των τομέων που δεν είχα καμιά ιδιαίτερη κλίση: για τον αθλητισμό το αποτέλεσμα ήταν 25%, για την καταλληλότητα σε «κοινωνικά επαγγέλματα» (ιερέας, νοσοκόμος, κοινωνιολόγος, κοινωνικός λειτουργός) βυθιζόμουν στο πενιχρό 6%, ενώ ήρθα τελευταίος στο ταλέντο για μηχανικός (κάθε είδους) με μόλις 3%! Αυτό σήμαινε απλά πως αν παίρναμε τυχαία εκατό ανθρώπους από τον δρόμο και τους διδάσκαμε σε σχολή μηχανικών, οι επιδόσεις μου στο συγκεκριμένο επάγγελμα θα με κατέτασσαν στην 97η θέση…

Με την ικανοποίηση των γονιών μου και τη δική μου για το απρόβλεπτα θετικό αποτέλεσμα, προσήλθα στο σεξουαλικό τεστ που αποδείχθηκε ελάχιστα ενδιαφέρον, αφού εντόπισε απλώς έναν ελαφρύ πουριτανισμό!

Ο κ. Χιώτης, ο ειδικός στην ανάγνωση των αποτελεσμάτων, δεν είχε την παραμικρή αμηχανία να ανακοινώσει ευχάριστα νέα. Εκανε απλώς μια επισήμανση, αδιάφορη για όλους μας εκείνη τη μέρα, η οποία θα συνόδευε τη ζωή μου μέχρι το τώρα: «Μμμμ, ωραία, πέντε ολόκληρες κλίσεις, ο νεαρός μπορεί να πετύχει σε πολλά πεδία αλλά θα δυσκολευθεί να ανακαλύψει με τι θέλει πραγματικά να ασχοληθεί στη ζωή του…». Αν με ρωτήσει κάποιος σήμερα, μεσήλικα 50 ετών, τι ακριβώς μου ταιριάζει να κάνω στη ζωή μου, δεν γνωρίζω τι να του απαντήσω…

Σε γενικές γραμμές τα αποτελέσματα υπήρξαν ενθαρρυντικά, οπότε ο ψυχολόγος της ιστορίας μας μου έφερε το τελευταίο, το ψυχολογικό τεστ. Απάντησα με απόλυτη ειλικρίνεια σε όλες τις ερωτήσεις και του παρέδωσα το χαρτί δίχως να δείξω κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο κ. Χιώτης το πήρε μπροστά του, κοίταζε με απορία αρχικά τις απαντήσεις και με… τρεμάμενα χέρια ξεφύλλιζε τις κόλες, γυρνώντας πίσω ξανά και ξανά για να διασταυρώνει τις απαντήσεις. Ηταν ολοφάνερο πως κάτι δεν πήγαινε καλά…

Είμαι η Ρολογιά και όσα διαβάσατε συνέβησαν στην πραγματικότητα.

(η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα…)