Την 1η Σεπτεμβρίου 1904 η 24χρονη τότε Ελεν Κέλερ πέρασε με επιτυχία τις πτυχιακές εξετάσεις της στο Ράντκλιφ Κόλετζ – το γυναικείο τμήμα του διάσημου Πανεπιστημίου Χάρβαρντ – αποσπώντας τον παγκόσμιο θαυμασμό.

Η Ελεν Κέλερ γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1880 στην Αλαμπάμα. Σε ηλικία μόλις 19 μηνών έχασε την όραση και την ακοή της, εξαιτίας μιας αρρώστιας. Οι απελπισμένοι γονείς της, το 1887 προσέλαβαν την Αν Σάλιβαν, μια κοπέλα που εργαζόταν στο Ινστιτούτο Τυφλών της Βοστώνης για να προσφέρει στο κοριτσάκι τους τη βοήθεια που εκείνοι δεν ήταν σε θέση να του δώσουν.

Η Σάλιβαν κατόρθωσε μέσα σε λίγες εβδομάδες να ξαναδώσει στο άτυχο κοριτσάκι όχι μόνο τη χαρά της ζωής αλλά και να το μάθει να «μιλάει». Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποίησε το αλφάβητο των δακτύλων: έβαζε την Ελεν να ψηλαφεί τα διάφορα αντικείμενα και έπειτα της υπαγόρευε το όνομά τους με μικρά χτυπήματα, σαν σήματα Μορς, στην παλάμη της. Γρήγορα το παιδί μπόρεσε να αντιληφθεί τη σπουδαιότητα της γλώσσας. Με μοναδική εξυπνάδα, έμαθε σε σύντομο χρονικό διάστημα εκατοντάδες έννοιες αφηρημένες, που εξέφραζαν ιδιότητες ή συναισθήματα.

Η Ελεν διδάχθηκε να διαβάζει ανάγλυφα γράμματα και να γράφει με στοιχεία χυμένα σε καλούπια. Αργότερα, στη διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών της, διάβαζε βιβλία στη γλώσσα των τυφλών και έγραφε τα κείμενά της σε γραφομηχανή Μπράιγ. Με το άγγιγμα του λάρυγγα και των χειλιών επιχείρησε να μάθει και την ηχητική ομιλία, το κατόρθωσε όμως σε περιορισμένη μόνο κλίμακα. Οι άλλοι δυσκολεύονταν να την καταλάβουν. Αντίθετα εκείνη, αγγίζοντας τα χείλη κάποιου που μιλούσε, ήταν εις θέση να καταλάβει τι έλεγε.

Το γεγονός ότι ο κόσμος πληροφορήθηκε τι κατόρθωσε η Ελεν οφείλεται σε τρεις ανθρώπους: στον δάσκαλό της του Ινστιτούτου Τυφλών της Βοστώνης, όπου φοιτούσε μετά το 1888, στον Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, εφευρέτη του τηλεφώνου, και στον φίλο της – διάσημο συγγραφέα – Μαρκ Τουέν.

Το 1902 δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της «Η ιστορία της ζωής μου». Εναν χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Αισιοδοξία» και το 1908, με το βιβλίο «Ο κόσμος μου», προσπάθησε να πει στους άλλους ανθρώπους, που έβλεπαν και άκουγαν, με ποιον τρόπο αντιλαμβανόταν εκείνη, με το υγιές πνεύμα της, τα πράγματα. Αγωνίστηκε με πάθος για να ανατρέψει την πλατιά διαδεδομένη ιδέα, ότι τάχα οι ευαισθησίες των τυφλών και κωφάλαλων διαφέρουν από των υπολοίπων, μη «ανάπηρων» ατόμων.

Η εκστρατεία της αυτή την έκανε διάσημη παντού. Με τη βοήθεια της δασκάλας της, που έπαιζε ρόλο «διερμηνέα», η Ελεν Κέλερ έδωσε αναρίθμητες διαλέξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και έκανε μια πραγματική σταυροφορία για τη βελτίωση της εκπαίδευσης των τυφλών και την καθιέρωση μιας ενιαίας διεθνούς γραφής τυφλών.

Αλλά επειδή οι ευτέλειες ποτέ δεν λείπουν, η Κέλερ αντιμετώπισε πολλές φορές κακόβουλους ισχυρισμούς ότι δήθεν τα έργα της δεν τα είχε γράψει η ίδια, αλλά η καθηγήτριά της ή ο σύζυγος εκείνης, ο λέκτορας Τζον Μέισι. Ακόμη χειρότερος ήταν ο «πόλεμος» εναντίον της, όταν η Κέλερ τάχθηκε υπέρ της γυναικείας χειραφέτησης στις ΗΠΑ και κατά της εκμετάλλευσης των μαύρων. Αλλά παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο δεν έχασε ποτέ το κουράγιο της – με το οποίο τόσο γενναία αντιμετώπισε τη μοίρα της – μα έγινε, και μένει μέχρι σήμερα σύμβολο για όλα τα άτομα με αναπηρία.

(Πηγή: Οι Μεγάλες δεκαετίες, εκδ. Ομιλος Μανιατέα)