Κάθε άνθρωπος έχει τον κόσμο του: τους γονείς του, τα αδέλφια του, αν είναι ορφανός, ο κόσμος του είναι το ίδρυμα στο οποίο φιλοξενείται, αν μεγαλώνει στο δρόμο είναι ο προστάτης του, μεγαλώνοντας έχει τους δασκάλους του και τους συμμαθητές του, τους φίλους του, όποιον ερωτεύεται, τον ή την σύζυγο, τα παιδιά του ίσως, την επιχείρησή του, τη δουλειά του, την υγεία του, την περιουσία του μικρή ή μεγάλη κλπ.

Ο κόσμος του καθενός εκτός των παραπάνω είναι και αυτά που πιστεύει: οι πολιτικές του πεποιθήσεις, οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις, οι αδυναμίες του σε πρόσωπα και συνήθειες, οι απόψεις του για το επάγγελμά του, την  οικογένεια, την ηθική, τη ζωή και το θάνατο.

Όλα αυτά δεν τον απασχολούν όσο είναι παιδί και ζεί στη σχετική ασφάλεια της οικογένειάς του. Όχι ότι τα παιδιά δεν έχουν προβλήματα: τα πιο πολλά αντιμετωπίζουν πρόβλημα παρενόχλησης από φίλους και συμμαθητές, στο οποίο όχι μόνο δεν τους βοηθάει  η οικογένεια αλλά και άλλα προβλήματα που τους τα δημιουργεί η ίδια η οικογένειά τους.

Όσο ο άνθρωπος είναι νέος, τον απασχολεί το να καταφέρει πράγματα, τρέχει, ερωτεύεται και γενικά ζεί σε γρήγορο ρυθμό χωρίς να κάθεται να προβληματίζεται. Εξακολουθεί να είναι το κέντρο του σύμπαντος για τους γονείς του όπως από τότε που γεννήθηκε και να απολαμβάνει την προστατευτική ασπίδα που του παρέχουν.

Όσο περνούν τα χρόνια, ο ρυθμός της ζωής χαμηλώνει, οι αποφάσεις παίρνονται, γίνονται γάμοι, οι δουλειές γίνονται λίγο ή πολύ μόνιμες, ένας κύκλος φίλων κρατάει χρόνια και σιγά-σιγά βασίζεσαι σε μια κατάσταση που νομίζεις ότι θα ισχύει για πάντα και ότι έχεις βάλει τη ζωή σου σε μια τάξη και βρήκες επιτέλους την ισορροπία.

Και τότε συμβαίνει όπως στις ταινίες: (Μόνο που εκεί τέτοιες σκηνές βγάζουν πολύ γέλιο, ίσως γιατί όλοι θέλουν να τις ξορκίσουν από τη ζωή τους, να πιστέψουν ό,τι τα κακά συμβαίνουν μόνο στους άλλους ή ότι αυτοί που τα παθαίνουν τα αξίζουν για τον άλφα ή βήτα λόγο)

-πιάνεις τον έρωτα της ζωής σου στο κρεβάτι με άλλο πρόσωπο (και σώμα), ή

-ο Γιατρός σου ανακοινώνει ότι έχεις καρκίνο ή άλλη ανίατη ασθένεια, ή

-σε απολύουν μετά από εργασία δεκαετιών, στην ηλικία 50 και άνω, ή

-ο συνέταιρος ή ο αδελφός σου παίρνουν τα λεφτά που είχατε μαζί και γίνεται άφαντος, ή

-ανακαλύπτεις έκπληκτος ότι δεν έχεις πια την οικογένεια για την οποία δούλευες σε όλη την ενήλικη ζωή σου γιατί τα παιδιά σου έφυγαν στο εξωτερικό ή απλώς παντρεύτηκαν, γιατί είσαι διαζευγμένος ή αποξενωμένος από το/τη σύζυγο και στα πρόθυρα των γηρατειών. Το Μέλλον ήρθε. Είναι εδώ και σου χαμογελά χαιρέκακα. Ή

