Οποιος διάβασε τις προηγούμενες αναρτήσεις θα αντιλήφθηκε σύντομα ότι, σε αντίθεση με την υπόθεση της Σταυρούλας που απέτυχε εξαιτίας της δικής μου δειλίας και ανικανότητας, στην περίπτωση του «επώνυμου» έρωτα δεν με συντρόφευσε ποτέ στις επίμονες και συστηματικές προσπάθειές μου η τύχη. Η οποία, επιτέλους, αποφάσισε να κάνει την εμφάνισή της με τη μορφή ενός παιδικού φίλου και παλιού συμμαθητή στο δημοτικό, του Νίκου. Κανένας φυσικά δεν θα περίμενε πως μια ξαφνική και κοινωνικού χαρακτήρα επίσκεψη του Νίκου στο πατρικό μου θα έλυνε μια και καλή τον γόρδιο δεσμό και θα έδινε τέλος στη δικαιολογημένη απόγνωση που οδηγούσε αναγκαστικά ο… χάρτης της Ελλάδας με την τεράστια ακτογραμμή και το ψάξιμο ενός εξοχικού σε ολόκληρη την παραλιακή χώρα και στα νησιά.

Οταν πρωτομίλησα στον Νίκο για τον φλογερό μου έρωτα, αλλά και το αδιέξοδο στο οποίο είχα περιέλθει, με το εφιαλτικό σενάριο ενός ατελείωτου καλοκαιριού δίχως να μπορώ να κάνω το παραμικρό να παραμονεύει το μόνο που δεν ήλπιζα ήταν να μου απαντήσει χωρίς να ξαφνιαστεί: «Ξέρω πού βρίσκεται το εξοχικό της». Είναι μία από εκείνες τις λιγοστές στιγμές της ζωής που αναρωτιέσαι πώς γίνεται να ήρθαν έτσι βολικά τα πράγματα…

Ενθουσιασμένος τον… έπιασα από τον γιακά: «Πες μου…». «Μια φορά με κάποιον φίλο που τη γνώριζε επισκεφθήκαμε το εξοχικό της. Βρίσκεται στο Κιάτο και συγκεκριμένα…». Και δίχως να τέλειωνε τη φράση του η επιχείρηση «Κιάτο» θα μπορούσε να στεφθεί από επιτυχία: Δεν χρειαζόμουν τίποτε άλλο για να προχωρήσω στην εφαρμογή της…

Το σχέδιο μόνο περίπλοκο δεν μπορούσες να το χαρακτηρίσεις: Θα πήγαινα στο Κιάτο μαζί με μια καλή φίλη με καταγωγή από το Ξυλόκαστρο-για να μην τρομοκρατηθεί. Θα φύλαγα καρτέρι στην παραλία που τόσο γλαφυρά περιέγραφε στη μακροσκελή συνέντευξή της. Οταν θα έκανε την καθιερωμένη της ρομαντική βόλτα, εκεί μακριά από αδιάκριτα βλέμματα και ενοχλητικούς παπαράτσι θα έβρισκα την ευκαιρία ύστερα από την πολύμηνη κοπιαστική προσπάθεια να της εξομολογηθώ τον άσβεστο έρωτά μου, ευελπιστώντας πως το χλομό φεγγάρι, ο απαλός ήχος των κυμάτων, η μαγευτική παραλία και τα σπίτια που θα καθρεφτίζονταν στο νερό θα μπορούσαν ίσως να κάμψουν τις όποιες αντιστάσεις της. Και ασφαλώς την ίδια κιόλας εβδομάδα βρέθηκα στην κωμόπολη της Κορινθίας. Στους δύο φίλους προστέθηκαν και… εθελόντριες φίλες της φίλης μου!

Ετσι, σύμφωνα πάντα με τις λεπτομερείς οδηγίες του παλιού μου συμμαθητή, έφθασα απογευματάκι έξω από το σπίτι που παραθέριζε τα καλοκαίρια. Δεν χρειάστηκε καν να προχωρήσω σε… αναγνώριση, αφού ο πατέρας της, εξίσου γνωστός ηθοποιός, έτρωγε καρπούζι στη βεράντα, όταν αντιλήφθηκε ένα πράσινο SAXO να έχει σταματήσει λίγα μέτρα από το σπίτι του και τρεις κοπέλες κι ένας οδηγός τον κοιτούσαν επίμονα!

Η μητέρα της, της οποίας φωτογραφίες κοσμούσαν κατά καιρούς τα περιοδικά με τις συνεντεύξεις της αγαπημένης μου, κολυμπούσε ανέμελη στην ερημική παραλία. Υπήρχε όμως μια… λεπτομέρεια που απουσίαζε απ’ αυτό το «ειδυλλιακό» σκηνικό: Το μαύρο της, μικρό PEUGEOT δεν ήταν εκεί. Ο άφθονος χώρος για παρκάρισμα προδήλωνε ότι εκείνη έλλειπε. Η επίσκεψή μας πραγματοποιήθηκε Σαββατοκύριακο, γιατί τότε υποστήριζε πως έβρισκε χρόνο για να πάει στο Κιάτο να ηρεμήσει από το απαιτητικό επάγγελμά της.

Η διάθεσή μας χάλασε για λίγο, όμως είμαστε αποφασισμένοι για όλα: θα φεύγαμε και θα επιστρέφαμε αργότερα. Αυτή η διαδρομή επαναλήφθηκε πολλές φορές μέχρι που βράδιασε για τα καλά. Η περασμένη ώρα και η εξάντληση από την πολύωρη αναμονή οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στη ματαίωση του σχεδίου. Κάποτε και ο πατέρας της αποφάσισε πως αρκετά… ρέμβαζε από το μπαλκόνι και αποσύρθηκε στο εσωτερικό του εξοχικού της, όπως είχε κάνει λίγο πριν και η μητέρα της.

Εμείς-η πρώην πια χαμογελαστή-παρέα είπαμε απογοητευμένοι αντίο. Τα περίπου 110 χιλιόμετρα μέχρι το Κιάτο φάνταζαν παιχνιδάκι αν συνειδητοποιήσει κανείς τι είχα κάνει για αυτή τη γυναίκα. Πέντε μήνες έπειτα από το πρώτο μου σκίρτημα στο θέατρο «Ηβη» στου Ψυρρή και αισθάνθηκα εξουθενωμένος από τις αποτυχημένες προσπάθειες. Η θεά Τύχη μού χρώσταγε ακόμη-ήμουν βέβαιος. Και αυτό θα αποδεικνυόταν περίτρανα μερικές μέρες αργότερα. Τότε επιτέλους θα είχα την ευκαιρία που προσδοκούσα τόσο καιρό. Ημουν όμως προετοιμασμένος για το αναπάντεχο;

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