Αυτό που κάνω τώρα είναι να συμπιέσω  1400 χρόνια ιστορίας του Ισλάμ σε 15 λεπτά. Και να το κάνω ενδιαφέρον όσο γίνεται, γιατί μισούσα την ιστορία ως παιδί. Σ’ αυτή την ηλικία εκτιμώ την ιστορία και καταλαβαίνω που λένε: Αυτοί που δεν μαθαίνουν από την Ιστορία είναι καταδικασμένοι να την επαναλάβουν.

Για να καταλάβετε γιατί ο Δυτικός Πολιτισμός είναι πολύ διαφορετικός από τον Ισλαμικό κόσμο, πρέπει να καταλάβετε την ιστορία του Ισλάμ.

Οταν ο «προφήτης» Μωάμεθ υποτίθεται ότι έλαβε την αποκάλυψη από τον αρχάγγελο Γαβριήλ και υποτίθεται πως είναι ο τελευταίος των προφητών (στις αρχές του 7ου αιώνα), άρχισε το κήρυγμα στην πόλη του τη Μέκκα. Προσπάθησε να επιστρατεύσει φίλους και ακολούθους για να τους προσηλυτίσει στη θρησκεία του. Προσπαθούσε 12 χρόνια και απέτυχε. Μετά από 12 χρόνια μπόρεσε να προσηλυτίσει μόνο την οικογένειά του και τους φίλους του!

Ετσι, αποφάσισε: Αν πάω στη Μεδίνα που είναι το Εβραϊκό κέντρο της Αραβίας, το οικονομικό κέντρο, όπου ζουν οι Εβραίοι, αν πάω εκεί και διδάξω τη θρησκεία μου σ’ αυτούς και με δεχτούν, θα αποκτήσω σεβασμό και κύρος και θα με δεχθούν και οι δικοί μου.

Ο «προφήτης» Μωάμεθ δανείστηκε πολλά από την Παλαιά Διαθήκη για να κάνει τη θρησκεία του πιο πιστευτή στους Εβραίους, να την κάνει παρόμοια με την Παλαιά Διαθήκη. Γι αυτό βλέπετε ομοιότητες μεταξύ Ιουδαϊσμού και Ισλάμ. Για παράδειγμα: οι εβραίοι δεν τρώνε χοιρινό και οι μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό, Οι Εβραίοι προσεύχονται κάποιες φορές την ημέρα, και οι μουσουλμάνοι προσεύχονται κάποιες φορές την ημέρα. Οι Εβραίοι νηστεύουν στο Γιομ Κιπούρ και οι μουσουλμάνοι νηστεύουν στο Ραμαζάνι. Γι αυτό βλέπετε, στην αρχή του Κορανιού, ο Μωάμεθ να λέει πολλά καλά λόγια για τους ανθρώπους της Βίβλου.

Ο Μωάμεθ πήγε στη Μεδίνα, για να διαδώσει τη θρησκεία του και προσπάθησε να προσηλυτίσει τους Εβραίους. Μιλούσε συνέχεια για τους ανθρώπους της Βίβλου, τονίζοντας τις ομοιότητες μεταξύ των δύο θρησκειών. Οταν αρνήθηκαν να τον δεχτούν και να τον ακολουθήσουν ως τελευταίο Προφήτη, τότε στράφηκε εναντίον τους και άρχισε να τους κυνηγά και να τους σκοτώνει.

Το Ισλάμ τότε, από πνευματικό κίνημα που ήταν τα πρώτα 12 χρόνια, μετατράπηκε σε πολιτικό κίνημα, καλυμμένο με τον μανδύα της θρησκείας, μετά τη χρονιά χίζρα. Εβραίοι και Χριστιανοί έγιναν dhimmi (υπόδουλοι) ή πολίτες Β΄κατηγορίας. Μπορούσαν να μείνουν ζωντανοί μόνο πληρώνοντας τον τζίζια (φόρο προστασίας). Ετσι είχαν μόνο μία επιλογή: Να προσηλυτιστούν στο Ισλάμ, για να μείνουν ζωντανοί και να πληρώνουν τον τζίζια, ως υπόδουλοι στο ισλαμικό κράτος.