–ακόμη και αν έχεις απορρίψει το κλασικό μοντέλο του γάμου και της τεκνοποίησης, χάνεις τον αγαπημένο γονιό που ήταν το στήριγμά σου έστω και αν εσύ τον φρόντιζες τις τελευταίες μία ή δύο δεκαετίες. Τότε ακριβώς που πονάς, τα αδέλφια και τα ανήψια που νόμιζες ότι σε αγαπούν, την παραμονή πχ μιας σοβαρής εγχείρησης  στην οποία θα υποβληθείς, απαιτούν να αποκτήσουν πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς σου ή να τους μεταβιβάσεις ακίνητα.  Και όλα καταρρέουν. Η μεταλλική γεύση της διαλυμένης οικογένειας.

-η πολιτική ιδεολογία στην οποία ήσουν πιστός μια ζωή αποδεικνύεται Αλητεία και Συμμορία.

-ο διορισμός στο Δημόσιο που περίμενες μια ζωή αποδεικνύεται μια φάμπρικα που σε ταπεινώνει για πενταροδεκάρες και σου αρνείται τα νόμιμα δικαιώματά σου, τη στιγμή που οι άλλοι απ ΄έξω σε κοιτάζουν με κακία και φθόνο.

Οι στιγμές της Αλήθειας μεταξύ των ανθρώπων είναι συνήθως όταν υπάρχουν Αρρώστεια, Λεφτά ή Θάνατος. Τα παράθυρα για τις στιγμές της Αλήθειας είναι η Ζήλεια και το Μίσος που βλέπουν το αντικείμενό τους να βρίσκεται λαβωμένο και δε μπορούν να συγκρατηθούν από το να το ξεσκίσουν. Μέχρι τότε κρύβονταν επιδέξια κάτω από την Υποκρισία της αδελφής που σου κάνει την καλή ενώ σε μισεί θανάσιμα ή του συζύγου που προσποιείται στοργή για τη γυναίκα του και το μόνο που τον νοιάζει είναι πώς να αρπάξει την περιουσία της.

Διαβάζουμε στις ειδήσεις για ανθρώπους που έπαθαν αμόκ και άρχισαν να σκορπίζουν το θάνατο. Ο κόσμος τους έκανε προφανώς το κρακ που οι υπόλοιποι αποφεύγουμε όπως μπορούμε μέσα στην κατάθλιψή μας: με ποτά, με χάπια, με κάπνισμα, με μπούκωμα με φαγητό. Ποιος ενδιαφέρεται να μάθει πώς γκρεμίστηκε ο κόσμος αυτού που έφτασε να γίνει δολοφόνος και αν ενδεχομένως υπάρχουν ποινικές ευθύνες άλλων που τον οδήγησαν ως εκεί; Κανείς. Όλοι βρίσκουν φθηνές δικαιολογίες των ΜΜΕ και τοποθετούν τον εαυτό τους όσο μακρύτερα γίνεται.

Αν ο κόσμος μας δε βασιζόταν στην Υποκρισία, θα φθάναμε στο Γκρέμισμά του έτσι εύκολα; Δε μπορείς βέβαια να προβλέψεις ότι θα προσβληθείς από ανίατη αρρώστεια, όμως η οικογένεια είναι το κάστρο της απόλυτης υποκρισίας που είναι τόσο επικίνδυνο γιατί ακριβώς σε βαυκαλίζει με την εικόνα της στοργικής φωλιάς ώσπου να σε βρεί σε θέση αδυναμίας και τότε να σε λυώσει.

