Το Σύμπαν που μας φιλοξενεί δημιουργήθηκε, κατά τους κοσμολόγους, από ένα “σημείο ανωμαλίας”. Μη φανταστείτε μια κουκκίδα να πλέει στο διάστημα, γιατί δεν υπήρχε διάστημα. Ήταν ένα σημείο που δεν είχε διαστάσεις, αλλά είχε άπειρη πυκνότητα. Γύρω από το σημείο αυτό δεν υπήρχε τίποτε. Ούτε χώρος, ούτε χρόνος, ούτε ύλη. Όλα δημιουργήθηκαν πριν από 14 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια, με τη Μεγάλη Εκρηξη (Big Bang). Με ένα μοναδικό, εκτυφλωτικό παλμό, μιαν έξαρση θριάμβου, το “σημείο ανωμαλίας” αποκτά –μέσα σε κλάσμα του δευτερολέπτου – θεϊκές διαστάσεις, δημιουργεί εκτυφλωτικό φως και καταλαμβάνει ασύλληπτο χώρο, που συνεχώς διαστέλλεται μέχρι και σήμερα. Ετσι έχουμε το Σύμπαν μας.

Μόλις…χθες, σύμφωνα με τη συμπαντική διάσταση του χρόνου, στον πλανήτη μας εμφανίστηκε ο Homo Sapiens (Ο Άνθρωπος ο Εμφρων –ο λογικός) δηλαδή όλοι εμείς – λογικοί και μη!

Κορυφαίοι επιστήμονες, σύγχρονοι σοφοί, δεν έχουν δώσει μια σαφή απάντηση μέχρι σήμερα στο γιατί γεννήθηκε η ζωή και, κυρίως, τι συμβαίνει μετά τη ζωή. Καταναλώθηκε τόσο πολύς χρόνος για τη γέννηση γαλαξιών, αστέρων, δορυφόρων κι αυτό για να ζήσουν τα λίγα δισεκατομμύρια ανθρώπινα όντα, ζώα και φυτά μερικές δεκάδες χρόνια, δηλαδή απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου, σχετικά με την ηλικία του σύμπαντος. Πολλοί έγκριτοι καθηγητές της παραψυχολογίας σε διεθνή Πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων ο Dr Paul Misraki, η Dr Elisabeth Kubler-Ross, ο Dr Raymond Moody κ.ά  έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στη μελέτη αυτού του κοσμοϊστορικού προβλήματος και έχουν δημοσιεύσει συγκλονιστικά αποτελέσματα από τις έρευνές τους.

Απευθύνθηκαν σε χιλιάδες ασθενείς, που μετά τον αιφνίδιο και αποδεδειγμένο κλινικό τους θάνατο (δεν είχαν καν λάβει φαρμακευτική αγωγή) ξαναγύρισαν αναπάντεχα στη ζωή. Οι ασθενείς αυτοί τους διηγήθηκαν πώς, τη στιγμή του θανάτου, αποχωρίστηκαν από το σώμα τους και –άυλοι πια- αιωρούνταν ψηλά, μέσα σε απόλυτη ηρεμία και ευδαιμονία. Οι περισσότεροι είχαν την αίσθηση ότι ένα φιλικό ον –άγγελος ίσως; – είχε έρθει να τους οδηγήσει στην “άλλη πλευρά” και πολλούς προϋπάντησαν αγαπημένοι τους που είχαν προ πολλού πεθάνει. Παρακολουθούσαν και ήσαν σε θέση να διηγηθούν με κάθε ακρίβεια τα τεκταινόμενα μέσα στον θάλαμο του νοσοκομείου, όπου το σώμα τους κειτόταν νεκρό. Πολλοί είχαν την επιθυμία να γυρίσουν πίσω. Αλλοι όμως ένοιωθαν ένα καθήκον να τους καλεί και ήθελαν να επιστρέψουν.

Δική μας άποψη είναι πως η σύντομη ζωή μας πάνω στη γη δεν μπορεί να είναι ο μόνος προορισμός μας. Ζούμε σε μια πανέμορφη χώρα, όπου ο ήλιος έχει φυλάξει για μας όλο το θεϊκό φως της Δημιουργίας. Εχουμε την ευτυχία να νοιώθουμε την αγάπη, τη φιλία, τη συνείδηση, τη συγγνώμη… Να χαιρόμαστε τη μουσική, την ποίηση, να αποθησαυρίζουμε γνώσεις, να μοιραζόμαστε με φίλους χαρές και λύπες …

Όταν εγκαταλείπουμε το φθαρτό σώμα μας δεν μπορεί να είναι το οριστικό τέλος. Μια νέα ίσως αρχή; Οσοι έζησαν έστω για λίγα λεπτά τη μετά θάνατον ζωή, μιλούν για ένα ανέσπερο φως που αγκαλιάζει τα πάντα. Μέσα σε απόλυτη ευδαιμονία και ψυχική έξαρση. Και είναι μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα.  Που είδαν τους αγαπημένους τους να θρηνούν πάνω από το άψυχο για λίγα λεπτά σώμα τους. Που βρέθηκαν σε άυλη μορφή να παρακολουθούν  από ψηλά τι συνέβαινε στο σώμα τους, που μόλις είχαν εγκαταλείψει. Ανθρωποι που δεν είχαν καμιά επιθυμία να ξαναγυρίσουν στην εδώ ζωή. Μήπως γιατί μέσα από το ανάφλογο, υπέρλαμπρο φως αντίκρισαν να τους καλεί ένας αφάνταστα καλύτερος, ένας θεϊκός κόσμος;