Οι Χριστιανοί δεν μπορούσαν να χτυπήσουν τις καμπάνες, οι Εβραίοι να ηχήσουν το σοφάρ (είδος σάλπιγγας). Δεν μπορούσαν να προσεύχονται δημοσίως. Οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να ενωθούν για να χτίσουν μαζί εκκλησίες ή ναούς.

Ο τρόπος που πλήρωναν τον τζίζια  ήταν σε μηνιαία συγκέντρωση στην πλατεία. Οι Εβραίοι έπρεπε να γονατίζουν και να δίνουν τα αγαθά τους στον Μουλά, οποίος τα έπαιρνε ως αντίτιμο για την εξαγορά προστασίας. Σε πολλές περιοχές Εβραίοι και Χριστιανοί έπρεπε να φορούν ειδικό «κολιέ», ως απόδειξη ότι έχουν πληρώσει τον τζίζια. Οι Εβραίοι θεωρούνταν από τους ισλαμιστές, νέζις που σημαίνει απορρίμματα, σκυλιά, σκουπίδια, βρωμιά. Ετσι, Χριστιανοί και Εβραίοι θεωρούνταν πολίτες 2ης κατηγορίας.

Το Ισλάμ συνέχισε να αναπτύσσεται, κι έτσι όλο  και περισσότεροι γινόντουσαν dhimmi ή πολίτες 2ης κατηγορίας. Εδιναν στους Εβραίους και στους Χριστιανούς ειδικά ρούχα ταυτοποίησης. Στους Εβραίους έδιναν το κίτρινο αστέρι, που οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι γερμανική εφεύρεση, αλλά στην πραγματικότητα είναι ισλαμική εφεύρεση του 9ου αιώνα, από τον 2ο Χαλίφη του Ιράκ Αλ Μουταγουάκιλ , ο οποίος το επινόησε για να εντοπίζει τους Εβραίους καθώς περπατούν στο δρόμο. Επειδή οι Εβραίοι θεωρούνταν νέζις (βρώμικοι), αν ένας μουσουλμάνος κι ένας Εβραίος περπατούσαν στην ίδια πλευρά του δρόμου, ο Εβραίος έπρεπε να πάει στην απέναντι πλευρά, ώστε ο μουσουλμάνος να συνεχίσει, χωρίς να λερωθεί από τον Εβραίο! Στους Χριστιανούς έδιναν το ζωνάρι, τη ζώνη που φορούν σήμερα οι άντρες. Αυτή ήταν ισλαμική επινόηση για τους Χριστιανούς.

Το Ισλάμ συνέχισε να αναπτύσσεται. Πήγαν ως την Ιερουσαλήμ.  Την κατέκτησαν .

Οι Χριστιανοί δεν μπορούσαν να χτυπούν τις καμπάνες στην Ιερουσαλήμ. Ο Πάπας της Ρώμης το 1090, είπε στους Χριστιανούς: Πως μπορείτε να κάθεστε με σταυρωμένα χέρια και να αφήνετε τα αδέλφια σας να υποφέρουν στους Αγίους Τόπους; Πρέπει να πάτε να απελευθερώσετε τους Χριστιανούς, πρέπει να πάτε να τους βοηθήσετε. Να πως ξεκίνησαν οι Σταυροφορίες. Οι Σταυροφορίες δεν ξεκίνησαν γιατί απλά ξύπνησαν ένα πρωί και αποφάσισαν να πάνε να προσηλυτίσουν μουσουλμάνους ή να τους αποκεφαλίσουν.

Οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν για την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ. Και μπόρεσαν να την απελευθερώσουν για λιγότερο από 100 χρόνια, πριν να την επανακτήσει ο Σελαιντίν. Η Ιερουσαλήμ έμεινε κάτω από τον Ισλαμικό νόμο μέχρι το 1967, όταν την απελευθέρωσε το κράτος του Ισραήλ.

(συνεχίζεται…)