Στην ταινία «Ένας Αξιότιμος κύριος» με τον Μάϊκλ  Ντάγκλας, ο τίμιος έμπορος και άξιος οικογενειάρχης «τα παίζει» όταν ο γιατρός στο ετήσιο τσεκ-απ του, λέει ότι βλέπει κάτι που τον ανησυχεί: αυτομάτως σταματάει να ακούει το γιατρό, αρχίζει να γυρίζει στα μπαρ, να ψαρεύει γυναίκες-όσο νεότερες τόσο το καλύτερο-να μαγειρεύει τα βιβλία της εταιρίας του. Απαλλάσσεται ξαφνικά από κάθε ηθική σα να πέταξε το παλιό του δέρμα. Το γκρέμισμα του κόσμου του έχει σαν αποτέλεσμα το γκρέμισμα των κόσμων της συζύγου και της κόρης του αλλά αυτό δεν είναι το κύριο θέμα της ταινίας, η οποία δεν μας αποκαλύπτει ποιο δρόμο τελικά διαλέγει ο ήρωας αφού πάλι καταλήγει σε αδιέξοδο.

Το ίδιο θέμα πραγματεύεται και άλλη ταινία με τον ίδιο πρωταγωνιστή που λέγεται «Μια Ξεχωριστή Μέρα», ό,που ο ήρωας εκτός από την οικογένειά του χάνει και τη δουλειά του και μένει μετέωρος, μην ξέροντας πια τι να πιστέψει αφού όλα σε όσα πίστευε μια ζωή έχουν καταρρεύσει γύρω του. Χαρακτηριστική είναι η ατάκα «τώρα εγώ είμαι ο Κακός;»

Πώς από μωρό που είσαι το κέντρο του Σύμπαντος, φθάνεις μεσήλικας στην απόλυτη απαξίωση; Ο φταίχτης είναι ο Χρόνος; Το νέο μοντέλο που αντικαθιστά το παλιό; Οι ηλικιωμένοι που πέθαναν στα γηροκομεία από κορωνοϊό έφταιγαν επειδή ήταν ηλικιωμένοι; Πώς διαχειρίζεσαι την κατάρρευση των Πάντων; Το ξύπνημα από τις Ουτοπίες του Έρωτα, της Οικογένειας, των Πολιτικών Πεποιθήσεων/Ιδεολογιών, της επαγγελματικής «Τακτοποίησης»;

Μήπως το να πιστεύεις σε οτιδήποτε είναι Βλακεία; Βολική βλακεία βέβαια, γιατί-ειδικά στην πολιτική άποψη- δε χρειάζεται να σκέπτεσαι και να κρίνεις συνέχεια, το κάνει το κόμμα για σένα και καθάρισες. Η οικογένεια φαίνεται μια πολύ βολική συμμαχία που σου παρέχει το υπόβαθρο για να πάς παραπάνω: σπίτι, ανέσεις, υπηρεσίες. Απλώς δε σου περνάει από το μυαλό ότι θα έρθει η στιγμή της αποπληρωμής, και σε χρήμα αλλά κυρίως σε προδοσία που θα λάβεις. Εδώ την ευθύνη έχουν οι γονείς που παρουσιάζουν στα παιδιά τους έναν κόσμο ανύπαρκτο και τόσο μακριά από την πραγματικότητα.

Αν αντιμετωπίσεις κατάματα την Αλήθεια, αλλοίμονό σου. Η πλήρης αυτοεξόντωσή σου είναι θέμα λίγου χρόνου. Ο μόνος τρόπος διαχείρισης της Κατάρρευσης των Πάντων είναι: με ακόμη περισσότερη υποκρισία. Φτιάχνεις το σενάριο που μακιγιάρει τις τραγωδίες σου σε προσωπικούς θριάμβους, κάνεις σε άλλους ότι σου έκαναν οι δικοί σου, αρχίσει τις καταχρήσεις και γενικά καταργείς ό,τι σε κάνει άνθρωπο.

Και έτσι, η υπέροχη ζωή μας συνεχίζεται πάνω στο φαύλο κύκλο της υποκρισίας. Γιατί  «the show must go on», η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί. Απλώς τώρα ξέρουμε ότι δε συμβαίνει μόνο στους άλλους.

 

Οδυσσέας