Αυτή η σειρά ήταν της μόδας 30 χρόνια πριν κι έτσι αποφάσισα να ονομάσω την επιχείρηση προσέλκυσης γυναικών με επιτυχία. Μην ξεχνάτε πως τον Νοέμβριο του 1989 ήμουν παρθένος, με μηδαμινές πετυχημένες προσπάθειες, με αναρίθμητες χυλόπιτες και με συνεχή απογοητευτικά αποτελέσματα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την Πέγκυ από το «Αθηναϊκόν», που η ιστορία της που σας έχω περιγράψει με οδήγησε σε κλάματα και οδυνηρή αποτυχία. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Ο Ρένος με το καλοσχηματισμένο σώμα, της κοτσίδας, των δυναμικών προσεγγίσεων και της υψηλής αυτοεκτίμησης είχε αντίπαλο μονάχα το ρολόι που μετρούσε αντίστροφα για τις μεγάλες επιτυχίες που έρχονταν…

Είχαμε φθάσει πια τον Απρίλιο του 1990 κι εγώ βρίσκομαι με έναν φίλο μου στο πιο γνωστό καφέ της Πολιτείας. Ξάφνου, αντιλαμβάνομαι πως μια αιθέρια παρουσία, τρία τραπέζια μπροστά, δεν λέει να ξεκολλήσει το λάγνο βλέμμα της από πάνω μου. Είναι τόσο επίμονο αυτό το βλέμμα που νιώθω την ανάγκη να κοιτάξω πίσω μου, μη πιστεύοντας πως «καρφώνει» εμένα. Αλλά ούτε τον φίλο μου έχει προσέξει. Η πανέμορφη κοπέλα έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον της σε μένα. Δεν περνάνε λίγα λεπτά και καταφθάνει με την παραγγελία ο σερβιτόρος στο τραπέζι της. Αν δεν είχε σκοπό να πιει δυο καφέδες, τότε περίμενε και άλλο πρόσωπο γιατί δύο ήταν τα φραπέ που αφέθηκαν μπροστά της. Εν τω μεταξύ συνεχίζεται με αμείωτη ένταση αυτό το παιχνίδι με τα μάτια, αφού πλέον δεν είμαι κι εγώ τόσο αμήχανος αλλά την έχω βάλει στο… ραντάρ.

Υστερα από λίγη ώρα ένας εμφανίσιμος και καλοντυμένος νεαρός κάνει την εμφάνισή του και κάθεται δίπλα της. Στο τραπέζι απλώνει μια σειρά από περιοδικά που έχουν να κάνουν με το σπίτι και τη διακόσμηση. Σε αυτό το σημείο κυριαρχεί η απογοήτευση, εφόσον αντιλαμβάνομαι πως πρόκειται για ζευγάρι. Ενώ όμως ο νεαρός ξεφυλλίζει τα περιοδικά και φαίνεται να τη ρωτάει τη γνώμη της για ορισμένα πράγματα, το παιχνίδι με τα μάτια συνεχίζεται με την ίδια ένταση και δεν περιορίζεται εκεί: η καλλονή αρχίζει να μιλάει και με το… σώμα της καθώς όλο νάζι στριφογυρίζει στην καρέκλα. Ο νεαρός άνδρας δείχνει να μην έχει καταλάβει το παραμικρό και συνεχίζει την ανάγνωση των περιοδικών. Είμαι ηθικό στοιχείο και στην πραγματικότητα όσα φορτία αυτοπεποίθησης μου φέρνει αυτή η πρωτόγνωρη-για τα δεδομένα μου-κατάσταση κάπου με στεναχωρεί κιόλας παρά το γεγονός πως το αδιάκριτο φλερτ της κοπέλας γίνεται πλέον δίχως να τηρούνται καν τα προσχήματα…

Ο σερβιτόρος βρίσκεται τώρα από πάνω μας για τα του λογαριασμού όταν δεν πιστεύω πια στα μάτια μου αυτό που βλέπω: Σηκώνεται, έρχεται προς το μέρος μας και τον ρωτάει με μια γλυκιά αξέχαστη φωνή: «Μπορείτε να μου πείτε πού είναι η τουαλέτα. Πλέον δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία από την πλευρά μου: η γυναίκα ενδιαφέρεται και τώρα έχω και απτές αποδείξεις: Το έντονο φλερτ της, η ερώτηση- που δεν έχει νόημα γιατί υπάρχει και υπάλληλος μέσα στο καφέ- διατυπώνεται όταν ο σερβιτόρος βρίσκεται στο δικό μου τραπέζι. Αλλωστε, αν θέλει να με πετύχει μόνο μου μαζί της αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος. Βλέποντας τη φιγούρα της να απομακρύνεται προς τα ενδότερα του καταστήματος, είμαι έτοιμος να σηκωθώ και να την ακολουθήσω. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα πιάσουμε κουβέντα-προβλέπω και ανταλλαγή τηλεφώνων. Αλλά διστάζω. Περισσότερο στεναχωριέμαι με τον νεαρό που μοιάζει από άντρας της μέχρι αρραβωνιαστικός της. Και θα περάσει μια δυσάρεστη ζωή με μια κοπέλα που φλερτάρει επικίνδυνα ακόμη και στην καφετέρια, ενώ είναι μόνοι τους και πιθανότατα νιόπαντροι…

Οσο αργώ να ανταποκριθώ στην «πρόσκλησή» της οι πιθανότητές μου μειώνονται και σιγά-σιγά εξαφανίζονται. Οταν αυτή θα εμφανιστεί και πάλι ουσιαστικά μηδενίζονται. Η ατολμία μου, ίσως και οι ηθικές αναστολές με εμπόδισαν να της μιλήσω και να εκφράσω, αρχικά, τον… θαυμασμό μου. Σήμερα, 30 χρόνια αργότερα, είναι η πιο δυνατή ανάμνηση που μου έχει μείνει από φλερτ γυναίκας προς το πρόσωπό μου. Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι θα έκανε τελικά αυτό ζευγάρι στη ζωή του; Γιατί αν εγώ έχασα τη σπάνια ευκαιρία υπάρχουν εκεί έξω άπειρα αρσενικά-αρπακτικά που θα ανταποκρίθηκαν. Η επιχείρηση ανύψωσης του ηθικού μου λεγόταν «Τόλμη και Γοητεία». Αλλά εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα στην Πολιτεία πέτυχα μόνο το δεύτερο σκέλος. Η ώρα όμως των επιτυχιών πλησίαζε με ορμή…

ΡΕΝΟΣ ΜΠΑΛΗΣ